#24 spotkanie

No, jak to nie tajemnica. Andrzejkow, jak ma na imię? Arkadiusz? Tak, chyba Arkadiusz Andrzejko. W każdym razie to jest taki człowiek z Sanoka, który konsekwentnie od bardzo wielu lat robi tak zwane deskale. Między innymi. Między innymi, ale zaczynał od tego. To znaczy jeździł po Podkarpaciu I na stodołach bądź starych budynkach malował fotografie ludzi, którzy mieszkali w tych domach albo te budynki należały do nich. Ja pamiętam, jak się mi to bardzo zainspirowało, bo ja byłem przekonany i teraz wam powiem, jakie było moje oszczarowanie, bo ja byłem przekonany, że każde to zdjęcie to jest jakaś historia. Tak myślałem, że on bierze zdjęcie nieprzypadkowe, że niech pan namaluje mojego tatę, tylko że z tym się kryje jakaś historia albo moją rodzinę. A potem jak się z nim spotkałem, to się tak okazało, że większość tych zdjęć, większość tych rzeczy, które zrobił, nie mają żadnej historii.

Słuchaj, to jak z tymi deskalami. Ja byłem wtedy załamany, że pan Andrzejkow nie był w stanie mi opowiedzieć historii jednego, drugiego, trzeciego, czwartego, piątego zdjęcia. Ja po prostu patrzyłem i mówię, kurde. Przecież mnie to od razu kusiło, że ja bym malował tym i zadawał pytanie, a co ten człowiek w życiu zrobił? Paradoksalnie wtedy, jak byłem na tym materiale, bo przyznaję się, że zrobiłem o nim, to ja trafiłem do trzech lub czterech osób i te trzy lub cztery osoby mi opowiedziały, nie on, tylko one mi opowiedziały historię. Człowiek mi powiedział, wie pan, to jest zdjęcie mojego ojca przy warsztacie stolarskim. Mój ojciec był jednym z najlepszych stolarzy w tej wiosce. I myślę, no i to już jest historia. Ktoś opowiedział inny, że to są... Ale widzisz, ty jesteś człowiekiem, którego ja poznałem te kilkanaście lat temu. Nie, bo mnie interesują historie. No Maciek, pozwól mi to powiedzieć. Tak, przepraszam, przepraszam. Kilkanaście lat temu cię poznałem jako człowieka, który mówi, że każdy człowiek ma jakąś historię.