''Wybory do PE zawsze dają arenę francuskiej radykalnej prawicy''

To w ogóle jest, myślę, taki asumpt do w ogóle zmiany myślenia o relacjach tej sceny europejskiej i sceny krajowej. Chociaż oczywiście w przypadek francuski pokazuje nam, że te relacje, ja trochę taką tutaj dygresję robię, ale myślę, że to jest istotne też dla zrozumienia szerszego kontekstu. Parlament Europejski akurat na francuską scenę polityczną wpływał właśnie w kontekście Legitymizowania, czy dawania areny radykalnej prawicy. To wynika z fundamentalnej różnicy między ordynacją wyborczą do Zgromadzenia Narodowego, czyli do Izby Niższej Francuskiego Parlamentu. Jest to ordynacja dwustopniowa, większościowa, gdzie małe ugrupowania

Co do zasady mają trudniej, a jeśli te małe ugrupowania obejmujemy jeszcze takim rodzajem kordonu sanitarnego, że potem w drugiej turze tych większościowych, dwustopniowych wyborów wszystkie partie czy część partii się mobilizuje przeciwko temu małemu radykałowi, no to on właściwie w parlamencie krajowym prawie nie ma reprezentacji. I tak właściwie było do poprzednich wyborów krajowych. W poprzednich wyborach krajowych w 2022 roku Marine Le Pen dostała 89 mandatów i to było super dużo i to też był szok dla wszystkich, ale dlatego, że w jeszcze poprzednich wyborach, jak pamięcią sięgniemy, tych mandatów było kilka. Za czasów papy Le Pena jeden, potem za czasów Marine troszkę więcej. W związku z tym Najpierw Front Narodowy, potem przemianowany na Zjednoczenie Narodowe.

To znaczy przede wszystkim, co zrobi Lewica. Widzieliśmy, mamy nowy front ludowy, aktualnie zawiązany przez cztery partie lewicowe, czyli od socjalistów do komunistów. To jest coś problematycznego w tym sensie, że już nowy, nie do końca wiadomo, czy skutecznie wybrany przewodniczący republikanów, bo pamiętajmy, tam był problem związany z przywództwem, bo poprzedni przewódca republikanów, czyli tej centroprawicowej partii postgolistowskiej, stwierdził, że on wchodzi w koalicję z Marine Le Pen. Wszyscy kluczowi politycy tej partii go wykluczyli, odwołali i teraz mamy nowego przewodniczącego. Stary przewodniczący oczywiście twierdzi, że nadal jest przewodniczącym, więc to jest piękna historia, za chwilę mają być wybory.

I pokazuje chaos. Pytanie jest oczywiście, jak na to zareagują wyborcy republikanów. To znaczy, na ile ta decyzja chyba byłego przewodniczącego Erika Ciutti, deputowanego z Nicei, tego takiego kluczowego regionu, dodam, To nie jest przypadkowe, że Eric Ciotti, który opowiedział się za sojuszem z Marine Le Pen, że on jest z Nicei, bo ten region, Prowancja, Alpy Lazurowe, Wybrzeże, zawsze był takim absolutnie kluczowym, jednym z dwóch tak naprawdę kluczowych regionów, gdzie Front Narodowy i Zjednoczenie Narodowe miały bardzo dużo poparcia. No więc oczywiście pytanie też będzie, jak na ten chaos właśnie Names mentioned.

Z pewnymi oczywiście przesunięciami. Tak, dziękuję. Może oczywiście w jakiś sposób odzwierciedlać to, co widzieliśmy w wyborach do Parlamentu Europejskiego, ale potem jest druga tura, gdzie przechodzi dwóch lub trzech kandydatów, jeśli oczywiście żaden z kandydatów w pierwszej turze nie uzyskał bezwzględnej większości, czyli 50 plus 1. I tutaj już mamy tę politykę, czyli kogo poprzemy. Poprzemy, znaczy zaapelujemy do wyborców, że przekazujemy nasze poparcie. No bo oczywiście też ja mam wrażenie, że może poza zjednoczeniem narodowym, to jednak ten elektorat jest taki coraz bardziej labilny, jeśli idzie o pozostałe partie.

Wyniki są zbliżone do wyników Parlamentu Europejskiego, ewentualnie czy są przesunięte na korzyść centrum, czy na korzyść radykałów. Ostatecznie to, obawiam się, że dopiero 7 lipca, bo o ile sondaże przed wyborami do Parlamentu Europejskiego były miarodajne, to myślę, że teraz uchwycenie tych nastrojów może być dużo trudniejsze. Ale to, co wydaje się najciekawsze i takie najbardziej niepokojące i chyba najważniejsze w całym tym procesie, to jest ten postępujący, postępujące, takie powiedziałbym, taka postępująca mainstreamizacja ruchu narodowego. To znaczy to, że oczywiście oni mają radykalne hasła, ale jako partia przesuwają się coraz bardziej nie z tych pozycji właśnie takich jakiejś małej partyjki, która głosi, wygaduje głupoty, tylko coraz bardziej stają się tą, no jest jedną z głównych sił politycznych

Co raz bardziej jakby widać, że te zrywy narodowe po to, żeby powstrzymać lepenowców, one jakby mogą mieć coraz krótszy oddech i coraz rzadziej występować. To jest ciekawe. To jest pytanie, czy ten fenomen się znowu powtórzy teraz, prawda? Tak. Znaczy tego, jakby wszyscy, mówiąc kolokwialnie, wszyscy przeciwko faszystom. Tak jest. Zjednoczenie Narodowe to już nie jest ta faszystowska, post-algierska, antysemicka partia papy Le Pen'a z lat osiemdziesiątych. Które, przypomnijmy, że jakby ten pierwszy taki epizod, kiedy Francuzi powiedzieli ''oo'', To jest poważniejsze niż się wydaje. To były wybory prezydenckie bodajże... 2002.

No, czyli Front Narodowy, a teraz Zjednoczenie Narodowe, no nie taki diabeł straszny, jak go malują. I Marine Le Pen rozpoczęła proces uwiarygodniania siebie i swojej partii jako... Normalnej, zdroworozsądkowej, zajmującej się problemami zwykłego Francuza partii i kolejnym etapem tego procesu tak naprawdę i procesu przekonywania Francuzów do tego, że To jest normalna partia, taka jak każda inna. Było podjęcie starań o przekonanie młodych wyborców. Jeszcze kilka lat temu partia miała z tym problem, czyli wystawienie na sztadary Jordana Bardyla, który aktualnie tak naprawdę jest formalnym przewodniczącym Partii Zjednoczenie Narodowe.

I rzeczywiście Giorgia Meloni zupełnie fantastycznie też gra Gra tym, że jest kobietą. To jej słynne wystąpienie, które się zaczynało w kampanii wyborczej właśnie w 22 roku, które się zaczynało od słów, że jestem Georgia, jestem kobietą, jestem matką, jestem chrześcijanką, tak? A więc jakby nobilitacja tego... Można by powiedzieć jednak takich konserwatywnych odwołań, bo narodowych, jakby odwołań do macierzyństwa, tak, ale jednak jakby też mówienie, no ale jestem kobietą, jakby łączę, macierzyństwo jest najważniejsze, ale łączę je z karierą zawodową.

Zjednoczenie Narodowego, że nie zgadzamy się na wysyłanie broni, nie zgadzamy się na to, żeby misje treningowe francuskie szkoliły żołnierzy ukraińskich. Ale te wszystkie czerwone linie tak naprawdę były przekraczane, bo było widać, że jednak Francuzi się może jakoś tak dramatycznie nie interesują na co dzień kwestią wojny i rosyjskiej inwazji, ale co do zasady absolutnie popierają tutaj działania prezydenckie. Więc to też jest w ogóle ciekawe, w jaki sposób tego typu partie jakby absolutnie adaptują się do nastrojów, nastrojów chwili, do emocji chwili, nie mając tak naprawdę jakiejś wizji. Są gdzieś puste w środku, tak. Tak, bo też w jednej z rozmów medialnych w ostatnich dniach pytano mnie,