Rozmowy w Paryżu i Rijadzie

Jak się okazało, tamte porozumienia w ogóle nie zadziałały, dlatego żeby Ukraina również wtedy miała gwarancję ze strony mocarstw i Rosji też, że będzie w jakiś sposób jej bezpieczeństwo strzeżone w ramach tamtego porozumienia. I tutaj Ukraina na pewno będzie się domagała tego typu gwarancji, tylko że silniejszych, prawdopodobnie też związanych z jakimiś dwustronnymi. Zresztą to się już odbywa, bo Ukraina przecież podpisała kilka takich dwustronnych porozumień o bezpieczeństwie, o wzajemnym wspieraniu bezpieczeństwa z różnymi państwami Zachodu. I tutaj na pewno tak, ale dla Rosji, dla Putina uzyskanie takiego zapisu, że Ukraina nie wejdzie do NATO, zapisów w traktacie pokojowym.

w którym padła wprost sugestia, że najlepszym rozwiązaniem byłby pewnego rodzaju podział Ukrainy, to znaczy zajęcie przez Rosję tych terytorium, które okupuje teraz. Z centralnej Ukrainy powstałoby takie państwo neutralne wobec Rosji, podporządkowane Rosji, z którego, jak to bardzo ładnie trenin tam to ujął, należałoby wyedukować bądź pozbyć się elementów różnych nacjonalistycznych i banderowskich. No i ta zachodnia Ukraina, ta Galicja, to już lepiej tam Rosjanie niech nie wchodzą, bo tam wiadomo, że opór będzie duży, więc niech sobie pozostanie takim wrogim Rosji, wrogim, a być może też wrogim Zachodowi, czyli Polsce, państewkiem, które będzie rządzone przez nacjonalistów. jest zarysowane i wielu kremlowskich ideologów z słynnym Duginem na czele tego typu tezy forsują.

To pewnie jest jakaś projekcja marzeń otoczenia Putina i samego Putina. Natomiast myślę, że zostawiając na boku tego typu fantazje, to... Putin będzie chciał wypracować sobie nadal instrumenty, którymi będzie mógł przynajmniej w perspektywie takiego krótkiego, średniego okresu czasu doprowadzić do chaosu politycznego i społecznego na Ukrainie po zawarciu tego typu porozumienia pokojowego. Po to, żeby w konsekwencji kiedyś tam zrealizować jakiś scenariusz jednak podporządkowania sobie Ukrainy poprzez dojście do władzy takich elit, które będą spolegliwe wobec Moskwy albo przynajmniej wykorzystujące rozczarowanie wobec być może Zachodu, tak to może mogą w Rosji widzieć.

Czyli taki wariant trochę gruziński. Tam przecież tamtejsza partia, gruzińskie marzenie, Bidzina i Waniszwili, też z początku nie mówili nic otwartego antyzachodniego, ani prorosyjskiego, a potem ta ewolucja stopniowo jednak zmieniła pozycję Gruzji, która w tym momencie się odwróciła od Zachodu, a coraz bardziej zwraca się w kierunku Rosji. Więc myślę, że... Na tego typu scenariusz Putin też gdzieś tam może liczyć w przyszłości i po to potrzebne mu jest coś, co symbolicznie będzie można sprzedać jako, znowu kolokwialnie mówiąc, jako wielki sukces i zwycięstwo Rosji i przegrana Ukrainy. Bo takie zaakcentowanie tej przegranej Ukrainy będzie o tyle istotne, że wzbudzi w dużej części społeczeństwa ukraińskiego jednak pewne rozczarowanie i poczucie goryczy, porażki.

wyjść z pozycji państwa izolowanego. I mimo, że nadal będzie częściowo gdzieś tam izolowana, to jednak poprzez to, że usiadła do tego stolika negocjacyjnego, wraca na salony i ma okazję po prostu ziścić te marzenia Putina, o których mówił przez ostatnie dwie dekady, czyli doprowadzenie do takiego koncertu mocarstw, do tego, żeby ten taki porządek światowy z supremacją Zachodu, zjednoczonego Zachodu, atlantyckiego Zachodu, Stany plus Europa, no obalić. No tak, ale to, czy to się uda, to nie jest takie wcale pewne. Oczywiście. Ja mówię o marzeniach Putina. Tak, tak, tak. Ja rozumiem. Natomiast zastanawia mnie właśnie, jakiego rodzaju koncesji na swoją rzecz będą chcieli Amerykanie?