Czy w polityce jest miejsce na wartości?
Czy polityka może być szlachetna i sprawiedliwa? A może jej drugie imię to jedynie cynizm? Na te pytania szuka odpowiedzi prof. Cezary Obracht-Prondzyński.
I może pierwsze pytanie do Pana, Panie Profesorze będzie brzmiało tak. Roztropne działanie dla dobra wspólnego czy bezwzględna walka o władzę, o której już mówiłam? Kto lepiej opisał politykę? Arystoteles czy Szekspir? No to można by powiedzieć, że to temat stary jak świat, odkąd tylko pojawiła się polityka w rozumieniu władzy. A właściwie władza jest od samego początku. I w tym, co pani na początku powiedziała, wybrzmiało coś takiego, że jak etyczna polityka, polityka związana z wartościami, to te wartości muszą być pozytywne. A to jednak tak nie jest. Rzecz polega na tym, że
W dziele niszczenia i mordowania. W dziele niszczenia, rabowania, mordowania na nieprawdopodobną skalę. Zawsze mówię ludziom, wyobraźcie sobie, że w warunkach wojny, W ciągu kilkunastu miesięcy z różnych miejsc w Europie trzeba było zwieść kilka milionów ludzi w kilka punktów gdzieś w wyizolowanej peryferyjnej przestrzeni Polski i tych ludzi wymordować. Operacja logistyczna nieprawdopodobna i dlatego Bauman mówił, że Zagłada nie jest zaprzeczeniem nowoczesności, ale jest jej kwintesencją, jest emanacją nowoczesności, bo w prymitywnych warunkach przednowoczesnych takie coś Byłoby po prostu niemożliwe. Wracam do pańskich sterowników i do mojego Arystotelesa i Szekspira.
Zacznę może od Szekspira, bo kiedy słyszymy hasła Szekspir, władza, polityka, to pewnie widzimy Macbetta z rozbudzonym apetytem na władzę, mordujący, wreszcie upadły. I myślę sobie, że to jest uniwersalna opowieść o władzy, mimo że nieprawdziwa pod względem faktograficznym. O tym też możemy powiedzieć. To Duncan był uzurpatorem. Zabity mi owszem przez Macbetta, ale nie we śnie, a w otwartej walce podczas bitwy, zaś Macbeth był tronu szkockiego prawowitym dziedzicem i okazał się ponoć nawet dobrym władcą. A Szekspir po prostu pozamieniał to i owo, żeby dramaturgicznie rzecz się lepiej udała. No i ci, którzy pamiętają, jak kończy się Macbeth, to pamiętają, a ci, którzy nie pamiętają, to zaraz im przypomnimy.
Naprawdę pewnie będzie trudno uwierzyć słuchaczom, że myśmy się nie umawiali na Szekspira, I nie umawialiśmy się na myślenie w ogóle kategoriami szekspirowskimi, ale naprawdę tak się dziwnie składa, że jak pani redaktor to powiedziała, to przede mną leży niezwykła książka Jerzego Limona, a przecież jesteśmy w sercu teatru szekspirowskiego, czyli festiwalu szekspirowskiego i książka Jerzego Limona, którą dostałem od żony Jerzego Limona dosłownie kilka dni temu, Szekspir. Siedem grzechów głównych. I to jest jakaś koincydencja niezwykła, bo w tejże książce, no naprawdę jedna z pierwszych stron, która mi się otworzyła, to była strona, którą sobie podkreśliłem.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Karolina Lewicka przedstawia gościa programu i przedstawia temat rozmowy: czy polityka może być szlachetna i sprawiedliwa.
Profesor Cezary Obracht-Prondzyński porusza kwestię, która polityka jest roztropnym działaniem dla dobra wspólnego czy bezwzględna walka o władzę.
Profesor omawia cztery kluczowe sterowniki polityki: beznadzieja i nadzieja, obietnica bezpieczeństwa i wolność, krzywda i sprawiedliwość, solidarność i naszość.
Profesor odpowiada na pytanie o negatywne wartości, takie jak czystość rasy aryjska, w kontekście polityki.
Profesor porównuje Arystotelesa i Tischnera, omawiając politykę jako roztropne działanie dla dobra wspólnego.
Profesor kontynuuje rozmowę na temat władzy, etyki i decyzji w polityce, wskazując na konieczność etycznej odpowiedzialności polityków.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.