Co serial "Severance" mówi nam o współczesnych miejscach pracy?

Jest to dystopijna opowieść o Work-Life Balance. Mamy organizację LUMON, która poddaje swoich pracowników przed rozpoczęciem pracy takiej procedurze rozdzielenia. Czyli... Wchodząc do windy, wchodząc do pracy, dana osoba całkowicie zapomina, kim jest w tym świecie poza pracą, co czuje, co się wydarzyło. Staje się jakby inną osobą, mając to samo ciało, tę samą osobowość, po prostu będąc tym samym człowiekiem, mam ochotę powiedzieć w sensie biologicznym. I w drugą stronę działa to podobnie, czyli będąc poza pracą, zupełnie nie wiedzą ci bohaterowie, te bohaterki, Czym zajmowali się w pracy? Myślisz, że to marzenie części polskich pracodawców, abyśmy tak w miejscach pracy funkcjonowali?

I właściwie to jest coś, co sprawia, że widzimy, że jakby poza tą pracą w Lumon mam niezbyt udane życie takie zawodowe. Nie jest człowiekiem sukcesu życiowego, no. Nazwijmy to tak prosto, a w tej organizacji z kolei jest bardzo wziętym, bardzo szanowanym pracownikiem. Całość też jest przysypana tym, że właściwie te osoby, które się tym zajmują, nie wiedzą co robią. Wiedzą, że ich praca jest ważna i że trzeba ją wykonywać szybko i skutecznie. Praca jest ważna i tajemnicza. Tak, to jest bardzo zabawny cytat. I mamy też wszystkie, to jak ten serial się też nabija z takiego życia korporacyjnego jest dość niesamowite. Ze wszystkich takich głupszych warsztatów, mamy momenty radości, w których przychodzi orkiestra i ktoś śpiewa i tańczy.

Jest to książka wydana przez wydawnictwo Krytyki Politycznej. Rozmawiamy o serialu Severance, rozdzielenie. Ja nazywam się Zuzanna Piechowicz, za chwilę wracamy do rozmowy. To jest audycja Praca od podstaw. Przy mikrofonie Zuzanna Piechowicz, razem ze mną doktorka Zofia Smeuka-Leszczyńska, psycholożka, kulturoznawczyni, autorka książki Cześć pracy, książki wydanej przez wydawnictwo Krytyki Politycznej. Rozmawiamy o serialu Severance, rozdzielenie dwa sezony tego serialu. Można już oglądać na Apple TV+. Ale my bardziej rozmawiamy o tej filozoficznej, pracowej części tego serialu. Powiedziałaś przed skrótem informacji o tym, że właśnie ta firma, Lumon, jest czymś więcej niż tylko firmą.

Powiem Ci, że bardzo mi to korespondowało z Lumonem. Czy Tobie też? Tak, absolutnie. Co prawda różnica jest taka, że za mało wiemy o tym, czy Lumon jest firmą innowacyjną, bo ta legenda, na której są postawione te hagiografie właściwie tych founderów, to są zawsze historie o innowacyjności i o tym, że to są ludzie, którzy wynoszą cywilizację w jakąś przyszłość, którzy pokazują nam kosmos, którzy pokazują nam metawers. którzy są takimi właśnie luminarzami, i to jest też istotne, luminarzami progresu. O Lumonie też można by tak powiedzieć poniekąd, sama symbolika tej nazwy jest właśnie o takim niesieniu światła, natomiast kompletnie nie wiadomo, czy to jest także produktem tej firmy, jest właśnie ta możliwość rozdzielenia.

poruszymy tutaj kilka wątków, ale ich jest bardzo, bardzo dużo też do takiej autorefleksji na temat miejsca, które zajmuje praca w naszym życiu. Dla mnie to też jest opowieść o posłuszeństwie, bo LUMON jest organizacją, w której są kodeksy zachowań, są różne, no jest cała taka bardzo jasna kultura organizacyjna, często doprowadzona do absurdu, ale myślę, że Są rzeczy, które mogą korespondować i być znajome dla pracowników, pracowniczych wielkich korporacji również w Polsce. I to jest opowieść o tym, co się dzieje też, kiedy ślepo za tymi zasadami, za takim konformizmem przechodzimy i kogo jesteśmy w stanie w cudzysłowie w tym poświęcić.

Ona w ogóle jest dzieckiem. To też jakby wnosi jeszcze dodatkową warstwę dziwności, bo wszyscy pytają, dlaczego jesteś dzieckiem i ona nigdy na to pytanie nie udziela odpowiedzi. Znaczy odpowiada, ze względu na to, kiedy się urodziłam. Tak. Natomiast ta postać Milczyka jest właśnie takim idealnym obrazem menedżera, który ma podwójną tożsamość, w sensie jego pęd do awansu i też możliwość awansowania dzięki właśnie posłuszeństwu wobec Lumona, który go na przemian nagradza i karze. I te nagrody i kary są absurdalne. Na przykład karze go za zbyt wyrafinowane słownictwo, którego używa, a z kolei nagradza go poprzez przekazywanie mu jakichś przedziwnych dzieł

Bo ja wiem, dla mnie też super ciekawa jest postać takiej top menedżerki, która potem okazuje się być osobą, która zgłosiła jakby zdanie odrębne i odeszła z Lumona w jakiś sposób i jednocześnie jest w jakiś sposób zaplątana w ogóle w tworzenie tej procedury. I tam jest jeszcze jeden super ciekawy wątek, którego drugi sezon nie rozwikłał, więc chyba nie można go traktować jako spoilera, czyli tego, że w ogóle w tym świecie jest jakieś podziemie. są jacyś buntownicy, a raczej zbuntowani bioinżynierowie, którzy starają się tę procedurę rozdzielenia w jakiś sposób odwrócić. Więc to bardzo liczne, że w trzecim sezonie dowiemy się troszkę więcej o historii tego, jak kształtował się rozłam w tym kulcie tego Lumona.