Space Industry (część 1)

Postanowili zabrać na pokład SpaceXa dosłownie i w przenośni. Udało się osiągnąć to, czego nie udało się osiągnąć nikomu na świecie, żadnej organizacji prywatnej, czy nawet całemu państwu z ogromnymi budżetami. SpaceX zbudował rakietę Falcon, która zdolna była dotrzeć na orbitę i wrócić z niej bezpiecznie, lądując w wyznaczonym punkcie, nie za pomocą spadochronu, ale manewrując silnikami. To był przełom, na który czekano kilkadziesiąt lat. Potem to już poszło prosto i bicie rekordów było dla SpaceX czymś zupełnie naturalnym. Była ona więc pierwszą firmą prywatną, która pomyślnie wysłała na orbitę i odzyskała statek kosmiczny. Była pierwszą firmą prywatną, która wysłała statek kosmiczny do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Była pierwszym ponownym twórcą lotu komercyjnego ładunku kosmicznego, statku kosmicznego.

Byli przeznaczani do takiej grupy właśnie astronautów, ludzi, którzy mogli zasiąść za sterami statków kosmicznych. No dobra, ale co to oznacza dla całego świata? Przede wszystkim dla Amerykanów oznacza to dumę z tego, że to ich firma obsługuje właściwie zmonopolizowała loty kosmiczne. Po drugie, amerykańska armia może w końcu odetchnąć z ulgą mają zaufanego amerykańskiego dostawcę, który wspiera ich program kosmiczny, a NASA może pomyśleć śmielej o powtórnym lądowaniu i założeniu stałej bazy na Księżycu, oczywiście z pomocą SpaceXa. Ale to też oznacza, że cała reszta innych podmiotów dostała olbrzymią szansę, aby skorzystać z taniejących usług związanych z wożeniem ładunku w kosmos, bo to SpaceX stał się, jak powiedziałem, monopolistą i taką taksówką kosmiczną, oferującą radykalnie mniejsze ceny właśnie za transport cargo, czyli ładunku na orbitę, za pomocą swoich rakiet z serii Falcon.