Polska na cudzym serwerze (gość: Jan Oleszczuk Zygmuntowski) | TECHNOFOBIA

Ale to dobrze, to tak to powinno działać, przecież po to powołuję Radę Nadzorczą i po to oni wybierają zarząd, żeby te organy się tym zajmowały już full time i na poważnie. No ale z kolei, jeśli coś się złego wydarzy, to ja mogę przyjść i jednak wtedy dokonać zmiany. I tu bardzo często słyszę, no bo u nas jest zabetonowany prezes, to weź tyłek, cztery litery, idź do sąsiada, powiedz mu i przyjdźcie na walne. Póki nie ma frekwencji na tym walnym, ja nie chcę słuchać o tym, że ktoś jest zabetonowany, tak? No tak, czasami można odwołać taką osobę trzema głosami, bo po prostu nikt nie przyjdzie. I mówiłeś o tym Ilonie Masku i o tym Twitterze. To jest bardzo ciekawe, ponieważ jak Twitter miał pierwszy raz problemy finansowe w 2016 roku, które później znowu wróciły i skończyły się sprzedażą do Ilona Maska, to na stole była złożona propozycja, żeby Twitter przekształcił się w spółdzielnię, która byłaby wykupiona przez grupy prywatnych użytkowników.

Wspieranych finansowo, tak lewarowanych, to się nazywa leveraged buyout, czyli wspieranych finansowo przez prywatnych inwestorów amerykańskich, którzy chcieli po prostu takiego modelu, widzieli go jako sensowny. No, co takiego się stało? Że bardziej aktywni użytkownicy, którym zależy na rozwoju platformy... A były ich miliony, setki milionów. Oczywiście. Korzystają, no to kupują udziały. I wpływają na dalszy rozwój, tak? Kurde, kupiłbym udział w Twitterze, nawet, wiesz, za cenę taką, że to byłoby jakiś meme-stock, ale świadomość taka, że uczestniczę w platformie, na której jestem, akurat na Twitterze nie uważam, to w ogóle straszne zło i powinno się to zaorać, ale powiedzmy, że jest taka platforma, do której kontrybuuję, piszę i tak dalej. Jestem jeszcze jej członkiem, w zasadzie właśnie udziałowcem.

To są urodziny, to są wszystkie te chwile z bliskimi, tak? To są momenty, które pamiętam, jakiś osiągnięć spełnienia się życiowego, Czyli rzeczy, które są bardziej relacyjne, a nie transakcyjne. Ja wiem, że to, co teraz mówię, może brzmieć filozoficznie, socjologicznie. Nie, myślę, że właśnie trafiasz w ten nerw, który wszyscy chyba rozumiemy, że w tych czasach, gdzie mamy bardzo dużo bodźców i że wszystko jest tak naprawdę właśnie duże korporacje, no bo umówmy się, te Facebooki tego świata chciałyby, żebyśmy my ciągle siedzieli na tych aplikacjach, czyli oferują nam tę pętlę dopaminową. Chcą, żebyśmy byli przykłóci do tego feeda, A życie nie toczy się na social mediach. Życie to nie jest wykrzczenie swoich czasami bardzo idiotycznych poglądów, Świetnie, gdyby nasi politycy zrozumieli, że życie nie toczy się na Twitterze.