Szkoła Mistrzów - #20 dr hab. Jakub Chycki, prof. AWF

W przeszłości pracował m.in. z Tomaszem Adamkiem, Michaelem Hunterem czy Arturem Szpilką. A ostatnio odpowiedzialny był za przygotowanie motoryczne pięściarza, Aleksandra Usyka, który w maju wygrał walkę o unifikację czterech pasów mistrzowskich w wagi ciężkiej. Cześć Kuba. Witam. Dzień dobry, witam serdecznie. Zacznijmy od tego, od czego zawsze zaczynamy odcinki tego podcastu, a mianowicie pytania, jakie jest Twoje najlepsze sportowe wspomnienie? Trudne i proste pytanie zarazem. W związku z tym, że wywodzę się troszeczkę ze środowiska bokserskiego, może nie jako aktywny zawodnik, ale z tą moją pamięcią nie jest za dobrze, więc nawiążę do ostatniego wydarzenia, do walki, o której już powiedziałeś, o walki stulecia, walki o niekwestionowany tytuł mistrza świata w kategorii ciężkiej.

Ale te moje aktualne warunki pracy, współpracy w kontekście zaplecza, w kontekście możliwości, pewnie o tym będziemy mówili, łączenia nauki Z Pesportem na najwyższym poziomie stwarzam takie bardzo dobre standardy możliwości na łączenie tych elementów i jestem przekonany, że ma to swój związek oczywiście również z wynikami i z poziomem sportowym atletów, z którymi współpracuję. Powiedziałeś, że zaczęło się to poniekąd od współpracy z Tomaszem Adamkiem. To jak doszło do tej współpracy? Czyli jak to się stało, że byłeś odpowiedzialny za przygotowanie Tomasza Adamka? Z Tomkiem Adamkiem zawsze to jest kwestia potrzeb.

W 2015 roku, kiedy Tomek Adamek wracał do boksu, wtedy chyba jeszcze po raz pierwszy, może po raz drugi, Mateusz Borek organizował mu obóz w Polsce. Ja wtedy współpracowałem z Tomaszem Drwalem, zawodnikiem MMA. I po rekomendacjach Tomasza Drwala Mateusz Bodek skontaktował się i zawsze powtarzam w tych wywiadach, że to jest taki ojciec, ojciec mojego rozpoczęcia współpracy z Tomaszem Adamkiem. On był za to odpowiedzialny, bo nijako jakby zaufał mi. Zaufał mi z tego powodu, że ja nie byłem w boksie wcześniej. Ja zajmowałem się innymi rzeczami, dopiero ten boks poznawałem, a tutaj dostałem do współpracy zawodnika, który był dojrzałym zawodnikiem, ukształtowanym zawodnikiem, wtedy z wielką historią w boksie zawodowym i to z jednej strony była odpowiedzialność, ja się musiałem wykazać, ja musiałem pokazać mu, że ja mu jestem potrzebny, że on poczuje tę różnicę.

I myślę, że po tym pierwszym roku tak też się stało, no bo z Adamkiem też byłem w końcu 4 lata, chyba 4 lata współpracowaliśmy. Próbuję dotrzeć do początków i boję się, żebym mógł Ci zadawać te pytania, to w takim razie, jak to się zaczęło, że zacząłeś współpracę z Tomaszem Drwalem, ale spróbuję przeskoczyć trochę tą historię. Czy pamiętasz ten początek? Która współpraca tak naprawdę spowodowała, że w tych sportach walki się zakorzeniłeś? Nie pamiętam już w tej chwili tych zawodników. To jest tak, że ja nie do końca te pierwsze współprace traktuję tak na serio. Możemy na ten sport patrzeć z różnych perspektyw. Znacz mnie, wiesz, że nie lubię półśrodków.