Szkoła Mistrzów - #20 dr hab. Jakub Chycki, prof. AWF

W przeszłości pracował m.in. z Tomaszem Adamkiem, Michaelem Hunterem czy Arturem Szpilką. A ostatnio odpowiedzialny był za przygotowanie motoryczne pięściarza, Aleksandra Usyka, który w maju wygrał walkę o unifikację czterech pasów mistrzowskich w wagi ciężkiej. Cześć Kuba. Witam. Dzień dobry, witam serdecznie. Zacznijmy od tego, od czego zawsze zaczynamy odcinki tego podcastu, a mianowicie pytania, jakie jest Twoje najlepsze sportowe wspomnienie? Trudne i proste pytanie zarazem. W związku z tym, że wywodzę się troszeczkę ze środowiska bokserskiego, może nie jako aktywny zawodnik, ale z tą moją pamięcią nie jest za dobrze, więc nawiążę do ostatniego wydarzenia, do walki, o której już powiedziałeś, o walki stulecia, walki o niekwestionowany tytuł mistrza świata w kategorii ciężkiej.

Te emocje są ze mną jeszcze cały czas żywe. To skoro ta walka stulecia za nami, mamy niekwestionowanego mistrza świata w kategorii królewskiej, a Ty brałeś udział, czynny udział w przygotowaniach Aleksandra Usyka, jak rozpoczęła się Twoja współpraca z tym zawodnikiem? Wiesz, mam wrażenie, że ten scenariusz napisał się parę, już w zasadzie paręnaście lat temu. Cała moja historia, która rozpoczęła się od 2015 roku, cała moja przygoda z boksem, która rozpoczęła się od współpracy z Tomkiem Adamkiem, pozwoliła mi step by step zdobywać coraz więcej doświadczeń, coraz więcej

Ale te moje aktualne warunki pracy, współpracy w kontekście zaplecza, w kontekście możliwości, pewnie o tym będziemy mówili, łączenia nauki Z Pesportem na najwyższym poziomie stwarzam takie bardzo dobre standardy możliwości na łączenie tych elementów i jestem przekonany, że ma to swój związek oczywiście również z wynikami i z poziomem sportowym atletów, z którymi współpracuję. Powiedziałeś, że zaczęło się to poniekąd od współpracy z Tomaszem Adamkiem. To jak doszło do tej współpracy? Czyli jak to się stało, że byłeś odpowiedzialny za przygotowanie Tomasza Adamka? Z Tomkiem Adamkiem zawsze to jest kwestia potrzeb.

W 2015 roku, kiedy Tomek Adamek wracał do boksu, wtedy chyba jeszcze po raz pierwszy, może po raz drugi, Mateusz Borek organizował mu obóz w Polsce. Ja wtedy współpracowałem z Tomaszem Drwalem, zawodnikiem MMA. I po rekomendacjach Tomasza Drwala Mateusz Bodek skontaktował się i zawsze powtarzam w tych wywiadach, że to jest taki ojciec, ojciec mojego rozpoczęcia współpracy z Tomaszem Adamkiem. On był za to odpowiedzialny, bo nijako jakby zaufał mi. Zaufał mi z tego powodu, że ja nie byłem w boksie wcześniej. Ja zajmowałem się innymi rzeczami, dopiero ten boks poznawałem, a tutaj dostałem do współpracy zawodnika, który był dojrzałym zawodnikiem, ukształtowanym zawodnikiem, wtedy z wielką historią w boksie zawodowym i to z jednej strony była odpowiedzialność, ja się musiałem wykazać, ja musiałem pokazać mu, że ja mu jestem potrzebny, że on poczuje tę różnicę.

I myślę, że po tym pierwszym roku tak też się stało, no bo z Adamkiem też byłem w końcu 4 lata, chyba 4 lata współpracowaliśmy. Próbuję dotrzeć do początków i boję się, żebym mógł Ci zadawać te pytania, to w takim razie, jak to się zaczęło, że zacząłeś współpracę z Tomaszem Drwalem, ale spróbuję przeskoczyć trochę tą historię. Czy pamiętasz ten początek? Która współpraca tak naprawdę spowodowała, że w tych sportach walki się zakorzeniłeś? Nie pamiętam już w tej chwili tych zawodników. To jest tak, że ja nie do końca te pierwsze współprace traktuję tak na serio. Możemy na ten sport patrzeć z różnych perspektyw. Znacz mnie, wiesz, że nie lubię półśrodków.

Początki wiązały się z tym, że ja przygotowywałem jakieś koncepcje treningowe, jakieś programy treningowe, albo wykonywałem jakiś element związany z diagnostyką zawodników. Ale to nie miało wymiaru takiego koncepcyjnego, takiego, gdzie miałem pełny nadzór na tym. Bardzo często nie znało się trenerów głównych. Zawodnicy szukali dla siebie rozwiązań, będąc na tych niższych szczeblach. Ale to nie było wszystko ze sobą zesynchronizowane. Ja tych zawodników miałem bardzo wielu w skali kraju jeszcze przed Adamkiem, ale nie traktuję tego jako takiej współpracy, na którą miałem realny wpływ. Realny wpływ na współpracę ma się wtedy, kiedy jest się częścią, elementem całego procesu szkolenia, bierze się za to odpowiedzialność.