Sol Iustitiae

I już tutaj możemy się dopatrywać tej prefiguracji Chrystusa jako światłości wielkiej, światłości, która zabłyśnie, która ożywi, która stworzy rzeczywistość niejako od nowa, przemieni ją. I podobnie tutaj w drugim fragmencie Z kolei fragment, jak widać, eschatologiczny, odwołujący nas już bezpośrednio do rzeczywistości, do której zmierzamy wszyscy, czyli do tej wiecznej światłości przebywania z Bogiem. I znów Ewangelia świętego Jana. A oto znów przemówił do nich Jezus tymi słowami. Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia.

Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata. Jezus bezpośrednio mówi to o sobie. Dzieje apostolskie. Nawrócenie świętego Pawła. Jak to się odbywa? Gdy zbliżał się już w swojej podróży do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba. Gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił – Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz? Kto jesteś, Panie? – powiedział. Kto jesteś, Panie? – powiedział. A on – Ja jestem Jezus, którego Ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta. I tak dalej. I co się dzieje? Chrystus znów przemawia w Teofanii, czyli objawia się, objawia siebie, objawia swoją obecność. W świetle.

I Ewangelia św. Mateusza, moment przemienienia na górze taboru. Po sześciu dniach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i brata Jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich. Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. To jest, jak wiemy, jedna z najbardziej dosłownych teofanii, znowu tego objawienia Bóstwa Chrystusa, którego dokonał jeszcze za swojego życia, tylko dla wybranych. Piotra, Jakuba i Jana. I jak to się dzieje? W światłości, która jest oślepiająca niczym słońce.