Open Mike (20) Rozmowa z Maliną Prześlugą o „Arabeli” w Teatrze Animacji w Poznaniu

Więc ograniczyłam na maksa ilość postaci, bo przecież tam, nie powiem ci teraz ile ważnych postaci wyeliminowałam, ale tam była też taka dwójka dzieci, która latała jakimś kufrem magicznym czy coś. No niestety dzieci zabiłam, nie ma u nas dzieci. I parę razy musiałam jeszcze dokonywać takich bardzo przykrych aktów unicestwienia. Więc to było chyba najtrudniejsze. Bo bardzo chciałam zachować klimat tego serialu, zachować oczywiście cały ten storytelling, całą tę opowieść, dowcip i też złożoność postaci. To było super ważne dla mnie. Ale kolejną taką rzeczą, na której się skupiłam, byli serialowi antagoniści, czyli czarni bohaterowie. Wiadomo, że ulubionym bohaterem wszystkich jest Rumburak.

Wcale nie Arabela i Petr. Może jak się jest małą dziewczynką, to Arabela, ale bardzo szybko się z Arabeli wyrasta. Oczywiście. To jest jak Gargamel w Smurfach, mówmy się. Szczerze mówiąc, nie pamiętam jaka w serialu, już teraz nie pamiętam, mam tak w głowie naszą Arabelę, że już nie wiem, czy była duża rola czarownicy. W oryginale. Nie pamiętam tego. No właśnie, też nie wiem, ale u nas jest ważna. Więc mamy dwoje bohaterów negatywnych i oni mnie bardzo interesowali. To znaczy ich jakiś tam tragizm, no to zawsze jest ciekawe, że dlaczego ten Rumburak jest aż taki zły i podły. Przecież on jest nieszczęśliwie zakochany. Przecież on jest totalnie niedoceniany. Przecież dzięki niemu ten świat tak naprawdę funkcjonuje, bo nie ma baśni bez czarnych bohaterów.

Bo przecież ręka królewny najmłodszej zawsze jest dla tego królewicza. O najmłodszą wszyscy walczą, zabijają smoki, a starsze gdzieś tam w tle, gdzieś tam stoją w cieniu. I też jest taki cytacik u nas, kiedy ta Ksenia, starsza siostra Arabeli pyta, a ja co, gorsza? A ojciec król odpowiada jej, nie gorsza, tylko starsza. I ona też ten wewnętrzny dramat przeżywa, który w zasadzie opiera się na tym samym, co u Rumburaka, bo ona też czuje, że ona jest napisana, że ona ma swoje przeznaczenie i jej się nie podoba to, do czego jest przeznaczona. I trochę jest właśnie ta niezgoda na to, jaki los mamy zaplanowany, u tych moich postaci jest zarzewiem buntu.