Open Mike (20) Rozmowa z Maliną Prześlugą o „Arabeli” w Teatrze Animacji w Poznaniu

Tam rzeczywiście jest cała masa postaci, można te takie zasady dyplomu odpykać. Każdy musi mieć swoje do zagrania. Tam była i przestrzeń na to, żeby grać teatrem formy i była piosenka i tak dalej. I wtedy zaczął się ten scenariusz przekształcać, przepisywać. On się zaczął też przepisywać z inspiracji tymi super młodymi ludźmi, bo wtedy to przecież przy tym pracowało kilkanaście osób, lat. Prawie że naście, no oni mieli tam po 23 lata, więc to dzieciaki. I zaczęli robić takie wrzutki, że no hello, jakby telewizja to już nie jest to tutaj najważniejsze w naszym świecie, że jest AI, że jest internet i tak dalej, i tak dalej. To zaczęło gdzieś tam pączkować o te nowe sensy.

Ja nie jestem pewna, czy posługuję się tym słowem dobrze, ale lubię to słowo. To jest taki medley na finał, gdzie trochę czerpiemy z różnych wątków I postaciowych, i duetów, które mamy w spektaklu i muzycznie też, więc finał będzie taki rozbudowany, musicalowy. No a jeśli chodzi o wydźwięk, myślę, że jesteśmy trochę bardziej... Jakbyśmy mieli sobie zadać pytanie po spektaklu, to myślę, że to pytanie by brzmiało, czy my jeszcze dzisiaj żyjemy w świecie realnym, czy już może w świecie baśni? Przez to, jak algorytmy kierują naszym życiem, przez to, jak AI nas mami, oszukuje, co jest prawdą, a co nie.

Totalnie. I tak jak wtedy, no już chyba wtedy były social media na tapecie, ale nie aż teraz. No tak, ale też AI zupełnie zmienia tutaj postać rzeczy, szczególnie w tym kontekście, o którym mówisz, prawda? My nie jesteśmy dzisiaj w stanie na przykład rozróżniać, kiedy ktoś wrzuca fotę, nawet fotę trzeba by powiedzieć w cudzysłowie, prawda? Bo my nie wiemy właściwie, czy to jest zdjęcie, czy to jest kompletnie wygenerowane przez AI, czy to jest zdjęcie, które jest zmienione lekko przez AI. To jest rzeczywiście szalenie ciekawe dzisiaj pod tym kątem, o którym ty mówisz. Właśnie to jest pytanie też o prawdę, nie? To jest właściwie pytanie o prawdę. Co właściwie jest prawdą w tej rzeczywistości, w której my w ogóle funkcjonujemy? Wiesz, co do mnie dotarło w tym momencie, jak teraz rozmawiamy? Bo drugim tytułem, który braliśmy pod uwagę do tej premiery jubileuszowej, była Alicja w Krainie Czarów.

Więc ja bardziej o to pytam, bo to też jest ciekawe, kiedy się robi właśnie dla młodych widzów teatr. Ustaliliśmy, że świat idzie do przodu, zatrzymaliśmy się w tym AI, on dalej się rozwija, te formy się rozwijają, a teatr trwa na posterunku. Trochę mnie to przeraża, jakbyśmy mieli teraz myśleć tymi kategoriami, to ja bym czuła się kompletnie niekompetentna i musiałabym chyba przestać robić to, co robię. My mamy w teatrze na etacie psychologa i to jest w dodatku bardzo młoda osoba, która być może mogłaby być fajnym punktem wyjścia do tego, żeby też w twórcach, w realizatorach spektakli budować jakąś taką świadomość rzeczywiście tego, jak opowiadać historię, żeby dotrzeć do ludzi, którym tak szybko ta uwaga się wytraca.