GUTEN ABEND BERLIN | Rozmowa z Magdaleną Parys

Po przeczytaniu wszystkich Pani książek, to jest oczywiście pytanie, jak Pani pisze swoje książki, to tak naprawdę pisze Pani je dla czytelnika niemieckiego, czy dla czytelnika polskiego? Jeszcze raz dzień dobry, dziękuję bardzo za zaproszenie. Cieszę się, że mogę być z Wami, u Was i rozmawiać. O książkach, o księciu, o tunelu i o magiku. Odpowiadając na to pytanie, no muszę powiedzieć, że ja jestem taką trochę chyba mredną pisarką, która mało myśli w trakcie pisania książki o czytelniku, a szczerze mówiąc w ogóle o nim nie myśli. Dopiero myśli o nim później, kiedy się z nim spotyka, ponieważ

A tutaj po prostu takie wiadomości i już moja głowa pracuje, już sobie myślę, przecież gdybym miała takie zadanie domowe i na podstawie tylko tych wiadomości miałabym napisać nową książkę, to już miałabym konkretnie impuls, inspirację i temat do nowej książki. Także moim kłopotem Czy raczej, tak naprawdę dość dużym problemem nie jest to, o czym ja będę pisała i skąd te tematy przychodzą i ile mam nad tym siedzieć, tylko jak mam wyselekcjonować to wszystko, o czym chciałabym napisać, bo tematów mam tak dużo. Na przykład w tej chwili jestem przed takim dylematem, że wiem już od lat, że chcę napisać książkę o tym i o tym. Trzecia część trylogii berlińskiej, po magiku, po księciu.

Serdecznie cię Pawle z tego miejsca pozdrawiam, bez ciebie nie wyobrażam sobie pisania trzeciej części. I właśnie mam na myśli Pawła Sajewicza. I Paweł na przykład wtedy, kiedy już jest ta książka napisana, sugeruje mi, w którym kierunku mogłabym jeszcze pójść, co mogłabym wybrzuszyć, co mogłabym jeszcze zaokrąglić, jak moglibyśmy to zmienić. I wtedy rzeczywiście można powiedzieć, że to jest celowe, ale to nigdy nie ma czegoś takiego jakiegoś podłoża czy zaplecza ideologicznego na dany moment potrzebnego, bo by pasowało, tylko tu chodzi bardziej o konstrukcję, żeby konstrukcja się zgadzała, żeby to wszystko miało ręce i nogi. To, że ta Polska występuje. W Magiku mamy bardzo dużo.

Rozmowa z Magdaleną Parys. Gdzieś tam miało wpływ na to, że akcja rozwinęła się tak, a nie inaczej i ta Polska zawsze będzie, ale nie ograniczam się tylko do Berlina, do Polski, Wrocławia, Warszawy. Też część akcji rozgrywa się w Księdzu przecież też we Włoszech i w Magiku też w Paryżu i tak dalej, więc ja jakby staram się wyjść poza te ramy, jak postrzega się polskich pisarzy czy pisarzy piszących po polsku, że on czegoś nie może.

I chciałam się zapytać o tę książkę, bo ona jest jednak inna, nie do końca wpisuje się w te historie, o których rozmawiamy. I mam wrażenie, że jest najbardziej osobista. Tak, to jest niezwykle intymna książka, aczkolwiek im dłużej się nad nią zastanawiam, bo to z perspektywy czasu najlepiej, najwięcej widać i jeśli miałabym ocenić ja jako autorka tej książki, ale też jako odbiorca tej książki, nie czytelniczka, bo ja oczywiście nie czytam własnych książek, jak już jest coś napisane, to to już niech idzie i już nie wraca i jestem otwarta na nowe, ale Biała Rika jest zupełnie inną książką od Tunelu, od Magika, od Księcia, po prostu od tej trylogii berlińskiej, bo nawet jeśli Tunel nie wchodzi w tę trylogię berlińską, bo trzecia część dopiero się pisze,

Ja tych wszystkich bohaterów z Magika, z Księcia, A nawet ktoś, kto jest uważny, to zauważy, że niektórzy bohaterowie, którzy są już w tunelu, w jakiś dziwny sposób znajdują się też gdzieś w magiku i w księciu. Ja ich gdzieś tam przetransportowałam i oni żyją dalej. Nawet mają podobne imiona albo wręcz takie same. I nawet jeśli ich uśmierciłam w tunelu, to oni gdzieś tam dalej żyją nagle 30 lat później w księciu. W końcu możemy, prawda? Bo ja na autorze mam do nich słabość i staram się, żeby żyli jak najdłużej. Jest teraz taki moment, że powinnam się z jednym z bohaterów trzeciej części pożegnać.

No nie ma zmiłuj. Ale jest to dla mnie niezwykle ciężkie, jest to dla mnie niezwykle trudne, bo ja ich wszystkich bardzo lubię. To znaczy to już przybrało taką obsesyjną formę, zresztą na całe szczęście moi tłumacze też to potwierdzają. Właśnie niejednokrotnie rozmawiałam na ten temat z Lotarem Quinkensteinem, moim tłumaczem na niemiecki. który kiedy skończył tłumaczyć Magika zawsze mówił, że on po prostu widzi jak zza rogu wyjeżdża na rowerze prezydent policji berlińskiej Czapieski. On był przekonany, mieszka w tej samej dzielnicy co on i on był przekonany, że tam za rogiem gdzieś tam w tej knajpie pije swoje mole, czyli wódkę razem z piwem komisarz Kowalski i tam się zapija.

Jako czytelniczka naprawdę polecam wam wszystkim książki pani Magdaleny Parys. Od tunelu, magika, po księcia. Czekamy na kolejną część tej trylogii. A jak ktoś będzie chciał zobaczyć na czym polega książka prosta, Daj Panie Boże wszystkim, żebyśmy takie proste książki czytali. Jest jeszcze Białaryka, która, tak jak mówię, jest książką wyjątkową, ciepłoemocjonalną i absolutnie, absolutnie wyjątkową, myślę, jaka się ukazała na rynku. Jeszcze raz bardzo Pani dziękuję w imieniu wszystkich studentów i całej społeczności Akademii. No i czekamy na kolejne książki. Dziękuję bardzo. Pozdrawiam. Serdecznie, no i cóż mogę dodać, no tyle ciepłych słów, obym się w nich nie zaczęła za bardzo kąpać i nie wiem, no po prostu proszę trzymać kciuki, żeby ta trzecia część nie zajęła mi trzech lat i żeby się pisała szybko.