GUTEN ABEND BERLIN | Rozmowa z Magdaleną Parys

Po przeczytaniu wszystkich Pani książek, to jest oczywiście pytanie, jak Pani pisze swoje książki, to tak naprawdę pisze Pani je dla czytelnika niemieckiego, czy dla czytelnika polskiego? Jeszcze raz dzień dobry, dziękuję bardzo za zaproszenie. Cieszę się, że mogę być z Wami, u Was i rozmawiać. O książkach, o księciu, o tunelu i o magiku. Odpowiadając na to pytanie, no muszę powiedzieć, że ja jestem taką trochę chyba mredną pisarką, która mało myśli w trakcie pisania książki o czytelniku, a szczerze mówiąc w ogóle o nim nie myśli. Dopiero myśli o nim później, kiedy się z nim spotyka, ponieważ

A tutaj po prostu takie wiadomości i już moja głowa pracuje, już sobie myślę, przecież gdybym miała takie zadanie domowe i na podstawie tylko tych wiadomości miałabym napisać nową książkę, to już miałabym konkretnie impuls, inspirację i temat do nowej książki. Także moim kłopotem Czy raczej, tak naprawdę dość dużym problemem nie jest to, o czym ja będę pisała i skąd te tematy przychodzą i ile mam nad tym siedzieć, tylko jak mam wyselekcjonować to wszystko, o czym chciałabym napisać, bo tematów mam tak dużo. Na przykład w tej chwili jestem przed takim dylematem, że wiem już od lat, że chcę napisać książkę o tym i o tym. Trzecia część trylogii berlińskiej, po magiku, po księciu.

Nie wiem, czy odpowiedziałam na to pytanie, ale... To ja się jeszcze dopytam o wątki polskie, bo one się bardzo wyraźnie, właściwie chyba w każdej z Pani książek, w różnym natężeniu oczywiście pojawiają. Czy to jest też właśnie impuls, który gdzieś tam Pani dostaje, czy jest to jakieś takie bardzo celowe działanie, w którym właśnie łączy Pani, czy buduje taki most troszeczkę pomiędzy tą historią niemiecką a polską? W moich książkach nic nie jest celowe, aczkolwiek kiedy już je napiszę i później siedzę z redaktorem i redaktor ma, mam wspaniałego redaktora, właściwie dwóch, jednego takiego guru naszego, Pawła Goźleńskiego, który jest redaktorem naczelnym wydawnictwa Agora i wspaniałego redaktora, który naprawdę bardzo, bardzo dużo napracował się przy mojej ostatniej książce, przy Księciu.

Dagmara Bosch, dziennikarka, ona bardzo często przebywa tam w Warszawie i prowadzi jakieś spotkania, między innymi też w telewizji, bo jest dziennikarką, jest tam zaproszona, czy tam odbiera jakąś nagrodę. W Księciu w drugiej części akcja książki rozgrywa się częściowo też we Wrocławiu. Pozdrawiamy Wrocław z tego miasta i bardzo to miasto przepraszam, że im tam podpaliłam połowę miasta i wysadziłam wszystkie mosty. Myślę, że mogą się zdziwić. Tak, w powietrze. W każdym razie jest to spowodowane tym nie dlatego, że mnie się tak chce albo, że to jest jakiś zabieg marketingowy czy jakieś wyrafinowane przemyślenie. No pewnie nie, po prostu jeśli mam bohaterów, tak jak w przypadku komisarza, głównych bohaterów, komisarza Kowalskiego, który pochodzi z Gdańska i tam ma swoje korzenie i Dagmarę Bosz, która pochodzi z Wrocławia i często ze względów rodzinnych tam jeździ,

I chciałam się zapytać o tę książkę, bo ona jest jednak inna, nie do końca wpisuje się w te historie, o których rozmawiamy. I mam wrażenie, że jest najbardziej osobista. Tak, to jest niezwykle intymna książka, aczkolwiek im dłużej się nad nią zastanawiam, bo to z perspektywy czasu najlepiej, najwięcej widać i jeśli miałabym ocenić ja jako autorka tej książki, ale też jako odbiorca tej książki, nie czytelniczka, bo ja oczywiście nie czytam własnych książek, jak już jest coś napisane, to to już niech idzie i już nie wraca i jestem otwarta na nowe, ale Biała Rika jest zupełnie inną książką od Tunelu, od Magika, od Księcia, po prostu od tej trylogii berlińskiej, bo nawet jeśli Tunel nie wchodzi w tę trylogię berlińską, bo trzecia część dopiero się pisze,

Ja tych wszystkich bohaterów z Magika, z Księcia, A nawet ktoś, kto jest uważny, to zauważy, że niektórzy bohaterowie, którzy są już w tunelu, w jakiś dziwny sposób znajdują się też gdzieś w magiku i w księciu. Ja ich gdzieś tam przetransportowałam i oni żyją dalej. Nawet mają podobne imiona albo wręcz takie same. I nawet jeśli ich uśmierciłam w tunelu, to oni gdzieś tam dalej żyją nagle 30 lat później w księciu. W końcu możemy, prawda? Bo ja na autorze mam do nich słabość i staram się, żeby żyli jak najdłużej. Jest teraz taki moment, że powinnam się z jednym z bohaterów trzeciej części pożegnać.

Ja wierzę, że oni normalnie gdzieś są. Nawet w czasie pandemii, kiedy kończyłam już pisać księcia, to znaczy tam doszlifowywałam ostatnie rzeczy, bo ja pisałam go bardzo długo, pisałam go 3 lata, to oni mi dawali jakieś takie poczucie stabilności i pewności. Znowuż ten lockdown jest, albo za chwilę, znaczy w Niemczech już on jest, w Bylnie jest, a w Polsce niebawem na pewno też tak będzie, no niestety tak się stanie, to uciekam w ten świat ich i czuję się jakby taka bezpieczna, chociaż oni żyją bardzo niebezpiecznie, ale oni mi dają jakąś taką

Jako czytelniczka naprawdę polecam wam wszystkim książki pani Magdaleny Parys. Od tunelu, magika, po księcia. Czekamy na kolejną część tej trylogii. A jak ktoś będzie chciał zobaczyć na czym polega książka prosta, Daj Panie Boże wszystkim, żebyśmy takie proste książki czytali. Jest jeszcze Białaryka, która, tak jak mówię, jest książką wyjątkową, ciepłoemocjonalną i absolutnie, absolutnie wyjątkową, myślę, jaka się ukazała na rynku. Jeszcze raz bardzo Pani dziękuję w imieniu wszystkich studentów i całej społeczności Akademii. No i czekamy na kolejne książki. Dziękuję bardzo. Pozdrawiam. Serdecznie, no i cóż mogę dodać, no tyle ciepłych słów, obym się w nich nie zaczęła za bardzo kąpać i nie wiem, no po prostu proszę trzymać kciuki, żeby ta trzecia część nie zajęła mi trzech lat i żeby się pisała szybko.