Piłka nożna. Soczewka problemów lat 90 I Rafał Stec, Rafał Stronk

I książki, czasopisma sportowe pełne są różnych anegdot. Piłkarze, którzy nie mieli na koszulki, nie mieli na transport do klubu i faktycznie w to miejsce wkraczają milionerzy. Ludzie często z biznesami robionymi tutaj na fali transformacji albo często pieniędzmi robionymi gdzieś na zachodzie, najczęściej w Niemczech czy w Stanach Zjednoczonych. Emigracyjne fortuny. Jak byśmy mogli pobuszować trochę w tym obszarze? Kto, w jakich formach się to konkretyzowało w polskim futbolu? Janusz Romanowski najpierw mi przyjdzie do głowy. Legia Warszawa. Właśnie, nawet na to się nie da tak łatwo odpowiedzieć, bo może Pogoń Konstancin.

A ponieważ było to całkowicie rozmyte, no to bardzo często to wyglądało tak, że ci inwestorzy z zewnątrz niewiele wkładali, ale bardzo dużo wyjmowali, dlatego że kluby formalnie, oni nie byli właścicielami tych klubów, ale wchodzili, to już jest właśnie Janusz Romanowski, ale wchodzili Do nich jako sponsorzy i na przykład finansowali pensje piłkarzy, ale w zamian dostawali, stawali się właścicielami poniekąd tych piłkarzy. Tu trzeba też wyjaśnić, że w sporcie tak jest, że każdy zawodnik ma taką kartę zawodniczą i aktualny pracodawca jest jej dysponentem. No to jest takie żywe aktywo, nie wiem jak to właściwie sformułować.

No więc właśnie to był przypadek Romanowskiego, ale nie tylko i to się często wcześniej wległo, bo to, żeby też było jasne, on sponsorował na przykład właśnie Legię, a powiedzieliśmy, Legię Warszawą. Powiedzieliśmy, tak. Ale zarazem był właścicielem klubu Pogoń Konstancin i bywało często tak, że ci piłkarze formalnie byli właśnie piłkarzami Pogoni Konstancin, bo on miał karty zawodnicze i byli formalnie. Co więc ostatnio dowiadywali się, że są wypożyczeni? Tak, że są wypożyczeni do Legii. Oni są odwrotnie, bo należeli do... Tak, że oni należeli i to polegało na tym, że jeśli ten sponsor, no bo to właśnie byli Nie właściciela, a sponsorzy. To jest podstawowe rozróżnienie. Wypłacał pensję i zostawał właścicielem piłkarza, to jeśli mu się udało sprzedać go porządnie za granicę, za duże pieniądze, no to robił, ubijał fantastycznie.

Fantastyczny interes, dlatego że po prostu piłkarze są drodzy. W przypadku Legii Warszawa to chyba taki najbardziej dochodowy to był transfer Romana Koseckiego. Wiem, że ty czytałeś wywiad przygotowując się z Maciejem Szczęstym, bo on tam chyba o tym mówi, ale nie jestem pewien. Zanim był jeszcze Romanowski była taka firma Fars. Ona zniknęła wtedy, kiedy sprzedała Koseckiego do Ligi Tureckiej. Bilans wyglądał tak, że wydała pewnie jakąś sumę X na tę pensję przez pewien czas piłkarzy. A ten jeden transfer sprawił, że jej przychód wyniósł 15 razy x.

Jedyny sukces, ten medalowy, czyli zwycięstwo Legii w okolicznościach, które spowodowały, że odebrano. Największy skandal być może ligowy w latach 90. Był potem w dużej reprezentacji. Poza jeszcze Aluminium Konin, ale to zaraz powiemy. Tak, był, był, jeszcze prowadził seniorską reprezentację, ale oprócz tego właśnie To pijaństwo, to, że znów Maciej Szczęstor najlepiej opowiada, przepraszam słuchacze, że tak często się na niego powołujemy, ale on to wszystko przeżył w latach 90., a chyba nie ma piłkarza tak inteligentnego i tak zdolnego Dobrze opowiedzieć o tamtych czasach. I to też nie ukrywam, że od niego po prostu słyszałem o wyjazdach finansowanych zresztą przez wspomnianego Romanowskiego na obozy przygotowawcze legijne, przedsezonowe, które się odbywały gdzieś tam pod Frankfurtem, żeby się nikt nie wtrącał.