Piłka nożna. Soczewka problemów lat 90 I Rafał Stec, Rafał Stronk

Król Trzleców Andrzej Józkowiak Środek Bundesligi Wolfsburg to był jakiś Borussia Mönchengladbach, to był jakiś jego szczyt. To nie były pułapy Ligi Mistrzów. Wojciech Kowalczyk, który zresztą też kompan do kieliszka, musiał być bardzo dobry, był w lidze, wyjechał do Ligi Hiszpańskiej. Strzelał po parę goli w sezonie, wcale dużo nie grał, to był też Betis Seville. A Jerzy Brzęczek, który był kapitanem, nie wyskoczył powyżej ligi austriackiej i izraelskiej. Dla mnie to była taka, w tym szaleństwie wokół drużyny, bardziej niż realny sukces sportowy, widać po prostu tęsknotę Polaków za tym, żeby jakiś sukces był.

Ta sprawa chyba też pokazywała do jakiego stopnia zepsute jest to środowisko piłkarskie, bo chwilę wcześniej mieliśmy aferę dopingową, hokejową, olimpijską. Tak. Gdzie związek bardzo jednak jednoznacznie zareagował na ten przypadek dopingu. W Polsce, co opisywali chociażby Jerzy Chromik czy Piotr Żelazny, mieliśmy nieustanną próbę przykrycia tej sprawy, która wzrosła jeszcze po sukcesie i to jest cały czas ten refrenkt, że wraca ta spragniona deszczu sukcesu, polska ziemia przejęła wszystko, przejęła srebrny Medal, ale jednocześnie nie chciała dojść do tego wniosku, że dwóch podstawowych piłkarzy było faktycznie pod wpływem dopingu, a może więcej? Tak, może wyjaśnimy też jeszcze, że potem przeprowadzono, w ogóle piłkarze zrezygnowali z żądania, z badania próbki B, co też to jest jasno zapisane w regulaminach, powinno ich uczynić winnymi.

Faktycznie splata różne patologie. Jerzy Chromik w jednym ze swoich tekstów zauważył bardzo przytomnie, że nie ma przypadku, że dwie największe afery dopingowe, na razie nie korupcyjne, a dopingowe w latach 90., czyli ta związana z Igrzyskami Olimpijskimi w Barcelonie i sprawa Zuba, która była powiązana z kolei z Niedzielą Cudów, o której zaraz sobie powiemy, że one wszystkie miały mianownik Janusza Wójcika. To znaczy, człowiek ma wrażenie, że gdziekolwiek coś działo się złego w polskim futbolu w latach 90., to Wójcik był gdzieś obok. Wspominałeś o tych jego postawach i relacjach z zawodnikami, to może ja sobie pozwolę odczytać jeden fragment i za chwilę przejdziemy do innego zagadnienia. Rzecz dotyczy właśnie afery dopingowej, bo tam w relacjach piłkarzy, którzy oczywiście po latach mogą chcieć też trochę poprawić swój wizerunek, pojawia się wątek, wujcik i jego sztab podawali nam w bidonach suplementy, a cóż tak naprawdę w tych bidonach było, to nie do końca wiemy.

Natomiast ciebie chciałem zapytać o perspektywę dziennikarza i odbić się znów od Chromika, który cytuje różne rozmowy telefoniczne. Znamy twój adres, jutro będziesz miał wycieraczkę w ogniu. Gdy pewnego dnia podniosłem słuchawkę redakcyjnego telefonu, usłyszałem Chromik, tak właśnie nazwałem psa. Mam do ciebie pytanie jako człowieka, który pisał o polskiej korupcji i nagłaśniał różne skandale. Czy ty też spotykałeś się z taką rzeczywistością, że ten świat kibicowski, świat przestępczy jakoś nastawał na twoją prywatność? Przestępczy to chyba nie wiem, ale kibicowski tak, tak. W czasach, kiedy nie o korupcji pisałem, tylko pisałem o barbarzyństwie trybun. No to tak, to miałem telefony anonimowe z pogróżkami, miałem przykre sytuacje w różnych miejscach publicznych.