Friends with benefits

Pewnie też może się spotykają i lubią, raczej tam jest generalnie wszyscy, raczej dobrze się o sobie wypowiadają, no ale to nie jest ta przyjaźń, którą obserwujemy u kobiet. No właśnie, zresztą w ogóle rzadko mówimy o przyjaźni męskiej, tylko mówimy o bromance, jeśli już, czyli to jest takie pojęcie troszkę kwaściej półironiczne, zakładające, że jest to romans ze swoim bro, czyli ze swoim Ziómeczkiem czy jakiegoś innego, mogłybyśmy tutaj użyć już przedawnionego, obciachowego słowa, równie obciachowego jak słowo obciachowy. W każdym razie bromance się wywodzi z jakiejś takiej kultury nie tyle bliskiej relacji między dwoma mężczyznami, to raczej z kultury znowu grupowej. Z kultury takich amerykańskich bractw, drużyny, znowu tego wspólnego celu, często sportowego, jakiegoś tego wzajemnego wsparcia, ale też wsparcia w takim najgorszym tego słowa znaczeniu, dlatego że w ogóle to pojęcie znowu bro

Kiedy Harry poznał Sally, najwspanialsza komedia romantyczna wszechczasów według niektórych osób. Teraz głównie się kojarzy oczywiście z tą sceną w restauracji, gdzie Mick Ryan udaje to, co udaje, ale generalnie ten film faktycznie jest takim emblematycznym przykładem na to, że nie za bardzo dopuszczamy do świadomości, że jeżeli świetnie się z kimś rozumiemy, Dobrze nam się razem spędza czas, płynie to wszystko swobodnie, to to nie jest miłość. W sensie, że zawsze nagrodą za bycie razem, za bycie blisko, za rozumienie się, powinna być miłość. Przyjaźń to nagroda pocieszenia. Ale bardzo trudno też ludzi karać za te wątpliwości i za takie przekonanie, dlatego, że miłość damsko-męska jest konstruktem bardzo, bardzo nowym. I rzeczywiście wielu naukowców z różnych dziedzin zadaje sobie pytanie, czy ona jest możliwa.

To historycy kultury mówią, że tak, w antyku nic, żadni filozofowie w ogóle nie mówili ani słowa o tego rodzaju relacji. W średniowieczu to może były jakieś pojedyncze listy pomiędzy mnichami i mniszkami, którzy obogu sobie tam nawzajem. Ale też oni nie mieli żadnych alternatywnych relacji, oprócz Boga. Więc też nie za bardzo. Późniejsza, wczesna nowoczesność, jakieś XVI, XVII, XVIII wiek, no to są jakieś pojedyncze przypadki, kiedy rzeczywiście wykształcona kobieta pojawia się na dworze, ona być może ma jakiegoś przyjaciela płci przeciwnej, ale dalej to są jakieś bardzo rzadkie sytuacje. Nie było po prostu takich okazji. Nie było takich sytuacji społecznych, w których tego rodzaju przyjaźń mogłaby się narodzić. Ewentualnie może w takiej szerszej rodzinie, tak gdzieś między kuzynostwem, czy coś takiego.

A pomiędzy dwórkami i służkami. No na przykład, na przykład. Ale to jest zasadniczo coś bardzo nowego i coś bardzo związanego z emancypacją kobiet i z XIX wieczną emancypacją kobiet. Wspaniała pionierka feminizmu, osiemnastowieczna jeszcze, Mary Wollstonecraft o przyjaźni pisze, ale właśnie pisze o niej w ten sposób przede wszystkim, o którym ty mówisz. To znaczy, że przyjaźń to jest to, co powinno łączyć małżonków. To znaczy, że żeby kobieta była wyemancypowana, musi przestać być służącą swojego męża, a musi z nim wiązać ją przyjaźń. Dlatego, że jak pisze ona, w XVIII wieku dokładnie w zasadzie podsumowała to, co mówimy przez cały ten podcast, czyli, że po miłości niechybnie albo przychodzi przyjaźń, albo obojętność.