Friends with benefits

Istnieje też coś takiego jak przyjaźń między rodzicami a dziećmi. Przyjaźń nie w takim rozumieniu, że sobie tam... Mówimy po imieniu i klepiemy po plecach. No nie, albo że matki opowiadają o swoich romansach, a dzieci o seksie. No jakby no nie, natomiast na takiej głębokiej więzi, która jest po prostu jedną z przyjaźni, które mamy w życiu. Jest oczywiście też czymś innym, jest czymś więcej, jest odmienna od przyjaźni z twoją koleżanką z ławki. Ale jeżeli ta przyjaźń istnieje, no to ona będzie trwała także wtedy, kiedy dziecko się urodzi, bo ani ty nie będziesz traktować matki jako opieki, ani ona nie będzie traktowała ciebie Jako swojego, nie wiem, niewychowanego dzieciątka, które musi cały czas naprawiać.

Więc jakby ta relacja monogamiczna zawsze gdzieś pozostaje w kontrapunkcie, w najlepszym przypadku w kontrapunkcie wobec relacji między rodzicami i z rodzicami. Więc jakby to jest coś, Czego nie potrafimy rozwikłać, gdzieś tam się z tym mierzymy i to jest ciężar. Dlatego szukamy czegoś, co jest pozornie lekkie i tego ciężaru pozbawione. A więc na przykład mamy swoją paczkę przyjaciół. I to jest stosunkowo nowa formuła, która nam jest jako trzydziestokilkuletnim osobom bardzo bliska, bo to jest chyba taki wzorzec, który w naszym pokoleniu się na większą skalę pojawia w kulturze. Jesteśmy ofiarami przyjaciół.

To nasza inwestycja emocjonalna, by znowu użyć pięknego słowa z rejestru kapitalistycznego, jest jednak głównie w tej relacji intymnej czy romantycznej, a te pozostałe, o te pozostałe trzeba walczyć i trzeba je pielęgnować. Nawet jeżeli to nie jest walka już taka właśnie o to, żeby się koniecznie ludziom pokazywać i przypominać, żeby o tobie nie zapomnieli, kiedy będą wymyślać podcast. To trzeba o sobie przypominać, żeby po prostu ludzie o tobie nie zapomnieli. W rzeczywistości, w której mamy mało czasu na wszystko, to przyjaźń gdzieś spada, spada na tej liście. Ja właśnie dlatego rozważam te kwestie. Ponowne zrobienie listy. Tak, ponowne zrobienie listy, bo myślę, że to jednak rzadko się zdarza, żeby to nie spadło od tego czasu, kiedy jesteś nastolatką do przez kolejne 20 lat.

Ale sytuacji dojrzałości, też sytuacji jakby odosobnienia, no bo to też nie przegodzi w jej się na wyspie, gdzie po prostu nie ma za wiele osób do wyboru do tego towarzystwa, nie? Więc jakby to jest taka też, Skazanie na siebie w dużej mierze, prawda? Że takie właśnie, że męska przyjaźń to jest taki moment, kiedy już no nic innego nie ma. No nic innego nie ma, to już muszę siąść i pogadać z tym chłopem przy piwie. Że to jest jakby raczej ostateczność. Albo najlepiej nie pogadać. Albo najlepiej posiedzieć w milczeniu. Że to nie jest pierwsza potrzeba, tylko raczej ostateczność. Raczej tak, ale to w ogóle ciekawe, że z drugiej strony, jak się tak zastanowić, no to jest taki topos niby, że męska przyjaźń, że oni, ale to chyba jest właśnie wśród młodych chłopaków, a już nie wtedy, kiedy mamy do czynienia z dojrzałymi mężczyznami, którzy są w związkach, którzy wchodzą w związki z kobietami. Takich obrazów jest już Mniej, no chyba, że właśnie są to tacy kumple, co pójdą ze sobą na piwo, albo zagrają ze sobą mecz, czyli zrobią albo parting, albo functional, tak?

A pomiędzy dwórkami i służkami. No na przykład, na przykład. Ale to jest zasadniczo coś bardzo nowego i coś bardzo związanego z emancypacją kobiet i z XIX wieczną emancypacją kobiet. Wspaniała pionierka feminizmu, osiemnastowieczna jeszcze, Mary Wollstonecraft o przyjaźni pisze, ale właśnie pisze o niej w ten sposób przede wszystkim, o którym ty mówisz. To znaczy, że przyjaźń to jest to, co powinno łączyć małżonków. To znaczy, że żeby kobieta była wyemancypowana, musi przestać być służącą swojego męża, a musi z nim wiązać ją przyjaźń. Dlatego, że jak pisze ona, w XVIII wieku dokładnie w zasadzie podsumowała to, co mówimy przez cały ten podcast, czyli, że po miłości niechybnie albo przychodzi przyjaźń, albo obojętność.

I oby przyjaźń, tak? Ale właśnie Mary Wollstonecraft pisze też, że to nie znaczy, by ona nie wierzyła, że przyjaźń może też istnieć poza związkiem romantycznym między kobietą a mężczyzną. Ale właśnie bardzo silnie wiąże to z tym, że kobieta ma prawo do tego rodzaju relacji. I to jest w ogóle coś, co się później od tego XIX wieku, w tym XIX i XX wieku będzie pojawiało. Przyjaźń między kobietą a mężczyzną jest jakby znowu bardziej potrzebna kobiecie, mimo że kobieta ma już te wszystkie przyjaźnie inne, a ten mężczyzna nie, zgodnie z naszą teorią, no to generalnie jest potrzebna kobiecie. Dlatego, że jest jakby elementem jej wyzwolenia się spod władzy mężczyzny.

Ten moment, w którym kobieta, zresztą mamy do dzisiaj, to czy kobieta może iść sama na obiad, to czy kobieta może iść na obiad z kolegą. Jakby wiadomo, że w państwach arabskich jest to niemożliwe. A w naszej kulturze niby jest to możliwe, ale znowu nie we wszystkich środowiskach i nie wszyscy uważają, że to jest w porządku. Po kilka lat temu Mike Pence, konserwatywny polityk amerykański powiedział, że on nigdy nie poszedłby na obiad z kobietą, która nie jest jego żoną, z jakąkolwiek kobietą, która nie jest jego żoną. I chociaż można to by było zinterpretować, że na przykład nie poszedłby na obiad ze swoją podwładną, jeżeli spojrzymy na to w kontekście, nie wiem, ruchu mitu i tak dalej, jakichś nieprzyzwoitości, no to też dlaczego mój mózg od razu idzie w tamtym kierunku? No przecież w sumie mógłby iść na obiad ze swoją podwładną.

Po prostu omówić jakieś sprawy bez żadnego kontekstu seksualnego, bo przecież z pewnością chodzi na obiad ze swoimi podwładnymi. Ale też ten obiad jest łatwiejszy między równymi. I to co opisała Mary Wollstonecraft, że dopiero wtedy żona jest przyjaciółką, kiedy jest równa albo kiedy ma możliwość być równą. No to wtedy mężczyzna traktuje kobietę jako potencjalną przyjaciółkę albo ona jego bierze pod uwagę, kiedy są na przykład na podobnej pozycji w pracy, kiedy są partnerami w pracy, kiedy są na podobnym stosunku władzy i to jest jeszcze problem, który tutaj się rodzi potencjalnie w tej relacji pierwszej, podstawowej. Coraz więcej kobiet, które znam, o dziwo zaczyna się wahać, czy jednak ta kariera zawodowa to był taki fenomenalny pomysł, ta niezależność, którą sobie wygrałyśmy, naprawdę jest na naszą korzyść.

Pozbawiamy się pewnego napięcia, flirtu, pewnej radości z tego, że właśnie balansujemy na granicy, że nic się nie wydarzy, bo mamy układ taki, w którym się nic nie wydarzy i wiemy to o sobie, rozmawiamy o tym, a równocześnie wiemy, że chcemy zostać wierni swoim partnerom, ale wydaje mi się, że zupełnie czyszcząc to z tych kontekstów, Wcale nie zyskujemy, tylko właśnie tracimy, że jakby możemy pozwolić sobie przecież na tą eksplorację emocji w tej innej relacji, która jest odrobinę przynajmniej niebezpieczna, czy potencjalnie niebezpieczna. No i co właśnie jest też ciekawe, to w kontekście tego, co się zmieniło w ostatnich latach i czego też się myślę dowiedzieliśmy, dowiedziałyśmy, O sobie i co zmieniło się jakby pokoleniowo, to to, że my mówimy jeszcze w sposób bardzo konserwatywny, tak?