S06E40: "Mulholland Drive" (2001) -- CLASSIC

Pozdrowienia dla Łukasza Wojdana, jak pocisk. I zaczyna komediową, makabryczną farsę. Ale znając już cały film, wiemy, że to tak naprawdę umysł Diane Selwyn pracuje w taki sposób, aby rozgrzeszyć własne poczucie winy za zlecenie zabójstwa swojej byłej kochanki. I w tym śnie makabryczne zlecenie zmienia się w makabryczną komedię, zdejmując ciężar z zabójstwa. Oczywiście tylko na czas trwającego snu. Jednym z najbardziej dojmujących komentarzy na temat Hollywoodu, jaki pojawia się w Mulholland Drive i na temat ceny Hollywoodu, to ten, w którym we śnie Rita i Betty wchodzą do mieszkania Diane Selwyn i czują smród rozkładającego się ciała.

To rzeczywiście można pomyśleć o tym jako o pilocie telewizyjnym, ponieważ otwiera się tam dużo interesujących wątków. Jest wątek płatnego mordercy, jest wątek Betty, jest wątek Adama Kershara, czyli ambitnego, ale idącego już na pewne kompromisy reżysera hollywoodzkiego. Jest oczywiście Wątek wypadku samochodowego, amnezji, ponieważ bohaterka przedstawiająca się tutaj jako Rita, grana przez Laurę Herring, to właśnie kobieta, która zapomniała kim jest, i tak dalej, i tak dalej. Te wątki się otwierają i można sobie wyobrazić taki świat równoległy, w którym przez kolejny sezon czy sezony są na różne sposoby przez Lyncha S06E40.

Mulholland Drive to film, który najlepiej wyjaśnia proces castingu i zdjęć próbnych. No, to jest absolutnie kultowy element tego filmu. Betty w sekwencji sennej przygotowuje się do przesłuchania, do roli. Pomaga jej w tym jej nowa współlokatorka Rita. Czytając na sucho linijki dialogowe, a Betty gra. Gra młodą kobietę, która próbuje wyrzucić z domu starszego mężczyznę, najlepszego przyjaciela jej ojca, z którym najwyraźniej łączy ją jakaś erotyczna relacja, której ona w tym momencie już nie chce. Nie wiemy tego do końca, co te słowa padające oznaczają.

To znaczy ta muzyka Badalamentiego, odbywająca się jakby z brzucha wielkiej hollywoodzkiej bestii. Zdjęcia Petera Deminga filmujące tą hollywoodzką noc żarzącą się światłami neonowymi gdzieś na horyzoncie. Te momenty, kiedy Rita po wypadku Kroczy zamglonymi ulicami Franklin Avenue i Sunset Boulevard i palmy stoją jednocześnie w takiej gorącej mgle i świetle stojących nieopodal hollywoodzkich willi. To wszystko nadaje całemu filmowi niesłychanie gęstej atmosfery, a przy okazji są w tym filmie sceny, których groza dosłownie ściska gardło, a jednocześnie trudno wyjaśnić dlaczego tak się dzieje.

Tematy takie jak opowieść, narracja, kobieca przyjaźń, zanurzenie się w zakamarki i labirynty narracji jako pewna przygoda dwóch dorosłych kobiet, na naszych oczach zmieniających się niemalże ponownie w dziewczynki, w takie dziewczynki, które bawią się w coś, dla których Zabawa jest modelem uczestnictwa w świecie. To łączy także Riveta z Mulholland Drive, bo przypomnę, że w pewnym momencie Betty namawiając Ritę na śledztwo przypomina trochę taką nastoletnią dziewczynę detektywa, która chce rozwiązać jakąś zagadkę. Betty mówi do Rity, Chodź, będzie fajnie, będziemy udawać kogoś, kim nie jesteśmy, zupełnie jak w kinie.

Laura Haring była Miss USA w 1985 roku, była pierwszą latynoską, która zdobyła tę koronę, a na etapie realizacji Mulholland Drive była już po krótkim małżeństwie z potomkiem rodu von Bismarcków, więc zapewne także można ją zaliczać w poczet europejskiej arystokracji. To zestawienie dwóch fantastycznych aktorek, z których Naomi Watts ma rolę technicznie trudniejszą, ale tak naprawdę aktorek, które z obydwu tych ról wywiązały się wspaniale, jest czymś, co ożywia cały film, a w przypadku Laury Haring genialnie została jeszcze dopisana druga para, mianowicie zestawienie jej z Ritą Hayworth.

W pewnym momencie jej bohaterka patrzy na plakat filmu Gilda właśnie z Ritą Hayworth i dlatego przyjmuje ten pseudonim. Ona jeszcze wtedy ma amnezję i przedstawia się jako Rita. Jest to o tyle udany rym, że Rita Hayworth była jedną z pierwszych kobiet latynoskiego pochodzenia, które zrobiły wielką karierę w Hollywood. Gorzka ironia, nie obca wcale Mulholland Drive polega na tym, że Rita Hayworth przez całą swoją karierę musiała te korzenie kulturowe ukrywać. W przypadku Laury Haring mówimy już o pewnym postępie, ponieważ, tak jak wspomniałem, była ona pierwszą urodzoną w Meksyku