Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S04E19: "Mała mama" || Z udziałem Adriany Prodeus

03.06.2022 ·1 godz 20 min · 3 rozdziały · 1 sponsor

O filmie "Mała mama" (2021) Céline Sciammy rozmawiam z krytyczką filmową Adrianą Prodeus.

Najsłynniejszym jej dokonaniem do tej pory jest film z roku 2019 pt. Portret kobiety w ogniu, ale już wcześniejsze Lilie wodne z roku 2007 czy późniejsze Chłopczyca i Dziewczyny z bandy zawsze spotykały się z zainteresowaniem. Nie ukrywam, że najnowszy film, czyli właśnie Mała mama, zrealizowany w warunkach pandemicznych, wydaje mi się jej najciekawszym, jak dotąd, dokonaniem. Niewielkim, 72-minutowym filmem, który jednocześnie dotyka bardzo głębokich pokładów wrażliwości i pamięci, pytając o to, czym jest dzieciństwo, czym jest dorosłość i czy w ogóle takie rozróżnienia mają sens. Dzisiaj o tym filmie porozmawiam z wybitną krytyczką filmową, Adrianą Prodeus, która prowadzi tematy numeru w miesięczniku Kino, serdecznie polecam, a także której felietony, ale w zasadzie eseje możecie czytać w Vogue Polska.

Adriana Prodeus jest znakomitą krytyczką, bardzo lubię czytać jej Artykuły zawsze zaskakuje mnie swoimi obserwacjami, skojarzeniami, sondami i z wielką przyjemnością porozmawiam z nią dzisiaj właśnie o filmie Mała mama, o którym także napisała na łamach Vogue Polska. Jednocześnie zachęcam Was do obejrzenia wcześniejszych filmów Siamy. Portret kobiety w ogniu był w pewnym sensie arthouse'owym hitem. A także do pooglądania i poczytania wywiadów z samą reżyserką. Zanim przejdę do rozmowy z Adrianą, chcę zwrócić uwagę zwłaszcza na jeden materiał dostępny w języku angielskim na stronie tygodnika The New Yorker, gdzie autorka Elif Batuman, swoją drogą sama prozatorka i autorka książek, napisała taki obszerny profil.

Z udziałem Adriany Prodeus. W tej dzielnicy, w trakcie kiedy dorastała Celine Sciamma, mieszkała także pisarka Annie Ernaux. Wspominam o niej, ponieważ niedawno, po pierwsze, sama Sciamma powołuje się na absolutną inspirację właśnie prozą Annie Ernaux, ale wspominam o tym też dlatego, że właśnie na polskim rynku pojawiła się książka pod tytułem Lata.

Mała mama poruszyła mnie bardzo. Jednocześnie jest to film delikatny, osobisty, ale i nieustraszony. Trochę taki jak bohaterka filmu, bohaterka główna Nelly. I bardzo potrzebowałem, żeby porozmawiać o tym filmie z kimś, kto równie ceni i kocha kino, a jednocześnie kto sam jest mamą. I właśnie Adriana te wszystkie warunki spełniła. To jest o tyle interesujące, że sama Selincjama, a wydaje mi się, że jej film Mała mama przejdzie do klasyki kina jako jeden z najlepszych filmów o dzieciństwie w ogóle.

Ona sama nie ma dzieci i co więcej mówi w tym profilu o New Yorkerze, że tych dzieci nie planuje mieć. To jest ciekawe i to też myślę wyjdzie w trakcie naszej rozmowy z Adrianą. To jak ten film każe nam myśleć o swoim własnym stosunku do dzieci, dzieciństwa. Do własnej pamięci, a także do siebie samego jako dziecka, co jest chyba takim tropem głęboko terapeutycznym, ale o tym za chwilkę porozmawiamy. Dodam tylko, że Celine Sciamma jest w swoich wypowiedziach bardzo otwarcie feministyczna, no zresztą nic dziwnego, jeżeli znacie jej filmy, to jest to więcej niż oczywiste.

Bardzo ciekawa metoda, myślę, że w ogóle jakiejś pracy kreatywnej, a zatem podrzucam, bo może też Wam wyda się ona inspirująca. A teraz już pora, abyśmy zanurzyli się w świat małej mamy, już z Adrianą Prodeus i bardzo się cieszę, że Adriana przyjęła zaproszenie do mojego podcastu. Jest już ze mną Adriana Prodeus, witaj Adriano. Cześć Michał. Witaj. Bardzo się cieszę, że w końcu nam się udało porozmawiać w formule podcastowej, bo zdarza się nam to w formule po prostu rozmowy o kinie takiej niezobowiązującej, ale też nie ukrywam, że chciałem Cię zaprosić do rozmowy o filmie takim, w którym poczuję, że rzeczywiście z tego naszego spotkania może wyniknąć jak najwięcej ciekawych rzeczy i myślę, że

I wydaje mi się, że Celine Sciamma jakby ona projektuje ten swój film, bardzo jest świadoma wszystkich jego elementów i zawsze w każdym swoim filmie projektuje tą scenę muzyczną, która ma być taką, nie wiem, szerszą metaforą, trochę ma być takim mrugnięciem do musicalu, tak, ale zawsze ona jest bardzo wypełniona znaczeniami i bardzo emocjonalna, że pozwala się jakby widzowi troszeczkę, no może nie wypłakać, ale pozwala jakby wziąć taki głębszy oddech podczas seansu. Nawet fajnie by było, gdyby pojawiły się napisy w trakcie tej sceny i taka kuleczka skacząca, to moglibyśmy rzeczywiście zrobić to karaoke. Adriano, mam do Ciebie ostatnie pytanie, skręcające w stronę wspomnień Twoich osobistych, filmowych oczywiście.

67:27 · Animacje i pierwsze miłości 3

Też to bardzo pamiętam. Niesamowite, pamiętam też, widzisz, uruchomiłaś Lawinę, taki serial na przykład Tajny Dziennik Adriana Molla, lat 13 i 3,4 na przykład. Było coś takiego. Serial Tajemnica Syriusza, bardzo tajemniczy i niebezpieczny. Dla mnie też absolutnie Wojownicze Żółwie Ninja były takim serialem, bo to Nowy Jork, pełen przestępczości, prawda, tutaj te żółwie jedzące pizzę. I też chyba, skoro pora na coming outy, pamiętam, że byłem mocno zauroczony, i to jest duży coming out, postacią negatywną z tego filmu, to znaczy Shredderem. Który był takim zamaskowanym, tajemniczym złoczyńcą.

Czy o słowackiej telewizji jeszcze w PRL-u. Adriano, bardzo ci dziękuję, to była absolutna, absolutna przyjemność. Nie wiem, czy masz jeszcze jakieś ostatnie słowa o Siamie, a może przypomniała ci się jakaś jeszcze jedna miłość z lat 80-owych w telewizji? Nie, no chyba na tym już skończę. Chciałam tylko powiedzieć, że nigdy nie kochałam McCleya Culkin'a, nigdy on nie był w moim typie. Ja też nie. Kochowałam go trochę tak jak, nie wiem, Jima Carey'a, prawda? Czyli świetny, znakomity, bardzo precyzyjny wykonawca takich bardzo groteskowych ról. I filmy z Jimem Carey'em też oczywiście. Chociaż muszę zapytać, bo ja też jakoś, chociaż jestem wielkim fanem Kevina i tak dalej, ale powiedz mi, czy nie płakałaś na mojej dziewczynie?

Bo to jest pytanie, kiedy on umierał. Thomas J. porządlony przez pszczoły. Nie zapomnijmy. Tak, tak, tak. Ale jeszcze były cudowne lata, Michał. Ale to moglibyśmy tak bez końca. Dokładnie. To na inną okazję. Adriano, serdecznie Ci dziękuję bardzo i mam nadzieję do usłyszenia ponownie. Dzięki serdeczne. To była wielka przyjemność gościć u Ciebie. Bardzo dziękuję Adrianie, to naprawdę była super przygoda, żeby porozmawiać o tym filmie. No wiedziałem, że będzie i śmiesznie i osobiście i głęboko i bardzo serdecznie Wam polecam teksty Adriany właśnie na łamach Vogue Polska czy w miesięczniku Kina. Wspaniale rozmawiać z taką niezwykłą osobą.

Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.