S03E37: Ida Lupino (1918-1995)

Jej współpracownicy na planie mówili, że jest bardziej opanowanym i profesjonalnym reżyserem niż John Ford i dostała dużo takich komplementów. I Ida Lupino w tym momencie właściwie stała się jedną z najbardziej interesujących postaci całego Hollywoodu, dlatego że oto mamy kobietę, reżyserkę, producentkę, współscenarzystkę, I także aktorkę. W 1953 roku bowiem w filmie Bigamista będzie historycznie pierwszą amerykańską reżyserką, która sama siebie wyreżyseruje na ekranie. Nie tylko będzie właśnie reżyserką, współautorką scenariusza, ale także zagra jedną z głównych ról. Ale Bigamista będzie ostatnim z serii filmów. Wymieńmy je sobie po kolei. Te filmy, które reżyserowała Ida Lupino właśnie na przełomie lat 40. i 50.

Była dosyć bezradna w takim właśnie powiedzmy codziennym, praktycznym życiu i dopiero późne lata 70. moment W którym w jej życiu pojawia się młoda kobieta, której bardzo zaufała, mianowicie Mary Ann Anderson, której właściwie Ida Lupino w sądzie powierzyła opiekę nad sobą. I to jest moment, kiedy Mary Anderson zaczyna ogarnąć jej finanse, doprowadza w koniec końców do rozwodu z Howardem Duffem, do rozstrzygnięcia prawnego, finansowego, które było korzystne dla Idy Lupino. Ale wcześniej rzeczywiście to życie było naznaczone takim kryzysem, pewnym poczuciem życia w ruinie, takiej ruinie dawnych ambicji, ruinie dawnych marzeń, duży konflikt z córką, o to, że córka nie chciała być aktorką.

I dopiero te ostatnie lata, właśnie kiedy już Mary Anderson pomogła w uporządkowaniu spraw materialnych, prawnych i kiedy to Ida Lupino coraz częściej była zapraszana na różne takie Uroczystości, dostała dużo takich nagród za cały kształt twórczości i także już w latach 80-tych była coraz to mocniej traktowana jako ikona feministycznego myślenia o kinie. Oczywiście ona sama odcinała się od feminizmu w wydaniu lat 70-tych, bo dla niej on był zbyt radykalny, ona to mówi wprost w wywiadach, ale mimo to, mimo że w niej było zakodowane to bardziej konserwatywne myślenie, no to przez sam fakt działania w Hollywood w sposób tak ekspansywny, odważny, pełen impetu, Ona stała się archetypem reżyserki, która nie boi się produkować jednocześnie, nie boi się występować, nie boi się pisać scenariusza i nie boi się podejmować tematów trudnych.