S03E37: Ida Lupino (1918-1995)

Autobiografia, właściwie taki rodzaj wspomnienia spisanego z udziałem przyjaciółki i opiekunki pod tytułem Ida Lupino Beyond the Camera. Książka Amelie Hastie pod tytułem The Bigamist z serii BFI Film Classic. Ten tomik jest poświęcony właśnie filmowi Bigamista z 1953 roku, a także, jak zawsze, anglojęzyczna Wikipedia. Dzisiejszy odcinek oczywiście jest, stawiam sobie w nim zadanie, niemożliwe, ponieważ opowiedzieć o całej karierze Ida Lupino naprawdę nie sposób. Przekonałem się o tym zresztą przygotowując się do tego odcinka, bo co i rusz otwierała się jakaś fascynująca boczna ścieżka tej

Jej współpracownicy na planie mówili, że jest bardziej opanowanym i profesjonalnym reżyserem niż John Ford i dostała dużo takich komplementów. I Ida Lupino w tym momencie właściwie stała się jedną z najbardziej interesujących postaci całego Hollywoodu, dlatego że oto mamy kobietę, reżyserkę, producentkę, współscenarzystkę, I także aktorkę. W 1953 roku bowiem w filmie Bigamista będzie historycznie pierwszą amerykańską reżyserką, która sama siebie wyreżyseruje na ekranie. Nie tylko będzie właśnie reżyserką, współautorką scenariusza, ale także zagra jedną z głównych ról. Ale Bigamista będzie ostatnim z serii filmów. Wymieńmy je sobie po kolei. Te filmy, które reżyserowała Ida Lupino właśnie na przełomie lat 40. i 50.

Rok 1953, film pod tytułem The Hitchhiker, czyli Autostopowicz. Absolutnie najwybitniejszy film Lupino i film, który tak gęsty film noir, jednocześnie pełen przemocy, który myślę, że spokojnie mógłby być wyreżyserowany także przez inną świetną reżyserkę, Catherine Bigelow, bo jest tak intensywny i mocny. I rok 1953 to Bigamista, film poświęcony problemowi bigami i pokazujący człowieka, mężczyznę, który wplątuje się w sytuację właśnie dwóch małżeństw, jednocześnie reprezentujących dwa bardzo różne modele partnerstwa możliwe w Stanach Zjednoczonych lat 50. Jedna żona jest bizneswoman, aktywną, zarabiającą pieniądze, właściwie taką partnerką biznesową.

To tyle, jeżeli chodzi o dorobek reżyserski Eidy Lupino. Warto z tymi filmami się zapoznać. Ja wskazałbym zdecydowanie na film Autostopowicz, oparty zresztą pośrednio na prawdziwej historii psychopatycznego porywacza, który w tym filmie porywa dwóch Mężczyzna na meksykańskiej czy około meksykańskiej pustyni terroryzuje ich i doprowadza do takiej bardzo brutalnej konfrontacji. Film jest wręcz szokująco surowy, jak na rok 1953. Tak jak mówię, ma pewne nuty Catherine Bigelow, czyli późniejszej takiej właśnie twardej, mocnej reżyserki. I drugi film to Bigamista, który co prawda zdecydowanie po latach trąci myszką, jeżeli chodzi o chociażby sferę dialogową, która jest dosyć deklaratywna i film wyraźnie ma taki powiedziałbym lekki zapach filmu właśnie społecznie zaangażowanego w takim gorszym znaczeniu, to znaczy filmu, który bardzo świadomie i bardzo jednoznacznie podejmuje kwestie

Ida Lupino, warto pamiętać, że także pod względem obyczajowym, mimo że sama, podkreślam, miała wyraźnie taki rys konserwatywny, potem w latach 60-tych bardzo będzie krytykowała filmy, które prezentują goliznę, które zawierają elementy pornograficzne, dla niej to było absolutnie nie do przyjęcia. To w latach 40. ona reprezentowała taki typ kobiety bardzo niezależnej w myśleniu i dla pewnej ultrakonserwatywnej części publiczności na pewno szokującej, dlatego że nie tylko podejmowała te tematy, które dla wielu były nie do dotknięcia, takie jak chociażby gwałt, To sama w życiu prywatnym lubiła pewne prowokacje i sam fakt, że po rozstaniu z Collierem Youngiem, bo to było dosyć krótkie małżeństwo, zatrudniła jego nową żonę, to znaczy Joan Fontaine, właśnie jako ową jedną z żon w filmie Bigamista, a drugą zagrała ona sama.