S03E37: Ida Lupino (1918-1995)

Pamiętajmy, że to był czas, kiedy wytwórnia filmowa kontrolowała wizerunek gwiazdy całkowicie, nie było w ogóle mowy o W wybieraniu sobie ról Ida dowiadywała się, w jakich filmach wystąpi, ponieważ tak postanowiła wytwórnia. I wytwórnia chciała z niej uczynić drugą Jean Harlow. Jean Harlow, czyli platynową blondynkę, przedwcześnie tragicznie zmarłą, która zapisała się właśnie jako taka młoda, rozerotyzowana, połyskująca tą platynową czupryną seksbomba. I tak, kiedy spojrzycie na Ida Lupino w latach 30., a są klipy na YouTube tych filmów, w których występowała, To ona właśnie była dosyć nieudolnie promowana na taką właśnie platynową seks-piękność. To nie było jej emploi, zresztą ona sama czuła, że role, które dostawała były raczej słabe.

Ida Lupino wystąpiła u boku nikogo innego jak Jeana Gabena w anglojęzycznej roli. Jean Gabin, pamiętny chociażby z Towarzyszy Broni. Zapraszam do odcinka Spoilermastera poświęconego temu filmowi. I coraz więcej było ról właśnie, w których ona pokazywała przede wszystkim tą swoją umiejętność bardzo emocjonalnej gry, ale także były role, w których spełniała się w melodramacie, jak chociażby film pod tytułem To Nasze Życie, Ten Nasz Czas, przepraszam, rok 1944.

Ale jest fascynujący ze względu na to, co się dostaje, można powiedzieć, przez szpary, to znaczy portret właśnie dwóch typów kobiecości. Joan Fontaine, ta kobieta biznesu powojenna i Ida Lupino, która reżyseruje samą siebie jako właśnie kelnerka w dosyć podłej chińskiej restauracji, która daje sobie szansę na, właściwie taką ostatnia, wykorzystuje ostatnią szansę na miłość, która jawi się w postaci tego mężczyzny Spotkanego, który nie zdradza jej, że już jest w jednym małżeństwie, ale który okazuje się dla niej jakąś taką emocjonalną przystanią. Bardzo interesująca rola. Aby zrozumieć, jak bardzo niezależną aurą emanowała w tym czasie

Ida Lupino, warto pamiętać, że także pod względem obyczajowym, mimo że sama, podkreślam, miała wyraźnie taki rys konserwatywny, potem w latach 60-tych bardzo będzie krytykowała filmy, które prezentują goliznę, które zawierają elementy pornograficzne, dla niej to było absolutnie nie do przyjęcia. To w latach 40. ona reprezentowała taki typ kobiety bardzo niezależnej w myśleniu i dla pewnej ultrakonserwatywnej części publiczności na pewno szokującej, dlatego że nie tylko podejmowała te tematy, które dla wielu były nie do dotknięcia, takie jak chociażby gwałt, To sama w życiu prywatnym lubiła pewne prowokacje i sam fakt, że po rozstaniu z Collierem Youngiem, bo to było dosyć krótkie małżeństwo, zatrudniła jego nową żonę, to znaczy Joan Fontaine, właśnie jako ową jedną z żon w filmie Bigamista, a drugą zagrała ona sama.

No był to taki delikatny skandal, dlatego że w jednym filmie Ida Lupino reżyseruje właściwie swoją następczynię w roli żony Colliera Younga, czyli Joan Fontaine i sama gra jej konkurentkę na ekranie. Oni bardzo się bawili tą sytuacją i mieli bardzo luźne podejście do właśnie tej kwestii no pewnej wymiany niemalże można powiedzieć mężów. Joan Fontaine zresztą była matką chrzestną Dziecka Idy Lupino, którą miała już z Howardem Duffem, czyli jej trzecim mężem. Także tutaj dla takiej bardzo konserwatywnej Ameryki to był lekki szok. Z tym, że podkreślam, Ida Lupino koniec końców nie dość, że bardzo ceniła sobie współpracę z biurem Brina, czyli tym cenzorskim biurem, co interesujące, bo zazwyczaj to biuro było traktowane przez wielu jako