BONUS: "Barry Lyndon" (1975) -- Dyskusja w Kinie Muranów

W wieku, który zahaczał także, zwłaszcza w tej końcowej części, o epokę napoleońską. I oczywiście to nie jest przypadek, ponieważ w pewnym sensie można mówić o Barrym Lyndonie, o filmografii Kubricka, jako o tym cieniu czy takim powidoku innego filmu, innego filmu, który nigdy nie powstał. Czyli tego filmu o Napoleonie, o którym Kubrick przez całe życie marzył, ale właśnie wtedy, w połowie lat 70., Nie mówiła uparcie, że nie sfinansuje filmu napoleońskiego. Miała na to też wpływ klęska finansowa filmu Waterloo, który wyszedł troszkę wcześniej.

Dyskusja w Kinie Muranów. By znaleźć w Barym Lyndonie jedno ujęcie, w którym Ryan Gill ma również szełmowski uśmiech jak Albert Finney w 1963 roku w Tomie Jonesie, to są zupełnie inne energie w tej postaci. Zupełnie.

Dyskusja w Kinie Muranów. Dyskusja w Kinie Muranów. Dyskusja w Kinie Muranów. Jeszcze bardziej rozbudowana biografia Kubricka. I on napisze m.in. o tym, że przy Barrym Lyndonie, co jest ciekawe, przy innym, który miał spory budżet, przy którym tak naprawdę nie byłoby takiego ograniczenia, gdyby Kubrick go nie narzucił, On postawił Kenowi Adamowi scenografowi typu filmu warunek na samym początku, że wszystkie lokacje do filmu muszą się znajdować w promieniu co najwyżej 90 miliontowych tej jakościowości, bo on musi pracować na noc do domu.

Tego filmu nie wyczułem jakiegoś braterstwa i zjednoczenia z Barym, nawet przez tego narratora. Miałem ciągle wrażenie, że to była bardziej próba wyśmiania jego poczynania, aniżeli takie złagodnienie. I słowo kłamca w jego przypadku pojawiało się bardzo często. I czy nawet oszustwo podczas gry w karty, czy podawanie się Leonkaia, czy taka przemoc i wzmożenie jakiejś takiej dyktatury właśnie. Dziękuje za tę rozmowę. Mnie się wydaje, że w publiku jest wielka sprzeczność.