Rozmowa powtarzana (Rozmowy o modlitwie #2)

Święty, który na przykład cały czas modlił się na różańcu, ojciec Pio, który ileś tych różańców w ciągu dnia odmawiał. No i może mi się wydawać, że żeby być tak świętym jak ojciec Pio, no muszę tyle różańców odmawiać. A potem przeczytam o innym świętym, który na przykład przez kilka godzin dziennie czytał Pismo Święte. No i się okaże, że żeby zrealizować te wszystkie praktyki, o których wyczytam u świętych, moja doba musiałaby mieć 60 godzin albo i więcej. To jest jedno, natomiast drugi problem jest taki, że Tracę ten wymiar relacji, przyjaźni, a zaczyna się pewne zaliczanie praktyk po to, żeby właśnie zarobić na tą przyjaźń, zmusić Pana Boga, skoro udało się Ojcu Pio, to to znaczy, że dla mnie też musi to zadziałać.

Ale to nawet wydaje mi się, że niebezpieczeństwo może być nie tylko w tym, że się przywiąże do tego, czy zacznę odkrywać sposoby modlitwy Ojca Pio, Księdza Dolindo, Świętej Faustyny i tak dalej i tak dalej. Wspaniali świadkowie, ale może być nawet tak, że ja się przywiąże do swojego sposobu modlitwy. Bo ja zawsze modlę się w trzeciej ławce, w drugiej nawie, przed obliczem Pana Jezusa Miłosiernego, a za mną dwie ławki i przede mną dwie ławki nie ma nikogo. Organista akurat przygrywa Ave Maria i wtedy dopiero modlitwa działa. No gorzej, jak te zewnętrzne warunki nie działają, to co wtedy? Nie ma modlitwy? I ja próbując niejako przez zewnętrzne, kiedyś doświadczyłem wspaniałej modlitwy właśnie w takich warunkach, to ja później próbuję je odtworzyć, niejako zmuszając Pana Boga do tego, żeby On wszedł w tą relację na moich warunkach.