Miłość w konkrecie (Rozmowy o modlitwie #5)

Mówi święty Jan, nie możesz kochać Boga, którego nie widzisz, skoro nie kochasz bliźniego, którego widzisz. W ogóle Teresa tutaj Ameryki nie odkrywa, bo pisze o tym, o czym Jezus również mówił, że jest tym pierwszym i najważniejszym przykazaniem i to, o czym Jan pisze, że jest nowym przykazaniem, ale w zasadzie to nie jest takim nowym, bo jest tym, o które chodziło od samego początku. Tak, tak. Więc myślę, że to jest jakaś bardzo dobra biblijna odpowiedź na pytanie, dlaczego dla Teresy miłość bliźniego jest tak ważna. Można tutaj dodać jeszcze perspektywę św. Pawła, który również pokazuje nam, że miłość bliźniego czy miłość w ogóle jest doskonałym wypełnieniem prawa, że wszystkie przepisy prawa zachowują się w tym jednym, w przepisie miłości, w przykazaniu miłości.

Kolejnym przykładem, do którego na pewno warto się tu odwołać i o którym dużo też wiemy z jej własnej relacji jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus, która też być może kogoś to zdziwi, że ogromną część swojej autobiografii i opisu swojej drogi duchowej poświęca właśnie opisowi różnych bardzo codziennych, bardzo prozaicznych sytuacji. Najpierw w swojej rodzinie, a później w swojej wspólnocie. I pokazuje bardzo wyraźnie, że to właśnie te drobne, codzienne sytuacje są tymi momentami, które w różny sposób na nią oddziaływały. Często stanowiły bardzo wielkie wyzwanie, pomimo swojej takiej pozornej banalności, a jednocześnie właśnie te stopnie, po których wspinała się do świętości.

Tak, no w przypadku świętej Teresy od Dzieciątka Jezus wiemy też, że wspólnota, w której żyła, to nie była wcale wspólnota łatwa. Mówiąc współczesnym językiem, pewnie byśmy powiedzieli, że była to wspólnota toksyczna. Tak, toksyczna, a być może nawet w niektórych elementach patologiczna. Natomiast Teresa pokazuje nam, że ta miłość bliźniego, o jaką chodzi, to właśnie w tym, nie tylko w tym środowisku, w którym żyje, może być objawiana, Ale właśnie i przede wszystkim w tych najzwyklejszych, codziennych czynnościach jak pranie, gotowanie, sprzątanie i taka zwykła służba dla tych wśród których żyła. I kolejny wniosek z tego, o czym mówisz, że ta miłość bliźniego wcale nie wymaga jakichś idealnych warunków, że właśnie mogę kochać bliźniego wtedy, kiedy ci wszyscy bliźni wokół mnie są dojrzali, potrafią się w sposób dojrzały komunikować, mają przepracowane wszystkie swoje traumy i tworzymy taką idealną wspólnotę, która nie istnieje.

No a jednocześnie kilka miesięcy mogę na to czekać i codzienną miłość zaniedbywać. Tak, to można by powiedzieć, że Jezus mówi, że nie ma większej miłości od tej, jak oddać swoje życie za swoich przyjaciół, a nie, że nie ma mniejszej miłości i że to jest ten pierwszy moment dopiero, kiedy ta miłość się okazuje. Dokładnie. To Jezus też mówi o tym, że kto w małych rzeczach jest wierny, w wielkich też będzie wierny. To znaczy, jeśli naprawdę w tych takich zwykłych, codziennych sytuacjach będę w stanie okazać miłość, wtedy okaże się, że kiedy przyjdzie taka wielka próba albo kiedy przyjdzie taka wielka możliwość okazania miłości, wtedy też będę wierny. To pomówmy może jeszcze o tej miłości dojrzałej i niedojrzałej, o której mówi Teresa.