Dzieci z Bullerbyn. Cz. 3

Skradałyśmy się za Ollem spory kawałek drogi, lecz on w pewnej chwili wsunął się w zbitą gęstwinę i hyc. Już go nie było. Próbowałyśmy na różne sposoby, lecz nie mogłyśmy go odnaleźć. Wiedziałyśmy, że chłopcy są na pastwisku i szukałyśmy ich długo i dokładnie, ale nie było ich nigdzie widać. Wówczas Anna powiedziała. – Już wiem. Przyprowadzimy Swipa. On zaraz znajdzie Olego. Ja i Britta uważałyśmy, że Anna bardzo mądrze to wymyśliła. Pobiegłyśmy pędem do Zagrody Południowej i spytałyśmy mamy Olego, czy możemy na chwilę pożyczyć Swipa. – Naturalnie, że możecie – odpowiedziała. Swip ucieszył się ogromnie, bo zrozumiał, że może iść z nami na spacer.

Skakał i szczekał. Wtedy powiedziałyśmy mu – Swip, szukaj, gdzie jest Ole, szukaj Olego. Swip zaczął zaraz węszyć po ziemi, a my biegłyśmy za nim. Biegł na przełaj przez krzaki po rzeczek. Wpadł na pastwisko, a my za nim. Pędził jak szalony pomiędzy krzakami leszczyny i nagle skoczył prosto na Ollego. Bo tam stał Olle, a obok niego Bosse i Lasse. Tam też znajdowała się tajemnica. Była nią chatka, którą chłopcy wybudowali sobie na pastwisku. Ale się zdziwili? Zawołałyśmy. Zdumieni byli rzeczywiście. Nie próbujcie nawet mieć przed nami jakichś tajemnic, powiedziałyśmy.