Dzieci z Bullerbyn. Cz. 3

Ciekaw jestem, czy w tym roku jest tam jakaś żmija. A bos se powiedział. Może tak, a może nie. Lecz na pewno jest tam cała masa myszy polnych. Brrr, jakie to wstrętne. Biedne dzieci. Pożałowałyśmy chłopców. Boicie się myszy polnych? W takim razie najlepiej będzie, jeśli pójdziecie do domu i położycie się do własnych łóżek. Po czym poszłyśmy do stogu z naszymi kocami i kanapkami. Na dworze było jasno, ale w stogu było niemal zupełnie ciemno. – Ja chcę leżeć po środku! – krzyknęłam. Potem umościłyśmy się w sianie. Pachniało pięknie, ale kłuło.

Chociaż właściwie, gdy owinęłyśmy się kocami, było zupełnie dobrze. Leżałyśmy i rozmawiałyśmy sobie o tym, jak to jest, kiedy jest się prawdziwym włóczęgą, który zawsze nocuje w stogach. Anna powiedziała, że to musi być bardzo przyjemnie. Nie chciało nam się wcale spać, tylko jeść. Zanim więc zapadły zupełne ciemności, wydobyłyśmy nasze kanapki. W końcu jednak zrobiło się wokoło tak ciemno, że gdy trzymałyśmy rękę wyciągniętą przed twarzą, nie mogłyśmy jej dojrzeć. Cieszyłam się, że leżę pomiędzy Brittą a Anną. W sianie jakoś dziwnie szaleściło. Britta i Anna przysunęły się bliżej do mnie.

Co będzie, jeśli przyjdzie tu prawdziwy włóczęga i położy się niepytając o pozwolenie? – szepnęła Brytta. Leżałyśmy cichutko i myślałyśmy o tym przez chwilę. I wtedy nagle usłyszałyśmy wycie. Straszne, przeraźliwe wycie, jak gdyby tysiąc duchów zawoło naraz. Cud, że nie umarłyśmy. Nie, nie umarłyśmy, tylko zaczęłyśmy wrzeszczeć. Ach, jakże Lasse, Bosse i Olle się śmiali, bo to oni oczywiście tak wyli i siano szeleściło wtedy, kiedy czołgali się do nas. Britta powiedziała, że to bardzo niebezpieczne tak kogoś nastraszyć, bo krew może zakrzepnąć w żyłach temu, kogo się straszy, i obiecała, że powie to swojej mamie.