Bajki i baśnie Świata. PASTUSZKA GĘSI

Nie spotkał jeszcze żywej duszy, aż tu nagle spostrzegł starą czarownicę, która przykucnowszy na ziemi ścinała trawę, kładąc ją do worka, który już był prawie cały wypchany. Koło niej zaś stały dwie kobiałki pełne dzikich gruszek i jabłek. — Powiedzcie no, matko, — zagadnął młodzieniec, — zamierzycie to wszystko nieść do domu? Toć nie dacie rady sama. — Muszę podołać, mój piękny paniczu, — odparła stara. — Dzieci pańskie nie znają takiego trudu, ale chłopu mówi się zwykle — patrz tylko prosto przed nos, gdy garbaty dźwigasz los.

— Matko — rzekła do babuli — czy wam się nic złego nie stało? Długo jakoś nie było was widać. Nic złego, moje dziecko, przeciwnie. Ten piękny panicz, którego tu widzisz, niósł mi mój worek i kobiałki. Droga nam przeszła prędko, humor nam służył i gawędziliśmy mile. Stara zdjęła wreszcie worek z objuczonego młodziana i spojrzawszy na niego łagodnie rzekła. – A teraz usiądź sobie na tej oto ławeczce i spocznij. Zarobiłeś uczciwie na swą zapłatę. Nie minie cię ona przeto.

Nic na tym nie straciła, gdyż przez trzy lata pasła u mnie gęsi. Przez ten cały czas jednak nie nauczyła się niczego złego i zachowała niewinność serca. Zostaliście jednak dostatecznie ukarani waszym o nią niepokojem. Zbliżyła się do drzwi przyległego pokoju i zawołała. Pójdź do mnie, drogie dzieci. Drzwi się otworzyły i ukazała się córka królewska w jedwabnej szacie, w koronie złotych włosów, z oczami błyszczącymi niby gwiazdy. Wyglądała jak anioł z nieba. Podbiegła do ojca i matki, rzuciła im się na szyję i ucałowała serdecznie.