Bajki i baśnie Świata. PASTUSZKA GĘSI

Lica miała śnieżno-białe, ożywione z lekka rumieńcami, barwy kwiecia jabłoni. Włosy jej błyszczały niby promienie słońca. Gdy płakała, z cudnych jej oczu nie spływały łzy, lecz perły i drogie kamienie. Skoro ukończyła lat piętnaście, król sprowadził wszystkie trzy córki przed swój tron i tak do nich przemówił. Córy moje, nie wiem kiedy dla mnie ostatnia wybije godzina, chcę wtedy zawczasu rozporządzić mem mieniem, przeznaczając każdej z was część moich skarbów i włości. Kochacie mnie wszystkie trzy. Ta jednakże, która mnie najwięcej miłuje, otrzyma najlepszą cząstkę.

Nie mogę tu pozostawać dłużej, rzekła. Zanim jednak opuszczę ten domek, musi tu być wszystko pięknie posprzątane. Nie przeszkadzaj mi wtedy w robocie. Nie odzywaj się do mnie. Idź do swej izdepki. Zrzuć skórę zakrywającą ci lica. Przywdzij suknię, którą miałaś na sobie kiedyś do mnie. Po raz pierwszy przyszła i czekaj tam. Dopóki cię nie przywołam. Ale muszę wrócić do króla i do królowej, którzy w towarzystwie hrabiego wybrali się na poszukiwanie staruszki. Hrabia się od nich odłączył i wędrował sam. Na zajutrz zdało mu się, iż jest na właściwym tropie.