Macierzyństwo w czynnym uzależnieniu

I na przekór jej żyję dalej i przestałam wierzyć w to, co utrwaliłam sobie przez 33 lata życia, że jestem nikim, że można mi robić krzywdę, że nic w życiu nie osiągnę, że nikt mnie nie słucha, że się w ogóle nie liczę, że nie jestem ważna i że będę miała tak samo spierdolone życie jak ona. A ty sama byłaś jeden na trzech? Nie, ja mam brata starszego trzy lata. I on też tak był traktowany? Nie. Nie, to był syn mamy. Ona chciała mieć syna, nie chciała mieć córki. Mój brat też jest osobą uzależnioną. Zanim ja zaczęłam trzeźwieć, to on zaczął trzeźwieć rok wcześniej, po prostu zadzwonił do mnie i powiedział, Ania, jednak potrzebuję pomocy. I ja go wtedy zawiozłam do Parzemiechów.