Macierzyństwo w czynnym uzależnieniu

I dopiero rok po tym, jak ja wyszłam z terapii, zauważyłam, co się dzieje z moim dzieckiem. Zauważyłam dzięki wsparciu pani ze świetlicy socjoterapeutycznej, do której moja córka zaczęła chodzić. Zauważyłam, że takie getry, które nosi się zwykle na nogach, tylko nie nosiła na rękach, nie są po to, że to taki styl, tylko po to, żeby ukryć okaleczenia. W tym czasie też już wtedy, jako dwunastolatka, zaczęła sięgać po alkohol. Zaczęła wracać późno do domu. Nie miałam z nią totalnie kontaktu. Ja nie wiedziałam, jak do niej dotrzeć. No i zaczęłam też chodzić na rozmowy z kierowniczką tej świetlicy.

Tak. To było w momencie, jak ja się z nią przeprowadziłam na nowe mieszkanie i udało mi się ją przekonać do tego, żeby zaczęła chodzić do tej świetlicy socjoterapeutycznej, bo tam wiesz, terapeuci, kierowniczką jest pani, która pracuje też w ośrodku interwencji kryzysowej. I oni z nią tam przeprowadzili masę rozmów. Wspólnie mieliśmy masę rozmów, bo ja sobie dziecko sama pozamykałam hermetycznie. Ona przy mnie nie płakała, nie? Ja kiedyś pochłam na rozmowę do tej świetlicy. Sama o nią poprosiłam, ponieważ Alicja przyszła do mnie pewnego dnia i mówi, mamo, od dziś jestem Alan. Ja mówię, okej, zostawimy to na później, bo ty jesteś jeszcze mała, coś tam, bla, bla.

I ona wtedy zaczęła płakać. A na mnie po prostu spłynęła taka świadomość, że ja ją też pozamykałam na płacz. Ja zaczęłam ją przepraszać. Zaczęłam też płakać. I ta jedna rozmowa zaczęła powoli nam otwierać tą ścieżkę do nas samych. Bycie Alanem jej bardzo szybko minęło, ale też było dużo więcej takich rozmów. Ja też byłam w stałym kontakcie z dziewczynami ze Świetlicy. Zostałyśmy też objęte wsparciem fundacji dla ofiar przemocy, ponieważ raz, że alkoholizm to jest przemoc, a dwa, niealimentacja. Ja jestem teraz w czynnej walce o alimenty, o odebranie praw rodzicielskich.