Macierzyństwo w czynnym uzależnieniu

Ona mówi, Ania, co u ciebie? No i z takim błyskiem w oku mówię, pani Mariolu, trzeźwieje, jestem po terapii. Z moją córką też jest już absolutnie fantastycznie. I ona tak patrzy, mówi, ej przyjedź, opowiedz o tym naszym dzieciakom, nie? Ja mówię, no w zasadzie czemu nie? Miałam po prostu kocioł w głowie, bo ja nie wiedziałam tak naprawdę, co ja im mogę powiedzieć. I pewnego dnia tak siadłam, mówię, a zastanów się Ania, co ty byś chciała usłyszeć będąc w tej szkole, bo ja już wtedy wchodziłam w tą ścieżkę uzależnień od alkoholu, od narkotyków. I to, że moja matka mówiła mi, nie rób tak, z drugiej strony robiąc dokładnie to samo, co ja robiłam, już wtedy zaczynałam, to nie skutkowało, co nie, bo przykład idzie z góry.

I na przekór jej żyję dalej i przestałam wierzyć w to, co utrwaliłam sobie przez 33 lata życia, że jestem nikim, że można mi robić krzywdę, że nic w życiu nie osiągnę, że nikt mnie nie słucha, że się w ogóle nie liczę, że nie jestem ważna i że będę miała tak samo spierdolone życie jak ona. A ty sama byłaś jeden na trzech? Nie, ja mam brata starszego trzy lata. I on też tak był traktowany? Nie. Nie, to był syn mamy. Ona chciała mieć syna, nie chciała mieć córki. Mój brat też jest osobą uzależnioną. Zanim ja zaczęłam trzeźwieć, to on zaczął trzeźwieć rok wcześniej, po prostu zadzwonił do mnie i powiedział, Ania, jednak potrzebuję pomocy. I ja go wtedy zawiozłam do Parzemiechów.

Relacja z drugim uzależnionym w trzeźwieniu z facetem przede wszystkim, którego nie znam, to nie jest dobry pomysł. Nie, to jest zły pomysł, bo to nawet nie trzeba być w ośrodku zamkniętym, żeby terapeuci ci powiedzieli, że w relacji, w grupie jakby no w ogóle nie należy zawiązywać nawet przyjacielskich relacji, bo to jakby utrudnia pracę później. Wiem, wiem. Ale na tamten moment we mnie jeszcze były mechanizmy. We mnie jeszcze była ta mała Ania, która tak bardzo pragnęła męskiej ręki, męskiego człowieka obok siebie. opieki, wiesz, takiego zainteresowania ze strony dojrzałego faceta, no bo on był ode mnie, on był też rocznik 77, nie? Dojrzały mężczyzna, dorosły facet. A ja byłam taka malutka, zachukana i on to wyczuł, bo chory człowiek zapił już, kurde, chyba miesiąc po tym, jak żeśmy wyszli z tego ośrodka, także...

Możemy ich wspominać z żalem albo z radością. Ale to nie wraca, nie? Nie ma, że na przykład mój stary wstanie i powie oczyś Ania, sorry, że mnie nie było. Dlatego... Jestem z powrotem. Jestem z powrotem, no. Tak to nie działa. Aniu, dziękuję Ci bardzo. Myślę, że chyba wyczerpaliśmy temat. Dziękuję. Anna Dudek była naszym gościem. Dziękuję Państwu za uwagę. Polecam się na przyszłość i pamiętajcie, żeby się na mnie zgłaszać w ogóle o m.sekielskim.com lub przez Instagrama, tudzież przez Facebooka. Do zobaczenia za tydzień. Ten program oglądałeś dzięki zbiórce pieniędzy prowadzonej na patronite.pl u Kośnik Sekielski.