Agnieszka Kulbat - Wola Żmija

Że też po tylu latach spędzonych w polu jeszcze jej ta skóra od suchości nie popękała, jestem pełen podziwu, pomyślał Wojmir i już był gotów znów zatopić się w myślach, lecz ładną sobie tę drugą dziewuszkę znalazłeś, wiesz? Odruchowo skierował wzrok ku dwóm kobietom idącym przed nimi w odległości kilkunastu kroków. Jednej niespokojnej niczym diabeł, drugiej opanowanej bardziej niż niejeden anioł. Strzydze i szeptusze, nocy i dniowi. Nie jest druga, odparł z opóźnieniem, bowiem nie od razu dotarło do niego, jak źle to określenie zabrzmiało w ustach Radzenowej. Już pani wyjaśniałem, że z żywią nic mnie nie łączy, to Stefa... Dobrze, dobrze, już ja swoje wiem. Rzuciła pod nosem staruszka. Toż ino z powodu tej demonicznej krętaczki Velesa musimy iść do tego całego Piotrkowa, żeby listy do ojca zaniosła, a tobie oddała na własność Oleśnicki dworek.