Rok 1987

Dlatego... Maniac Mansion, sorry Rysław, ale będzie troszkę wcześniej niż później. Pierwsze słyszę, co to za gra. Dobra, słuchajcie, zaczniemy i tak jak powiedziałem, zacznie Rysław chyba, jeśli chodzi o zasady, to chyba wszystko. Nic tam więcej dodawać nie trzeba. Bazujemy na pierwszym wydaniu gry, z tym było różnie w poprzednich odcinkach, ale teraz myślę, że już jednak nie będziemy mieć strzałów, że coś tam się kiedyś ukazało przez przypadek na Platformie X albo na automatach arcade. Chociaż jeszcze mogą się takie pojawić gry, ale myślę, że coraz mniej ich będzie. Dobra, Rysław, miejsce dziesiąte. Miejsce dziesiąte to jest u mnie gra od Hewson Consultants, gra, w którą grałem na ZX Spectrum i na Commodore 64 i grałem w nią bardzo dużo, aż ją skończyłem i to jest gra przypominająca Paradroida, nie wiem czy kojarzysz Paradroid, znakomity tytułu.

Dochodzi do takiej walki z niektórymi z nich, żeby przejąć ich moce, że podobnie jak w Paradroidzie, musimy na czas coś zrobić. W tym wypadku musimy ułożyć z rozbieganych liter słowo RANARAMA. I trzeba to w odpowiednim czasie zrobić. I powiem Ci, że spędziłem nad tą grą mnóstwo godzin, bawiąc się znakomicie. Odpaliłem ją niedawno. Nie robi już takiego wrażenia. Natomiast bazuje na tym wrażeniu, jakie robiła prawie 40 lat temu. Bawiłem się świetnie. Naprawdę bardzo ciekawa grafika. Bardzo szybka jest ta gra. Bardzo szybka. Nawet na ZX Spectrum i Commodore 64 mnóstwo przeciwników lata.

Jest wersja na Commodora, ale na swoim C64 to raczej chyba w tamtym wieku to nie zagrałbym. No ja to kończyłem właśnie na C64 u siebie. I pamiętam w ogóle historia. Miałem wtedy monitor taki, który mój tato kupił też składając grosz do grosza. Zielony monitor do Commodora 64. I ten monitor miał wadę taką fabryczną, że się szybko przegrzewał zasilacz i po jakichś 30 minutach znikał obraz. Więc trzeba było czekać później aż się schłodził i odpalać znowu. I grałem wtedy w Runnerama i pamiętam, że za pierwszym razem jak grałem w Runnerama, to po raz pierwszy ten monitor tak się zepsuł w momencie kiedy

Działy się rzeczy i byłem bardzo, bardzo zły, natomiast udało się znaleźć speców, którzy później, był zakład elektrotechniczny, naprawili chyba kondensatory, coś naprawili, monitor zaczął działać znowu. Pamiętam, szedłem przez całe miasto z tym monitorem. A to monitor Commodore'a? Nie, nie, gdzie? Jakie Commodora? Taki monitor miał uchwyt z góry, nie wiem, polskiej firmy. Monochromatyczny. Tak, tak. Gdzie by nas było stać na Commodora Monitor? Tylko to już było później, to nie było w 87, tylko to było w 89 raczej.

Wiesz, miałeś stację dysków, ja nawet stację dysków nie miałem. Ja nie miałem stacji dysków, miałem pożyczoną stację dysków. Ja miałem stację dysków droższa niż komputer. Kogo było stać na takie zbytki? Ja do swojego Commodora miałem telewizor marki Elektronika. Radziecki. Tak, radziecki. Kiedyś go nawet szukałem w internecie i go znalazłem. W tamtym czasie nie dało się programować, że zapamiętywał. programy. Także po prostu sobie szukał. Ludziom to się może dzisiaj dziwne wydawać. Ludziom, którzy pamiętają tamte czasy, to jest całkowicie normalne. Tylko się po prostu takimi pokrętłami szukał. Na 36 kanale można było obraz z komputera wziąć.

Dungeon Master to jest taki dziadek gatunku. Chociaż nie jest to pierwsza gra. Pierwszy chyba był Blood Witch. Jeszcze na Commodora 64 nawet. I to z trybem dwuosobowym. Ekran był dzielony. Ale Dungeon Master to gra, która miała chyba pierwsza tak fenomenalną grafikę. Moim zdaniem, jak ja patrzyłem na obrazki w piśmie Power Play, to nie wierzyłem, że ta gra tak dobrze wygląda. I taka jeszcze reklama wielka właśnie też była w Power Playu, gdzie widać było korytarz. bojownika chwytającego za dźwignię, za nim jakaś czardziejka, przed nim też rycerz z uniesionym mieczem i zapadnia taka.

Ale dobra. Poprawiłem się. Będzie u mnie Dungeon Master. Będzie u mnie na liście Dungeon Master. Wywaliłem jeden tytuł. Trochę mi go żal. Może go przewrócę i wywalę coś innego, ale to jeszcze za chwilkę, bo teraz u mnie miejsce dziewiąte. Dziesiąte. Dziesiąte. Dziewiąte. Dziewiąte, przepraszam. U mnie na miejscu dziewiątym gra bardzo ważna, którą grałem dużo, chociaż jest bardzo prosta. Chyba tylko trzy areny, dwóch wojowników, goblin kopiący głowy, barbarzyńca. Barbarian, no to prawda. Wspaniała gra. Wspaniała gra w wersji na Commodore 64 zwłaszcza. Świetne dźwięki, świetne animacje. Duży zakres ruchów na joysticku jednoprzyciskowym.

Możliwość ścięcia głowy przeciwnikowi i zakończenia walki przedwcześnie. Inspiracja ewidentna konanym barbarzyńcom. i Conanem Niszczycielem. I wprowadzenie później do części drugiej, która moim zdaniem była Dungeon of Drugs, która była naprawdę bardzo ciekawym pomysłem. I przy okazji tych barbarzyńców w 1987 roku wyszło więcej, bo też firma Psygnosis wydała swojego barbarzyńca na Atari ST Commodore 64 ZX Spectrum i Amiga, który był oparty Był taką grą przygodowo-zręcznościową, opartą na ikonkach w ogóle. Ikonkami się sterowało. Ale ja wolałem tę wersję od firmy Palace Software, czyli piękną bijatykę albo z komputerem, albo z drugim graczem.

Na pewno. Bo to jest ostatni Ninja. O, to strasznie nisko. Jak nisko, chłopiek. Zobacz jakie przeboje są wyżej. Jak nisko. Cudem tak wysoko się załapał Last Ninja. Ale gra bardzo ważna. Gra, do której się wzdychało na Commodore 64. Szczególnie mając tylko magnetofon. Bo można było sobie ewentualnie pograć w wersję taką pociętą, czyli... ktoś grał wersję dyskową, jak się wczytał etap, to zamrażał go na kartridżu, na finalu tak zwanym, można zamrozić błostan gry, zrzucić to na taśmę i później sprzedawać na giełdzie. Oczywiście na zachodzie była wersja dostępna tej gry taśmowa, bo tutaj nic nie stało na przeszkodzie, żeby taką wersję stworzyć, bo po prostu etapy dogrywały się jeden po drugim.

Wcześniej oczywiście miałem u siebie na Commodore'a ten pierwszy etap słynny z przeskakiwaniem przez kamienie, przez stromek z tymi pagodami, z tymi ścieżkami wytycznymi. No ta gra robiła oszałamiające wrażenie, jeśli chodzi o grafikę izometryczną. Kapitalna muzyka, rewelacyjna muzyka w tej grze jest. Natomiast jak na czasy obecne, to szczególnie sterowaniem ta gra odrzuca, odpycha mocno, bo jest sterowanie dość trudne. Tam też kombinacje joystickiem plus spacja jeszcze chyba do przełączania broni służyła. I ta sekwencja przeskakiwania przez strumyk, to jest chyba najtrudniejsza sekwencja w ogóle w całej grze. Później już takich nie ma.

Ja wtedy... Byłem już zafascynowany ninjami różnymi, dlatego w poprzednim odcinku pojawiła się gra ninja, ale ta gra absolutnie No, zrobiła na mnie przeokrutne wrażenie. Izometria, tak jak Rysław powiedział. Bardzo ładna grafika na Commodorze, bo na Commodora była pierwsza wersja. Do tego doszło później, że jak miałem Amigę przez krótki czas, to pierwszą grą, jaką chciałem zagrać, w ogóle pierwsze gry, jakie chciałem ograć, to było Last Ninja i Last Ninja 2. Trójka niekoniecznie, ale jedynka i dwójka jak najbardziej tak. Fenomenalna gra. U mnie też na liście, ale tak jak mówię, nie na miejscu pierwszym, ale wysoko. Polecam... No dobra, teraz już nie polecam.

Nie wiem, czy ta gra jest u Ciebie w ogóle na liście. Chociaż jak grałeś na Commodore, to powinna być, bo to wspaniała gra z kapitalnym efektem graficznym obracających się wież. Nazywa się Nebulus. Nie ma. No cóż. Tu się rozminiemy. Cóż za cios w me serce. Nebulus kapitalna gra zręcznościowo logiczna troszkę, chociaż głównie zręcznościowa. Nasz stworek imieniem Peng bodajże wynurza się z łodzi podwodnej i wchodzi na taką wieżę. I... i przemieszcza się, chodząc wokół tej wieży. Jest kapitalny efekt graficzny. Szczególnie na Commodore 64 robił ogromne wrażenie trójwymiarowości tej wieży.

Tak to w Stanach się nazywało. Tak to w Stanach się nazywało. To za głupia nazwa. Oni muszą mieć wszystko dosłownie, tak jak w Polsce wirujący seks. grałem w tego Nebulusa na 100%, no bo to po prostu widzę screenshota i pamiętam. Przypominasz sobie obrazu tego typu rzeczy. Niemniej nie umieściłbym tego Rysow na... To są bardzo personalne takie doznania. Bardzo zabraga. Bardzo ciekawy koncept. nieznany wcześniej, świetne wykonanie. Naprawdę bardzo braka. Jeśli miałbym którąś wersję polecić, to Commodore 64 jest najlepsza. Na ZX Spectrum też jest, też robi wrażenie, ale na pewno nie tak jak na Commodore.

No trochę więcej było tych wersji. Jeszcze DOS, Amiga, Atari ST. Tak, tak, ale moim zdaniem Commodore'owa to jest ta. Wyobraź sobie, w 2008 roku to na Wii nawet wyszło. O, to nie wiedziałem. No, ciekawe, nie? No. Na Game Boya była? Jakaś konwersja na NESa? No, masz ewidentne, masz ewidentnie dużo miłości do tej firmy. Dobre gry robili. Dobre gry robili. Bo to już druga gra, którą wymieniłeś tej firmy. Dziś. U mnie na miejscu szóstym gra, z której na pewno u Ciebie nie będzie, bo już kiedyś po prostu wyraziłeś swoją opinię, że kompletnie Ci to nie leżało.

I zrobiła na mnie ta gra wrażenie przeokrutne. Będzie nawet więcej. Jest klon tej gry. Nazywa się Rogue... Asus chyba, na konsolach obecnych, gdzie dokładnie jest ten sam pomysł, tylko wykonanie trochę wiadomo, lepsza grafika, no i trochę bardziej rozrywkowa jest ta gra, to znaczy nie ma takiego ciężkiego klimatu, bo to Wings of Fury z tamtych czasów, z tych lat 80-tych, to my nie mieliśmy tam nieba na przykład, nie? Przynajmniej w wersji na Commodora, w którą grałem, tylko był czarny ekran. Był tylko samolot na tym ekranie, wyspa na dole i tyle. Więc może w późniejszych jakichś wersjach musiałbym to sprawdzić. Wydaje mi się, że niebo jest jak najbardziej.

Niebieskie niebo jest jak najbardziej. Na 100%. Na Amidze jest. Na Amidze, tak. Na Commodore'ze czarny ekran. Ale nie wiedziałem, że jest wersja Commodore'owa. Ja to grałem na Amidze. Doceniam bardzo, mówię, jak zobaczyłem, to mi się zaświeciły oczy, natomiast sobie nie radziłem ze sterowaniem po prostu. Szczególnie z tym lądowaniem. Ja się zawsze rozbijałem, więc nie grałem. No nie była to łatwa gra, ale kwestia, wiesz co, takiego... Czasami jak... uczysz się jakiejś mechaniki, to w końcu stajesz się w niej dobry. I w pewnym momencie, po prostu jak się dużo grało w Wings of Fury, to można było się perfekcyjnie nauczyć lądować na tym lotniskowcu. To w ogóle było fajne, bo jak lądowałeś, to jeszcze cię musiała ta lina złapać, która cię hamowała.

Fenomenalna gra. Z ogromną rozkoszą, naprawdę z ogromną rozkoszą, będę przebitki do tego nagrywać. Od razu sobie przypomnę to wszystko. Może nawet spróbuję zarejestrować podejście do lądowania po latach, bo kupy czasu nie grałem w to Wings of Fury. Natomiast jeszcze tak kończąc, patrzę się właśnie na screenshoty. Na Amidze było niebieskie niebo, na Amstradzie było niebieskie niebo. W sensie kolorowe po prostu. Nawet chmurki były. Natomiast wersja na Commodora nie. Dosowe w DOSie też nie było. Only Amiga makes it possible. Dobra. Tyle.

Dla siebie nawet chciałem coś spisać, ale to był 89 chyba rok. Pamiętam, siedzę na długiej przerwie w ogólniaku i spisuję, jak przejść całym Maniac Mansion. Ważna, ważna gra. Może będzie na pierwszym miejscu. Może jeszcze wrócimy do tego, skoro Rysław chce o niej trochę później mówić, kiedy nadejdzie pora. No, powiem Ci tylko jeszcze z mojej strony, ja nie grałem w to na Commodore'ze, bo tego chyba w wersji kasetowej nie było. Nie, nie było na kasecie, nie ma szans, żeby to było na kasecie w ogóle, tylko na stacji dysków i to chyba był, czy to było dwie dyskietki to chyba były nawet. No, ja grałem po raz pierwszy, wyobraź sobie, na pececie w Maniac Mansion.

Coś z Fast. To Snacks, to pamiętam i jeszcze coś z Fast było w nazwie. Musiałbym tego poszukać. Natomiast gra, która jest u mnie bardzo wysoko, bo ja po prostu w tamtym wieku, będąc brzdącem tak naprawdę, ja miałem 8 lat, grałem w to na Commodore'ze, więc pewnie rok później. Idealnie się to wpasowało u mnie. Uwielbiałem te gry. Strasznie cierpiałem wielkie męki, widząc wersje na przykład na PeCeta, tych późniejszych tytułów, czy tam na Amigę, które wyglądały po prostu bardzo ładnie. A na Commodore to jednak troszkę taka bieda była już wtedy. bo wyszły chyba wszystkie te gry. Niektóre się nawet różniły, bo te konwersje nie zawsze były takie same.

Oni są chyba 69. rocznik, wydaje mi się. Bardzo ważna dla mnie gra. Dlatego tak wysoko. Po prostu prawie na podium się załapało. No prawie tak. Było, nie było. Podium. Podium twoje, Rysław. Zacznijmy od trzeciego miejsca. Na podium jest gra, która u ciebie jest wyżej. Czyli ci piraci nieszczęśli. Lubię Piratów, ale ja wtedy nie grałem w Piratów, bo nie miałem jak grać w Piratów, bo to była gra tylko na stację dysków na Commodore 64. Ja dopiero w Piratów zagrałem na Amidze, a najbardziej lubiłem wersję Gold w ogóle Piratów, czyli to 93 i 4 rok, taki remaster. Nie no, remake z prawdziwego zdarzenia to był. Tak remake, no tam były i filmiki były, i lepsza grafika.

kresek symbolizujących i gwiazdki, takie punkciki symbolizujące gwiazdy. To nie robiło takiego wrażenia. A piraci to już... No, ja wiem jak wysoka jest u Ciebie, więc pewnie... No dobra, nie będę ściemniał, jest na pierwszym miejscu ta gra. Dla mnie wtedy to... Znaczy, no, nie było szans zagrać w to na Commodore'ze, nie? No, bo nie miałem stacji dysków, to było tylko w wersji dyskietkowej, nie było chyba na kasecie tego... Nie, nie było, nie mało szans, żeby to było na kasecie. No, więc po prostu ogrywałem to później, no, wiecie, no, 1987 rok, no to trzeba docenić, że ta gra po prostu wtedy wyszła, ale to nie oznacza, że ja wtedy w to grałem. Grałem dużo później. Podobnie jak Rysław, bardzo lubiłem wersję Gold, no, ale ona ukazała się w latach 90., albo w 92., albo w 93.,

Że jednak podwyższona rozdzielczość. Wydaje mi się, ale nie będę się kłócił. Teraz bazuję znów na wspomnieniach. Mogę się oczywiście mylić, ale wydaje mi się, że tam była podwyższona rozdzielczość. A w Gold, w tym, w tym. A to tak. To tam chyba tak. No nie, no to w tym standardowym, no to zapomnij. To była CGA chyba w ogóle. Na PC to ta gra średnio wyglądała. Tu na Commodore żyjąc też lepiej. Najładniej wyglądała na Amidze. Bo pamiętam, że portrety pań na przykład, które były, były dużo ładniejsze na Amidze niż na Commodore. Ale pierwsza wersja w ogóle na Commodore'a powstała chyba, nie? I chyba na Apple'a. Możliwe, nie wiem, ale wydaje mi się, że Commodore był też jako pierwsza. Poczekaj, zobaczę. Wydaje mi się, że ona była na Apple'a dwójkę.

Według Wikipedii pierwsza wersja na Commodore'a 64 wydana w maju 1987 roku przez Microprose. I wtedy dopiero wydano porty na kolejne platformy. Czyli najpierw tak jakby Mayer C64. A C64 wraca w ogóle? Wraca i marka Commodore została wykupiona przez właściciela kanału Retro Recipes. No mówisz, kilka podcastów. Polecam obejrzeć materiał. Niesamowita historia. Który jeszcze mogę dodać do tego? A właśnie, żeby mi to nie uciekło. To paradoks był, bo ja byłem wtedy bardzo mocno Commodore'owy. A to była gra, w którą nie miałem szans zagrać.

Warto wspomnienia. To chociaż wspomnę go teraz. Ale tak naprawdę Dungeon Master. Boże. 1987 rok ten tytuł i nie wspomina się o nim w kontekście RTS-ów. To już prędzej Herzog 2. No bo Herzog 2 to był na Mega Drive'a i był bardziej uprawny. To był tylko ZX Spectrum. Nawet nie było na Commodora. Było. Ale grałem na ZX Spectrum. Commodore i Amstrad. Wszystko 87. Ale to był pierwszy RTS. Dobra, twoje miejsce drugie. Borysław już w podskokach musi za chwilę uciekać, więc powiem szybko Shinobi. Okej, ale to ta wersja arcade'owa, tak? No pewnie, że wersja arcade'owa.