Kto naprawdę zlecił sabotaż Nord Stream? Służby specjalne i front w Ukrainie | Rozumieć Ukrainę

Będzie o wyborach rosyjskich. Na terenach przez Rosję okupowanych. No i o ostrzeżeniach Donalda Tuska, które niosą się po całej Europie. Więc taki jest plan dzisiejszego odcinka podcastu Rozumieć Ukrainę, który przygotowuje, produkuje Fundacja Batorego we współpracy z polityką. Zacznijmy od szczęścia. Właśnie szczęście, co ciekawe, poświęcony był wykład Serhija Żadana, współczesnego pisarza, artysty i żołnierza ukraińskiego, który wiosną tego roku został uhonorowany doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego. I on mówił właśnie o poszukiwaniu szczęścia na wojnie, o prawie do szczęścia na wojnie.

Mamy bardzo dużo, zaraz powiemy o tym, ostrzeżeń ze strony m.in. Donalda Tuska. On jest najczęściej przywoływany również w doniesieniach w innych krajach, ale też z szefów np. służb jakiegoś kraju, że ta jesień i zima Ze względu na to właśnie, że Ukraińców jest trudno złamać i na froncie i społeczeństwo w miastach i ze względu na to, że Władimir Putin jest pewny, że złamie Amerykanów i Europejczyków można się spodziewać eskalacji, prowokacji, ataków i sabotaży na Polskę. Wydaje mi się, że o ile przez te kilka pierwszych lat pełnoskalowej rosyjskiej wojny w Ukrainie głównie zamykaliśmy tu oczy, to znaczy tak władze nasze nie chciały mówić za dużo i podejmować zbyt daleko idących działań, żeby nie wystraszyć.

I trzeba pamiętać po prostu, że tą stawką nie jest tylko sama Ukraina, tylko również my. I wydaje mi się, że Marek Mańkiszak w analizie OSW dobrze to ujął. Ten moment, czy wyzwania, czy strategię rosyjską w tym momencie pisząc, że celem Rosji jest podporządkować Ukrainę, zastraszyć Europę, przekupić Stany Zjednoczone. Czyli te rozmowy ze strony Rosji cały czas są prowadzone tak, żeby właśnie wciągać w biznesy handelki Trumpa, żeby albo wymusił na Ukrainie kapitulację, albo ją olał. I tu może warto powiedzieć, że będzie mu trudniej, mówiąc kolokwialnie, olać Ukrainę. Dlatego, że w końcu kongres uchwalił, już wysłał do podpisu Donaldowi Trumpowi ustawę teraz nazywaną często ustawą Lindsay'a Grahama, już nie żyje jej autor.

Wydaje się, że Trump, co ciekawe, tak szybciutko teraz pozwolił na to, żeby kongres to uchwalił po skandalu, który wybuchł po ujawnieniu informacji, że jego syn Don Junior miał częściowo Dofinansowane wesele przez pana Kremlowa, zrobiła się awantura, więc szybciutko następnego dnia ustawa sankcyjna została uchwalona. I teraz tylko to, co się o niej mówi. To zwraca się uwagę z jednej strony, że to jest potężne narzędzie nakładania sankcji i na osoby i podmioty rosyjskie, ale przede wszystkim na tych, którzy w uproszczeniu kupują rosyjską ropę, czyli głównie Chiny i Indie. Z drugiej strony zwraca się uwagę, że z tego nic nie będzie, bo to jest taka ustawa, która daje taką możliwość samemu Donaldowi Trumpowi, to on musi podjąć decyzję, on teraz ma wybory i będzie wyglądało, że już tuż prawie tej Rosji, w tę Rosję uderzy, a on tego nie zrobi, bo często coś tak zapowiadał, że zrobi i nie zrobił.

W co grają, jak interpretować ich politykę. I trzeba pamiętać, że tu nie ma sprzeczności. To znaczy to, że nawet jeżeli będą sankcje dla Rosji, to nie ze względu na Ukrainę. Ukraina może skorzystać na tych sankcjach. Natomiast to, co podkreśla Smolar, wybitny zdawca polityki międzynarodowej, Ukraina nigdy nie istniała jako temat polityki amerykańskiej jak odrębnej. Rosja jest tym przedmiotem. Ukraina była zawsze funkcją polityki rosyjskiej i celem Trumpa jest zakończenie tej wojny. To nie ma dwóch zdań. Jak najwykorzystniej dla Stanów Zjednoczonych po pierwsze. Stąd naciski na Ukrainę, żeby właśnie ustąpiła, żeby doszło do tego porozumienia.

Natomiast, wcale nie jest powiedziane, że w związku z tym Trump jest prorosyjski. Tu oczywiście możemy się interpretować, zarzeka się geniusz Moller, że on swoją analizę na podstawie dokładnego przebiegu różnych faktów, decyzji podejmujących Stany Zjednoczone. I geniusz Moller twierdzi, że z kolei jest w interesie Stany Zjednoczone osłabiać Rosję. Stanów Zjednoczonych czy Trumpa? Stanów Zjednoczonych i Trumpa też po prostu, bo to z jego punktu widzenia z kolei może ułatwiać mu dokonywanie transakcji w Rosji. Właśnie ze słabszą Rosją lepiej się, mówiąc jego językiem, dealuje niż z silną Rosją, która jest na musie. Także tu nie ma sprzeczności i może być tak, że się złożą te dwie sprawy, że osłabianie Rosji

Z punktu widzenia interesu i prezydenta i Stanów Zjednoczonych pomoże Ukrainie, ale nie musi tak być. My na to patrzymy inaczej, ale też powinniśmy o tym pamiętać, że tak samo Trump transakcyjnie będzie podchodził do nas. Na razie mówi, że jest przyjacielem. To Arabia Saudyjska teraz bardzo doświadcza tej transakcyjności. Kraj, który tyle zainwestował w Donalda Trumpa i w kluczowej godzinie nie może liczyć. Od 45 roku, czy czwartego, już tam nie pamiętam, kiedy słynne było porozumienie między domem Saudów i Stanami Zjednoczonymi o wiecznej sojuszu, który polega przecież na tym, że nie padłby Związek Radziecki, gdyby nie Arabia Saudyjska, która umożliwiała utrzymanie na niskim poziomie

Ceny ropy za Ronalda Reagana. Dzisiaj to wszystko w powietrze poszło. I nie tylko Arabia. Wszystkie kraje, zatoki perskie. Więc to jest rzeczywiście coś ciekawego. Dlatego warto tę książkę się wziąć, bo to pokazuje w jak jesteśmy dziwnej sytuacji, jak bardzo wyobraźnię jako analityczną i polityczną trzeba teraz chwilę otworzyć, żeby zrozumieć co kto gra. Trump jeszcze utrudnia... Ja bym może, na ile to jest zgodne z twoim rozumieniem, czy tym co Eugeniusz Smolar pisze, bo to co dla mnie kluczowe to jest to, że na koniec Z wielkim dystansem albo niewiarą należy podchodzić do wszelkich deklaracji Donalda Trumpa zmierzających do wsparcia Ukrainy, bo często kończy się na deklaracjach.

I tu specjalny status dla Kanady jako państwa stowarzyszonego. Członkostwo stowarzyszone. Członkostwo stowarzyszone, no to są bardzo ciekawe sygnały. Bardzo ciekawe. Dla mnie to jest ciekawe, czy to jest taki moment, który za ileś dziesiąt lat, dzieci jak się będą uczyć, drogie dzieci, 10 dat Unii Europejskiej, 2026, zupełnie nowy pomysł. To jest właśnie z kolei sygnalizowanie Trumpowi, bo Donald Trump oczywiście bardzo tej Unii nie lubi, bardzo chciałby ją osłabić poprzez właśnie wspieranie reżimów antyeuropejskich. To wspierał Orbana chociażby, u nas wspierał bezpośrednio Karola Nawrockiego, właśnie wspierają AFD. Ale z drugiej strony trzeba pamiętać, że Stany Zjednoczone bez Europy, znaczy wzajemne przenikanie się gospodarek amerykańskich i europejskich, czy powiedzmy europejskich w uproszczeniu, jest znacznie większe niż jakiekolwiek relacje, czy to Europy, czy Stanów Zjednoczonych z Chinami.

No i na to też sceptyczne przy okazji, w związku z czym tak czy inaczej zwycięstwo któregokolwiek z tych tutaj kandydatów osłabiłoby na pewno rolę Francji, bo podkreślają wszyscy, którzy obserwują scenę międzynarodową, że mimo wszystkich trudności jakie Francja ma wewnątrz, to jednak rola Macrona jest od początku wojny bardzo istotna w poparciu i budowaniu poparcia i całej tej takiej międzynarodowej sytuacji wokół No trzeba pamiętać, że to właśnie Emmanuel Macron razem z Kirem Sztarmerem po lutym 25 roku, kiedy został Zeleński tak mocno wychłostany, można powiedzieć, w Białym Domu. No to oni przeprowadzili wielką operację, znaczy najpierw przeprowadzili wielką operację, żeby w ogóle się spotkał Trump z Zeleńskim, a potem rozmasowywali te rany, żeby przewrócić do

Do gry Zeleńskiego. To był wyjątkowo dramatyczny moment. Dzisiaj to wygląda inaczej. Chociaż same Stany niekoniecznie bardzo zmieniły swoje podejście. Trump teraz trochę inaczej mówi od czasu do czasu. Już mówiąc o Zeleńskim, że jest bohaterem, a nie luzerem bez kart. Ale sytuacja... Bez tego wsparcia właśnie tych trzech wielkich graczy... I pozostałych, jak Włochy zresztą, co jest ważne, bo Włochy też ma taką rolę, Polska też. Na koniec, choć krótko, chciałabym zarekomendować książkę, ją rekomenduję ostatnio, gdzie się da, bo zrobiła na mnie ogromne wrażenie i dlatego, że jest bardzo dobrze napisana. I dlatego, że zajmuję się takimi tematami, które budzą oczywiście, dobrze się o nich pisze, czyli są szpiedzy, wybuchy, naprawdę portrety psychologiczne niemalże jak z Johna Le Carre uczestników tej całej gry.