Mentionsy Mentionsy
Rozmowy Gramatyki
Rozmowy Gramatyki

JESTEM AUTOBUSOWYM FREAKIEM - Adrian Rzytki | Rozmowy Gramatyki

12.03.2026 ·39 min 27 s

Kolejnym gościem podcastu „Rozmowy Gramatyki” jest Adrian Rzytki – kierowca autobusu itwórca internetowy, który swoją pasją do komunikacji miejskiej zainteresował tysiące osób.W rozmowie pojawia się historia, która zaczęła się bardzo zwyczajnie. Kilka nagrań z pracy,pokazujących codzienność za kierownicą trolejbusu, szybko przyciągnęło uwagę widzów, apotem także mediów. Adrian opowiada o tym, skąd wzięła się jego fascynacja komunikacjąpubliczną oraz jak wygląda praca kierowcy od środka. To także rozmowa o tym, że rzeczy,które mijamy każdego dnia, mogą stać się inspiracją do opowiadania historii - wystarczytylko spojrzeć na nie z innej perspektywy.Przygotujcie się na rozmowę o pasji, codzienności i o tym, jak zwykła droga przez miastopotrafi zamienić się w coś znacznie ciekawszego.

Tychy, tak z twojej perspektywy, mają dla młodych wystarczającą ofertę? Szczerze? Kiedyś nie. Teraz uważam, że tak. Czyli pasażerowie, którzy jadą z tobą, to czatują, kiedy będziesz jechał autobusem? Mam taką ekipę, która zawsze na mnie czatuje, bo wiedzą jaką linią jeżdżę, wiedzą jaką brygadą, czyli o których godzinach mniej więcej. To jest najlepsze, że takie głupoty na tym internecie najlepiej się wybijają, każdorazowo. Wiesz co, zaczynałem wątpić, czy powinienem mieć profil na TikToku. Jeżeli masz jakąś swoją społeczność, która tak czy siak chce cię oglądać, to możesz mówić o tym, że pijesz pyszną wodę. I oni też są zachwyceni, zapytają jaka to jest woda. A jaką masz społeczność? Tak liczbowo patrząc. Ze wszystkich kanałów?

To był twój pomysł na to, żeby zaistnieć na takiej platformie jak TikTok? Nie, to nie był w ogóle mój pomysł. To się urodziło tak całkowicie naturalnie, można powiedzieć. Zawsze chciałem tworzyć w internecie, zawsze chciałem być kierowcą i trolejbusu i autobusu. No i tak pomyślałem, czemu nie połączyć jednego z drugim. Po prostu zacząłem o tym nagrywać. Właśnie z racji tego, że mamy tylko w trzech miastach w Polsce trolejbusy, mówię, a dobra, będę pierwszy. Ale wcześniej już byłeś na TikToku. Byłem, byłem, tak. Od 2020 roku już byłem na TikToku, jak zaczęła się pandemia, wtedy zacząłem nagrywać taki content, no bardziej powiedzmy humorystyczny, komediowy, żeby troszkę tych ludzi odciągnąć od tych złych myśli w czasie pandemii, a w zasadzie na samym początku. No dobra, a potem jednak wybrałeś trolejbus.

Tak. I te całe opowieści o trolejbusach dały ci dużą popularność. Ogromną, największą chyba, no trzeba to przyznać, że największą. To było zaplanowane od a do z? Czy to był przypadek? Nie, to był całkowity przypadek. Po prostu wyjąłem telefon pewnego dnia jak już zacząłem pracę. Nagrałem jeden, drugi, piąty, dziesiąty. Nagle zaczęły się do mnie odzywać telewizje, Piotr Kupicha i no sami wiecie jak już dalej było. Niesamowite, że tak w sumie proste rzeczy z pozoru wydaje się normalne. Codzienne tak naprawdę, bo wszyscy mijamy ciągle te pojazdy, nieważne czy to trolejbus czy autobus. Jednak jak mieszka się w mieście jak Tychy, no to mamy z tym do czynienia na co dzień i co chwilę tak naprawdę. A jak byś wytłumaczył ten fenomen takiego zainteresowania komunikacją publiczną?

Ostatnio były prezentowane nowe pojazdy tyskich linii trolejbusowych, nowe trolejbusy i ja byłem zaskoczony, że w sobotę, kiedy było dość chłodno, całkiem sporo ludzi przyszło, żeby pooglądać, porobić zdjęcia. Jest coś niesamowitego w takim przywiązaniu, ale też zainteresowaniu komunikacją publiczną tymi pojazdami. Ja powiem tak, ze swojej perspektywy mnie z góry zawsze interesowały takie eventy, z racji tego, że to po prostu była moja pasja. Ja mam nawet trolejbus wydzierany tutaj na ręce. Więc każdorazowo, kiedy coś się działo, jakaś premiera autobusów, trolejbusów, to ja tam byłem pierwszy. Nie ze względu na gadżety, jak niektórzy, ale po prostu ze względu na to, żeby móc zobaczyć i doświadczyć tych nowych pojazdów, wsiąść sobie do kabiny, podotykać przycisków, jak to na małego Adriana przystało i z jego zajawką.

Więc z mojej perspektywy wiem, że było to stricte ukierunkowane właśnie moją pasją. A wydaje mi się, że tak naprawdę, bo to było kiedy? W sobotę? Czy w jaki dzień? No to w sobotę ludzie też mają wolne, a wy też bardzo dobrze przede wszystkim zawsze ogłaszacie te wszystkie rzeczy, więc jest to publiczne, jest to widoczne, więc ludzie po prostu przychodzą. Dzisiaj kręcisz kołem, ale autobusu, znaczy kołem, kierownicą. Kołem ciężko, ale kierownicą spoko. Kierownicą autobusu, czyli z trolejbusów na autobusy. To naprawdę było tak, że od początku swojego życia, jak się interesowałeś tym transportem publicznym, autobusami, trolejbusami, to wiedziałeś, to będzie to, co będę chciał robić. Tak mi się wydawało. A teraz też się tak wydaje, czy nie? Pomidor.

Bardzo to lubię robić. Jest to oczywiście na swój sposób męcząca praca, no ale która nie jest. Każda praca jest męcząca. Czekaj, pamiętam ostatnio chyba z kolei z Instagrama, gdzie tam opisałeś stres kierowcy autobusu wtedy, kiedy padał śnieg i nie wszyscy kierowcy samochodowe... A to nawet rozmawialiśmy sobie o tym wtedy przez chwilę. Kilka wiadomości wymieniliśmy, tak? No to to był ten dzień, w którym już, tak jak ci napisałem, chcę się zwolnić, nie? Ale zostałeś. Zostałeś. Bo śnieg stopniał i jeszcze może... Śnieg stopniał, stwierdziłem, że jeszcze dam temu szansę. Ale tak się zastanawiam nad tym, co taki młody człowiek jak ty, który właśnie aktywny jest w mediach społecznościowych, jeszcze robi za kierownicą autobusu, bo media społecznościowe dają po pierwsze popularność, po drugie zasięgi, po trzecie również pieniądze.

Czy płaczę jakoś mocno z tego powodu, że nie żyję z bycia influencerem? Nie za bardzo, bo lubię swoją pracę, więc nie do końca mi to przeszkadza tak naprawdę. No właśnie, jesteś influencerem. To wyjaśnić tym takim trochę starszym od ciebie, o co chodzi, co to znaczy. Influencer. No, na pewno osoba, która ma wpływ na... Może nie na społeczeństwo, co na społeczność, która go gdzieś tam obserwuje. O, tak bym to określił. Czyli ja też mogę być influencerem. Każdy może być influencerem. To jest niesamowite, że każdy dzisiaj może być influencerem. Zostawcie mieć telefon, internet, media społecznościowe i jakiś pomysł na siebie i tyle. Chciałbym mieć coś ciekawego do powiedzenia. Tak. A ja mam autobus.

To już rozumiem, dlaczego nie chcesz z niego zrezygnować, bo jakbyś zrezygnował z autobusu... No właśnie, bo nie będę miał o czym gadać. No właśnie. To co ja będę za influencerem? Nie, to rzeczywiście, to musiałbyś kupić autobus i ewentualnie jakąś... Nowy sezon. Nowy sezon, tak. Tak. Ja i mój autobus. Tak. Taki... Tak jak, nie wiem czy oglądałeś ten program... Jak się to nazywało? Takie karaoke. Jeździł kierowca normalnie swoim samochodem, zapraszał tam gwiazdy i śpiewali sobie po prostu. Skateepersy. Jak się to nazywa? Carpool karaoke? Nie pamiętam, ale gdzieś mi się to się pojawiło. No to ja zrobię takie buspool karaoke. O, kupię autobus i będziemy śpiewać ze wszystkimi. Fantastyczny pomysł. Jak rzeczywiście zrobisz karierę, to ja bym w razie czego chciałbym, żebyś pamiętał, gdzie to się zrodził ten pomysł.

Z tym, że mieszka tutaj cała moja rodzina. Także Tychy są dla mnie moim domem, tutaj są moje szkoły i szczerze przyznam, że ja nawet z ogromnym sentymentem kiedy, bo ja też jeżdżę właśnie autobusem przez Tychy, no to zawsze z ogromnym sentymentem sobie patrzę na te miejsca, do których niegdyś uczęszczałem dzień w dzień, typu szkoła podstawowa numer 17, więc pozdrawiam wszystkich ze szkoły. Przyznajesz się, czyli było dobrze. Przyznaję się. Było dobrze, tak. Ja Tychy uwielbiam. To jest jedno z moich ulubionych miejsc na świecie i jeżeli miałbym wymienić jakieś trzy, do których zawsze chętnie będę wracać, to to są Tychy. Szczerze. I co jeszcze jest w tej lidze tych miast, do których byś jeszcze wrócił? No Warszawa na pewno, bo tam właśnie mieszkałem przez pięć lat i chyba Katowice nasze sąsiednie.

Dokładnie. Taka perspektywa człowieka jednak z jednego pokolenia niżej ode mnie, mogę tak chyba powiedzieć, jest niezwykle istotna, bo patrzysz zupełnie w inny sposób, więc to jest ważne. To trochę widać też na tym TikToku tak naprawdę, że właśnie znalazłeś coś wyjątkowego, Przez pryzmat swojej pracy pokazujesz ludziom, no między innymi, nie wiem, czym jest trolejbus, jak wygląda praca kierowcy autobusa. No to jest nasza wizytówka, jakby nie było ten trolejbus, więc... Jakie masz plany związane z przyszłością, jeśli chodzi o media społecznościowe? Świetne pytanie, na które nie znam odpowiedzi. Da się zaplanować w ogóle taką aktywność w mediach społecznościowych? Można by ją zaplanować, z tym, że ja cały czas wolę, w cudzysłowie, freestylować.

Idziesz przez ulicę. Tak, tak, tak. Notorycznie. I w pracy, i na mieście. Czyli pasażerowie, którzy jadą z tobą, to czatują, kiedy będziesz jechał autobusem? Mam taką ekipę, która zawsze na mnie czatuje, bo wiedzą, jaką linią jeżdżę, wiedzą, jaką brygadą, czyli o których godzinach mniej więcej. I zawsze stoją taką ekipą i tam nagrywają, jak jadę. Bo też chcą mieć zasięgi z kimś, kto jest już popularny. Tak, bo oni się cieszą, bo ja zawsze przerzucam te filmiki do siebie, no to tam te lajki dostają jakieś. Ale to jest bardzo miłe, ja bardzo lubię akurat te spotkania z widzami, więc zapraszam. No to ja skorzystam z tego, że jesteś obecny tutaj, to oczywiście poproszę o zapowiedź tego spotkania na twoim kanale na TikToku, bo ja tam dopiero jestem początkujący. Natomiast po tym, co powiedziałeś o tym, co robi największość... Gdyby było potrzebne szkolenie, to zapraszam.

To co powiedziałeś, to też jeszcze oddaje sens tego wszystkiego, że można być tą gwiazdą mediów społecznościowych mieszkając w swoim miejscu, po prostu swoim. Nie trzeba jechać do Warszawy. Nie trzeba. Do tej pory, żeby zrobić karierę w mediach, to raczej wiązało się to z koniecznością właśnie przeprowadzki do Warszawy na przykład. No ja tak na początku myślałem. Przecież jak mieszkałem w Warszawie przez pierwsze pięć lat, no dobra, tam zacząłem z TikTokem, ale tak naprawdę wyboostowało mi to wszystko dopiero w momencie mieszkania w Tychach. No trolejbusy. No właśnie, czyli ta lokalność ma znaczenie. Czyli ta lokalność ma znaczenie. Jak najbardziej. Adrian Rzytki, kierowca trolejbusu, autobusu i w ogóle TikToker, influencer. Jest gościem podcastu Rozmowy Gramatyki, ale zbliżamy się do końca.

Do lusterka patrzysz czy nie, bo masz wszystko z kamery na jakimś wyświetlaczu? Patrzę, patrzę w lusterka. Chociaż teraz te nowe trolejbusy, co kupiliście, to przecież z kamerami są już, nie? Tak, tak, tak. Właśnie dlatego zapytałem, czy jeszcze się patrzy. Czyli standard takiej pracy jest zupełnie inny. Ja raczej wolę, chyba jednak preferuję lusterka niż kamery. Tyjskie trolejbusy wyjątkowe są jeszcze z jednego powodu. Często kierują nimi kobiety. I co więcej, pamiętam, że zawsze tak było. Kiedy pojawiły się w latach osiemdziesiątych, to już wtedy panie kierowały trolejbusami. Autobusami nigdy. Tramwajami tak, natomiast jakoś tak było, że w trolejbusach można było spotkać panie. To mnie zastanawia, bo trolejbus się prowadzi przecież ciężej niż autobus. I to jest dla mnie fenomen.

Dlaczego ciężej? Tak naprawdę w autobusie wsiadasz i jedziesz. Zrobisz rano OC, sprawdzisz olej, to jest tyle. Jak czegoś brakuje, to dolewasz i dziękuję bardzo. A w trolejbusie trzeba sprawdzić wkładki w pantografach przede wszystkim. Trzeba wymienić wkładki w pantografach, jeżeli jest taka pogoda. JESTEM AUTOBUSOWYM FREAKIEM I trzeba wychodzić z młotkiem, rąbać tym młotkiem tam po tych wkładkach, wymieniać to. To naprawdę nie jest prosta praca. Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że to jest coś więcej niż tylko jeżdżenie. Poważnie. Naprawdę o wiele trudniej jeździ się trolejbusem, to jest ze względu na to, że trzeba uważać na urządzenia, które są nad nami, czyli sieć, zwrotnice, wszystkie inne tego typu.

Trzeba to zmieniać, trzeba wiedzieć, w którym kierunku Dobrze musi być to ustawione. Także to nie jest tak jak w autobusie, że jadę i tylko patrzę w sumie na ruch na drodze. Jest jeszcze mnóstwo innych rzeczy, o których trzeba pamiętać. To zupełnie sobie nie zdawałem sprawy z tego, że to jest trudniejsze. Jest. Myślę, że te pierwsze trollejbusy były jeszcze bardziej skomplikowane albo inaczej jeszcze bardziej wymagały takiej ciężkiej fizycznej pracy. Dokładnie. Tym bardziej, że zdarzało się dość często, że na przykład szelki spadały z trakcji i trzeba było wyjść i to naprawić. Dzisiaj to się dzieje rzadziej. Co więcej, są w tych trolejbusach akumulatory, więc można przejechać dalej. No teraz z automatu też tak naprawdę te pantografy się składają, kiedy wypadną z sieci, a kiedyś to nie było tak fajnie. Czyli jest jeszcze druga strona takiej pracy takiego kierowcy i pewne obowiązki, które się z tym wiążą, bo tak naprawdę pewnie często nie zastanawiamy się nad tym, jak wsiadamy i tyle, i jedziemy.

I oczekujemy tylko, żeby kierowca zawiózł nas bezpiecznie w konkretne miejsce i w odpowiednim czasie. Jest sporo takich rzeczy, o których moglibyśmy mówić tutaj. A właśnie tak jak mówisz, niektórym się wydaje, że autobus po prostu jedzie, że tam nic przy nim nie trzeba zrobić. A rzeczywiście jest tak, że ja czasami przychodzę przy niższych temperaturach. Przychodzę nawet o 15 minut wcześniej do pracy niż mam to zaplanowane, żeby tylko i wyłącznie nagrzać ten autobus. Żeby już to wszystko tam się przygotowało odpowiednio do jazdy. No bo mi też zależy na tym, żeby jednak pasażer, który wsiada, no miał komfort tej podróży, a nie, że siedzi i się cały tam telepie, tak, no nic przyjemnego.

Teraz sobie przypomniałem, że kiedyś, ale ty tego nie pamiętasz, był taki, taka linia E1 do Katowic. Oczywiście, że pamiętam E2 do Gliwic. Dobra, to pamiętasz, dobra, to pamiętasz, że była taka linia. Ale pamiętasz, że był taki... 400? Nie, nie, nie. Myślę o kierowcy takiego autobusu, który... Śpiewał. Śpiewał. Wiem. I który miał taki autobus, w którym puszczał muzykę, w ogóle tam... To było totalne szaleństwo. No taki biały autosan to był chyba, z tymi paskami z boku. Coś niesamowitego to, co się tam działo. Nie pamiętam. Wiesz, jakby wtedy był TikTok, to ja myślę, że on miałby niesamowite zasięgi. On byłby naprawdę, powiem wam, miałbym z kim konkurować na pewno na tym stanowisku. Ale rozumiem, że dzisiaj o czymś takim nie myślisz. Nie wiem, czy mógłbym nawet, szczerze przyznam.

Jak to, śpiewasz, nie? No śpiewać śpiewam, ale jednak jestem pod ZTM-em, nie? A, rozumiem, że jest regulamin. Jest pewien regulamin, są pewne zasady, których oni się dość sztywno trzymają, trzeba przyznać. No i też od niedługiego czasu mamy miano funkcjonariusza publicznego. Wyobrażasz sobie funkcjonariusza publicznego, który śpiewa w autobusie? Bo ja nie za bardzo. No od święta, czemu nie czasami? Od święta powiedzieli. I jedziemy. Ty tego nie zrobisz. Ale podpuszczasz mnie teraz? No masz, oczywiście. A no to, no dobra. Wiesz, co mnie jeszcze fascynuje w autobusach? Zastanawiam się, jak to jest z tym rozkładem jazdy. To znaczy, wszystko jest wyliczone. Ja czekam na przystanku, żeby przyjechał punktualnie autobus, ale ty musisz dojechać w miarę punktualnie, bo znowu ZTM was tam pilnuje.

Jak będzie opóźnienie, to problem. Tym bardziej, że dzisiaj na GPS dokładnie wiedzą, gdzie jest autobus. Jak to wygląda? To znaczy... Czas przejazdu jest policzony tak, że rzeczywiście raczej mieścicie się w rozkładzie? Czy tu trzeba specjalnie się przyglądać temu, czasem stanąć trochę dłużej na przystanku, gdzie indziej, przejechać szybciej przez miasto? Wszystko się wydarza tak, jak mówisz właśnie. Raz jest tak, że stoję na przystanku, bo za szybko przyjadę. Raz zdarza się tak, że muszę troszkę przycisnąć, żeby ten czas nadrobić. Jak wiemy, no mamy korki, światła, ronda, pieszych. To wszystko wpływa na ruch na drodze. Jeżeli wyjeżdżam rano o tam 4.30, no to z góry wiem, że mogę jechać na spokojnie, bo nie ma takiego ruchu.

Światła raczej wtedy współgrają z pojazdami nadjeżdżającymi do nich, więc nie ma z tym problemu, ale no w szczytowych bywa różnie. W ciągu dnia ile kilometrów robisz? No tak w ciągu całej mojej zmiany to 200 autobusem robię kilometrów. W ciągu ośmiu godzin, tak? No dziewięć i pół. Dziewięć i pół? Dziewięć i pół. Okej, ale to jest tak, że przejeżdżasz trasę. Ile ona ma w całości? Siedem, osiem, osiem. Siedem, osiem, osiem. Ja zaczynam na Mysłowicach, jadę przez Tychy i od razu zawracam na Mysłowice, bo tutaj nie mam końcowego. No to to jest czterdzieści dziewięć coś, niecałe pięćdziesiąt kilometrów. To ile czasu potrzebujesz, żeby przejechać te pięćdziesiąt? Godzinę pięćdziesiąt plus minus.

To, że nie sprzedajecie to wiem, ale kiedyś jeszcze był taki napis, że kierowca uprawniony jest do kontroli biletów. Był, był kiedyś uprawniony do kontroli biletów. Ale już nie jest. Nawet były te czasy, że wsiadało się tylko przodem przecież. Był taki moment, tak. Już nie. Nie, nie. Ostatnio wiem, że chyba trochę więcej kontroli było w autobusach. Dużo, dużo, dużo. Szczególnie na mojej linii to też tam lubią wsiadać. Ale znacie się z kontrolerami? Tak, już ich tam widzę. Mam takie dwie fajne dziewczyny, co już jak mnie widzą, to tam się cieszą. Ale mówimy, że one kontrolują, tak? Tak, tak, tak. A ciebie też? Nie, mnie nie. W sensie mamy też swoje kontrole takie typowo dla kierowców, ale to tylko i wyłącznie na przystankach końcowych. Wtedy przyjeżdżają takim... JESTEM RZYTKI.

Zastanawiam się nad przyszłością transportu publicznego, dlatego że każdy nowy pojazd jest bardziej nowoczesny. Dzisiaj mówimy o autobusach wodorowych, które za chwilę wyruszą, a właściwie już jeżdżą. Już wyruszyły, bo nawet mijam. Już jeżdżą po ulicach Tychów. Mówimy o tym, że autobusy, które będą kupowane mają być zeroemisyjne, czyli tak naprawdę przyszłość to albo elektryki, albo wodorowe. Czy to drastycznie zmienia też właśnie samą pracę kierowcy? W sensie na pewno każdy z tych pojazdów prowadzi się inaczej. Nie miałem do czynienia nigdy w życiu z wodorowym autobusem. Prowadziłem za to no trollejbus, wiadomo elektryczny autobus również, zarówno jak i diesel. Obecnie jeżdżę dieselem cały czas. Jest różnica przede wszystkim w płynności.

To na pewno jest bardzo odczuwalne. No i chyba w zasięgu, no bo taki wodorowy autobus ile jest w stanie przejechać, bo ja nawet nie wiem. Podobno 300 około kilometrów. No, to ciut mniej niż ten diesel, rzeczywiście. Elektryki z kolei mogą jeszcze mniej chyba, nie? Chyba tak. Natomiast też musimy patrzeć tak na to, że to są technologie, które będą się rozwijać. No tak, tak, tak. To już tutaj akurat wiele... Zasięgi na pewno będą po prostu stosunkowo większe gdzieś tam później niż obecnie. No tak, ale zmienia się komfort pewnej pracy. No wiele, wiele aspektów. Nie wiem czy pasażerowie to aż tak bardzo odczuwają. Kierowcy myślę, że tak, bo to jest też kwestia umiejętności obsługi takiego pojazdu. W tych autobusach wodorowych czy elektrycznych poziom, nie wiem, skomplikowania komputerów, które sterują tymi pojazdami jest dość duży i też trzeba już od takiej strony obsłużyć ten pojazd.

Dziękuję bardzo za to spotkanie, za rozmowę o tychach, o autobusach, o trolejbusach, o tym wszystkim, co się z tym wiąże. Życzę ci kolejnych wielozasięgów w mediach społecznościowych. Bardzo dziękuję. I mądrych treści, bo to jest najważniejsze. Przede wszystkim. Dzięki wielkie. Dziękuję.

Pokazano wszystkie 24 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.