Rozgrywka #329 – Siła Przyjaźni

Dość. Może jednak. Może jednak. Dałem Ci szansę. Atomfall to najlepsza gra, jaką zagrałem. W tym tygodniu, wiesz. Słuchajcie, Rebellion to jest takie trochę kieszonkowe RPG post-apo. W teorii na 30 godzin, w praktyce podejrzewam, że na więcej, bo ja gram i gram i końca nie widać. Ale ja też gram tak, że zazwyczaj gry zajmują mi dłużej. O co chodzi tak jakby? Otóż w latach 50. ubiegłego wieku po II wojnie światowej w jednym rejonie Wysp Brytyjskich postawiono elektrownię jądrową i oczywiście coś tam się złego wydarzyło. Jakaś anomalia się wydostała na tereny przylegające, więc żołnierze zbudowali mur wokół całości i wprowadzili kwarantannę, więc wewnątrz muru mamy różne anomalie wynikające właśnie z tego wybuchu w elektrowni.

A teraz te same elementy, bo teraz już przeszedłem dalej, jestem dużo dalej niż byłem za pierwszym razem. Ta historia jakby potoczyła się w zupełnie inny sposób. I to wszystko spowodowało, że mi Atomfall się bardzo spodobał. Tomku. No, ja jestem bardzo ciekaw, tylko to chyba musimy w innej części albo poza odcinkiem spoilerowo pogadać o szczegółach, bo to prawda. Gra bardzo ładnie pokazuje, że w każde miejsce, w którym się znajdujesz, możesz trafić parę razy, znaczy w różny sposób. Jest taka wioska, gdzie możesz trafić Rozgrywka 329 Siła Przyjaźni.

Mocnego zawiązania fabuły na samym początku, żeby było wielkie boom albo była intryga już na początku, żeby cię wciągnąć. Kingdom Come robiło to w pierwszych 30 minutach i faktycznie ok, coś tu się stało. Ja po prostu wlazłem, a ja tak przez pierwszą godzinę biegałem po tych mapach i tak w sumie nie wiedziałem. Mówisz teraz o Atomfall. Tak, o Atomfall, tak. A ja wlazłem sobie, tak, obudziłem się w jakiejś bazie, nie wiem kim jestem, muszę się odnaleźć, fajnie. No to, ale tak biegam przez godzinę, półtorej po tej mapie i właściwie tu pogadałem z tym, tu pogadałem z tym i nie wiem po co ja tu jestem. Z jednej strony świetnie oddaje to sytuację kogoś, kto jest zagubiony i jest to realistyczne. Tak, tak, bo nasz bohater jakby nie wie jak się znalazł w ogóle tam.

W sumie tak, bo jak ja myślę o koncepcji poziomu trudności, no to myślę o tym, że aha, dobra, tutaj przeciwnicy będą bić bardziej. I to tyle. A to wpływa na zagadki jeszcze, jak mówicie. A tam przeciwnik może być ślepy, ale bić bardzo mocno, wiesz o co chodzi, nie? I tak dalej, i tak dalej. Natomiast wiecie, to nie jest nowość w grach. Przecież Assassin's Creed od dawna ma te opcje, wiesz, eksploracji takiej skomplikowanej albo tej eksploracji prowadzenia za rączkę i tak dalej, i tak dalej, nie? Więc jakby dla mnie im więcej opcji w grze, to zawsze jest tym lepiej. I ja się cieszę, że tyle gier w zeszłym roku dostarczyło te suwaczki z Doomem Dark Ages na czele i fajnie, że ludzie to robią, bo wiesz, bo raz, że masz predefiniowane poziomy trudności, spoko, nie chcesz się zagłębiać, wybierzesz jeden z nich, a dwa, że masz mnóstwo ustawień gameplayu, które możesz sobie poprzesuwać i też za to bardzo Atomfall będę chwalił.

Jest fajnie. Bo ja wam powiem tak, zresztą tym zawsze Rozgrywka stała, bo ja jestem słuchaczem od wielu, wielu lat. Flow, flow, flow, oczywiście. Ja jestem głęboko w lore, ale tu zawsze najważniejsze jest flow i wtedy lecą trzy, pięć, siedem godzin. To jest flow i można gadać o wszystkim. I zresztą ja uważam, że to jest recepta na dobre podcasty. Oczywiście, że takie się zgadzam, tylko wiesz co, ja mam wrażenie, dlatego ja też właśnie, ty mówisz, że na przykład Grzegorz powiedział, że ta czy tamta gra fajnie by było, żebyśmy o niej pogadali, dlatego ty grałeś w Atomfall, tam chłopaki kiedyś, nie pamiętam czy to Maciek czy Deus często mówił, a Grzegorz kazał mi grać w to czy w tamto, ale po prostu...