Rozgrywka #280 - DUDIBOX

I dlatego ludzie, zależy co kto lubi, są systemy oparte na dwudziestkach, tak jak na przykład Frostgrave, takie bitewne. I tam ludzie na przykład właśnie lubią to, że są takie, że po prostu może się wszystko wydarzyć, bo biegnie się i nagle się Nie potknąłeś, a tu miałeś coś zrobić, co się nie miało szans, a ci się udało i to jest takie przygodowe bardziej, a nie takie, że ty sobie opracujesz tak postać, że no teraz to naprawdę no pięć na sześć prób nie wyjdzie, bo tak mam stworzoną postać. Znaczy wiesz co, ale widzisz, ale jeżeli to jest przygodowe, jeżeli to jest gra role playing, ja rozumiem o co ci chodzi i oczywiście rozumiem, że można lubić w ten sposób grać, ale jeżeli ja mam maga, który ma bardzo wysoką charyzmę i który potrafi nieźle ściemniać, przekonywać i tak dalej. Ale on jest początkowy, on będzie dobry za 150 godzin grania. Ale Maćku, daj mi skończyć przykład.

Tak, bardzo dobre recenzje, i poziom grafiki, i poziom mechaniki, walka, eksploracja, wszystko jest dużo, dużo lepsze niż w jedynce. Do tego w ogóle jakby ogrom tych poziomów, ich wertykalność, złożenie tych poziomów powodują, że Tak naprawdę każda jedna lokacja to jest sporo grania, sporo odkrywania i już samo odkrywanie w sobie jest ciekawe, nie? A potem trafiasz w ogóle na jakiegoś śmiesznego bossa, którego wcześniej nie widziałeś, z którym walczysz w kanałach i on ma jakieś swoje dziwne zachowania. I oczywiście, wiecie, to nie jest tak, że ci bossowie są wszyscy tacy oryginalni jak ten labirynt z kamienia, ale jednak nie mam wrażenia, że gram kurczę w... Maćku, co myśmy razem grali? W Returnal. Gdzie każdy boss to jest srogi łomot i tak naprawdę idę tam, idę, idę tylko po to, żeby zginąć.

Poza oczywiście switchowcami. Daj, daj, daj! Excuse me, sir, can I have more? Także tak to wygląda moi drodzy. Dramat z tymi ludźmi, nie? Dramat, jak zawsze. Maćku, czy jesteś gotowy? Tak, nie wiem, tak. No więc kochani, Mission Impossible Dead Reckoning Part 1. Ja nawet nie wiem, czy jest polski tytuł tego filmu tak naprawdę. Jest chyba. Szklana pułapka. Zaraz będę szukał, rozmawiajcie. Misja niemożliwa.

Pozdrawiamy oczywiście Tomka Wpieniaka, makaka naszego kochanego. Ale kurczę, Maćku, bo ty powiedziałeś, ja byłem zawiedziony po Fallout. On był spok, taki... Obejrzałem go teraz drugi raz dalej, uważałem, że jest taki trochę... Średni w porównaniu do większości filmów z tej serii. Natomiast po Mission Impossible The Dracon Inc. Part 1 byłem naprawdę miło zaskoczony, bo tam jest dużo takich elementów szpiegowskich, które wracają. Jest bardzo dużo świetnych scenek takich akcji, ale do tego też są piękne ujęcia, piękne scenografie. I film trzyma naprawdę w napięciu. Ja byłem w kinie z rodzicami i po pierwszych 30 minutach mówię do ojca, słuchaj, ale tu się dzieje w tym filmie, co? I to nawet nie chodzi o takie sceny akcji, gdzie tam kopią i oczywiście Tom Cruise biega, bo jeżeli Tom Cruise nie biegnie, to nie jest film z Tomem Cruisem, tylko bardziej o takie nawet te szpiegowskie klimaty, dialogi, jakieś zwroty akcji.

Nie wiem w sumie... Rozumiem cię... Więc jakby fabularnie nie nadążam za tym filmem, nawet nie potrafię powiedzieć, czy on był fajny fabularnie, czy nie, bo ja nie wiem, co się w nim dzieje. Jakoś nie potrafię tej formuły przyswoić. Ten film jest niekompatybilny z moim mózgiem, mimo że on tłumaczy co chwilę, bo Tom Cruise co pół godziny ewidentnie mówi, że teraz... Maciek, siadaj i słuchaj teraz. Maćku, skoncentruj się. Maciek, kurwa! Tak, trochę Cię rozumiem, bo w Fallout, w szóstej części cyklu, ja miałem tak za każdym razem podczas dwóch sansów, kiedy oglądałem ten film, że tam się tyle dzieje i tyle się rzeczy zmienia, że ja też nie do końca byłem w stanie za tą fabułą nadążać. Natomiast tutaj, rzeczywiście tak jak powiedziałeś, ja mam wrażenie, że co pół godziny jest Maćku siadaj, słuchaj, teraz Ci wytłumaczę. I rzeczywiście moim zdaniem tutaj fabuła w tej części była, dla mnie przynajmniej, taka dosyć prosta w odbiorze, bo wiadomo o co chodzi, wiadomo czego oni szukają, wiadomo po co oni tego szukają i przede wszystkim wiadomo co to jest, bo pierwsze 5 minut filmu przecież to pokazuje, wiesz.

Dzięki wam nie muszę przeczesywać internetu, by dowiedzieć się, czy warto grze poświęcić czas. Wiele razy przekonałem się, że macie bardzo podobny gust i gry oceniane przez was pozytywnie na pewno zawsze mi podchodzą. Do tego dochodzi recenzowanie giereczek mniej mainstreamowych, dzięki czemu poznałem na przykład Katana Zero. A po tym odcinku na pewno ogram Take No Prisoners. Oby tak dalej. I super. Maćku, Five5 też do Ciebie pisze. Ale Five5 nie napisał, że to nie są pozdrowienia. Ja przeczytałem tu i nawet lajeczka dałem. No i bardzo dobrze. Pamiętaj, że mówiliśmy o tym nie raz, że czytamy też komentarze, nie tylko pozdrowienia. No co mnie zmuszasz? Drogi Rezerze, na Oppenheimera warto

Natomiast jadąc swoją Corsą 1.4 odpalam wszystkie E, Y Deusza. No offense, jestem bardzo merytoryczny i czuję się jak w AMG. Z kolei śmiech Maćka podłożyłem sobie pod zabawne momenty w klanie. Pozdrawiam jeszcze raz. To był wielki betonowy chuj. O tak. To jest taka ksywa, że to się w pale nie mieści. Jak on np. zamawia kawę w Starbucksie albo taksówkę, podjeżdża taksówka, aż otwiera szybko i na całą ulicę krzyczy wielki betonowy chuj. Malinowe latte na wielkiego betonowego chuja. Albo jaką ma ksywę na Teamsach albo Slacku w pracy. Andrzej, Krzysiek, Mariola, Wielki Betonowy Chuj wysyła swoje CV do firmy i tam pisze z poważaniem Krzysztof jakiś tam, a na mailu jest Wielki Betonowy Chuj, twoja stara małpa WP.pl.

Twoja stara małpa w ogóle? Dobra. O Boże. Maćku, pozdrowienia od Jakuba. Jakub też ma śmieszną ksytę, bo przez Q też się postarał. Pozdrawiam Tadeusza Chełkowskiego i Michała Krawczyka, którzy w 2015 roku założyli Patronite'a. Dzięki temu wzięliście się wreszcie porządnie do roboty i dostarczyliście w tym tygodniu niesamowity content. I mam czego słuchać w tej mojej podpoznańskiej wsi. Pozdrawiam również Wąsa Deusza, który z tego co słyszałem jest chwilowo osamotniony. Trzymaj się chłopie, brodo wróć. To prawda. No, trochę Cię to już sprzedaliśmy. Ludziom. To jak się nie dbasz o siebie, o brodę.

A też swoją drogą rzeczywiście dostarczyliśmy w poprzednim tygodniu niesamowity content, bo po prostu co chwilę coś wychodziło z naszej spółdzielni rozgrywkowej. Oj tak, mieliśmy zatem poprzedni odcinek Rozgrywki, mieliśmy dokładkę o Boomershooterach i mieliśmy najnowsze grube rozmowy, na które bardzo serdecznie zapraszamy. I tutaj ciekawostka Maćku, nie wiem czy wiesz, że w tym roku najlepszym miastem do życia został wybrany w Polsce Poznań. O, myślałem, że Kraków. Najlepsze miasto do życia w Polsce to jak ten... Najlepsza trucizna do wypicia. Tego typu ankieta. Uwielbiam takie pozytywne myślenie od Deusza.