Agata Kulesza o rozpaczy Witkacego i spektaklu "Matka"

Bardzo lubi formę i mówię, ooo Agata, tu nie będzie prosto i łatwo. Pamiętałam o Berry Berry, czyli mój dyplom. To była Matka Witkacego w reżyserii Wiesława Komasy, gdzie grałam Dorotę. Matek tam było pięć. Przypomniałam sobie moją pracę magisterską, którą pisałam o roli matki w matce Witkacego i nagle mówię o kółeczko jest. Wróciło, byłaś skazana na to. Później sobie przypomniałam te wielkie nazwiska, które grały te role. Więc to mnie jeszcze też obciążyło i po pewnym czasie mówię, no nie, no naprawdę już masz tyle lat, że odważnie rusz w to i rób tak jak czujesz, tak jak uważasz. I mimo tego, że taka jest forma, to wydaje mi się, że razem z Adamem Cywką udaje nam się wspaniały, wspaniały, zresztą cały zespół wspaniale pracował, że w tej formie, ta forma moim zdaniem nie będzie obchodziła ludzi, jeżeli raz na jakiś czas

Ta forma się potknie, kiedy nagle człowiek wyjdzie. Teatr musi być o ludziach. Niezależnie od tego, że Witkacy, który najpierw jak go przeczytałam, to później mówię, no to jest takie jakieś grafomańskie teraz. Tak, tak się to czyta właśnie. Ale później, jak zaczęłam to czytać i czytać i czytać, to nagle zobaczyłam niezwykłą precyzję w tym, jak on to zapisywał i niezwykłą frazę. Którą pisał. Piekielnie trudny tekst dla mnie do nauczenia się na pamięć. Bo nie ma tu, po prostu trzeba to wbić. To jest klasyka i ja nie mogę zmieniać sobie słów. I nawet sobie myślę, co to jest, kiedy ja wreszcie to usłyszę, bo ten szyk tych słów był dla mnie, tak mi dobrze było u was w kuchni moja Doroto.