Niewidzialni | Kinga Grabowska
Reportaż Kingi Grabowskiej to pełna metafor, poruszająca opowieść o ludziach, których mijamy na co dzień, a którzy dla wielu z nas pozostają niewidzialni. Powstał przy okazji spektaklu teatralnego.Dzięki aktorom, którzy nie tylko odegrali w nim zapisane sceny, ale także podzielili się własnymi doświadczeniami, możemy usłyszeć w nim cichy, a jednocześnie wyraźny apel o większą uważność na siebie i innych. Migawki z życia stają się tu lustrem – delikatnym, ale szczerym odbiciem naszych własnych historii, bo niewidzialnym może być każdy z nas.
Wreszcie jestem sam. Żyjemy w epoce pozornej bliskości. Jak nigdy łatwo dziś o kontakt. I jak nigdy dziś trudno o prawdziwą relację. Nie rycz, nie ma co płakać. Chyba czeka brzydka jesteś jak płaczesz. Płość piękności szkodzi. Stań prosto, nie garb się. Może będziesz ładnie wyglądać. Dorośli przecież nie płaczą. Dlaczego trzeba dziś to pokazywać ludziom? Tak jak już teraz WHO mówi, że jest to cywilizacyjna choroba, to zależy od nas, że możemy temu przeciwdziałać. Że po prostu trzeba się zatrzymać i zobaczyć. Trzeba zobaczyć drugiego człowieka.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Reportaż Kingi Grabowskiej to pełna metafor, poruszająca opowieść o ludziach, których mijamy na co dzień, a którzy dla wielu z nas pozostają niewidzialni. Powstał przy okazji spektaklu teatralnego.
Dzięki aktorom, którzy nie tylko odegrali w nim zapisane sceny, ale także podzielili się własnymi doświadczeniami, możemy usłyszeć w nim cichy, a jednocześnie wyraźny apel o większą uważność na siebie i innych. Migawki z życia stają się tu lustrem – delikatnym, ale szczerym odbiciem naszych własnych historii, bo niewidzialnym może być każdy z nas.