Niewidzialni | Kinga Grabowska
Reportaż Kingi Grabowskiej to pełna metafor, poruszająca opowieść o ludziach, których mijamy na co dzień, a którzy dla wielu z nas pozostają niewidzialni. Powstał przy okazji spektaklu teatralnego.Dzięki aktorom, którzy nie tylko odegrali w nim zapisane sceny, ale także podzielili się własnymi doświadczeniami, możemy usłyszeć w nim cichy, a jednocześnie wyraźny apel o większą uważność na siebie i innych. Migawki z życia stają się tu lustrem – delikatnym, ale szczerym odbiciem naszych własnych historii, bo niewidzialnym może być każdy z nas.
Nie czuję nic. Hashtag. Nie wiem kim jestem. To jest taki obecny temat bycia w internecie, w telefonie, nie bycia obecnym tu i teraz tak naprawdę przy sobie w żywym takim żywym człowieku. Czyli takim żywym życiu w swoim życiu. Myślę, że potrzebujemy to pokazywać dopóki jeszcze mamy taką przestrzeń do pokazywania tego. Jesteśmy w Biskupieckim Domu Kultury. Tu zaprosiła mnie Magdalena Pąk, reżyserka spektaklu. Sztukę przedstawia amatorska grupa, która tworzy teatr na przekór. To jest grupa ludzi, którzy przychodzą po pracę. Spotykają się, żeby tworzyć Adam Kostuń, Jola Pontus, Ewa Kozioł, Wiola Szapiel, Ania Siekierska, Ela Turonek i Beata Jankowska.
Popatrzmy na tą drugą osobę, z którą jesteśmy, z którą mieszkamy w jednym domu, jemy razem posiłki, jeździmy razem na wczasy, a tak naprawdę traktujemy siebie jak współlokatorów, a nie osoby, które kochamy, które darzymy uczuciem. A może ja się po prostu boję? Boję się, że jak otworzę gębę i powiem, jak mi źle, że coś we mnie siedzi, To wyjdzie ze mnie. To wyjdzie z siebie dzieciak, którego nikt nigdy nie nauczył jak sobie radzić z tymi wszystkimi emocjami. Bo się boję, że ktoś mnie zobaczy naprawdę. Ja nie chcę być sama.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Reportaż Kingi Grabowskiej to pełna metafor, poruszająca opowieść o ludziach, których mijamy na co dzień, a którzy dla wielu z nas pozostają niewidzialni. Powstał przy okazji spektaklu teatralnego.
Dzięki aktorom, którzy nie tylko odegrali w nim zapisane sceny, ale także podzielili się własnymi doświadczeniami, możemy usłyszeć w nim cichy, a jednocześnie wyraźny apel o większą uważność na siebie i innych. Migawki z życia stają się tu lustrem – delikatnym, ale szczerym odbiciem naszych własnych historii, bo niewidzialnym może być każdy z nas.