Jesteśmy slow - Anna Minkiewicz-Zaremba

A tak naprawdę potem przybywali do nas do grupy ludzie. I Mariusz Brzazga się zjawił w Płaskiej. Mariusz, poznaliśmy się w Płaskiej. Tak było. Tak, on tam zorganizował, a my Płaską wspominamy z poprzedniego pobytu, byliśmy tam. Doskonałe kartacze były. No Ewa tam później jakąś operację kolana miała. Także my się witamy zawsze tak kolanem pukając. No właśnie, bo każdy coś ma tutaj, prawda? Mamy sztuczne kolanka. O, stukniemy się po metalu. Świetnie, ale jak działa, proszę pani, proszę. Na rowerze można? Na rowerze i chodzi się i w ogóle to już jest moje kolano.

Gdzie się umawiamy? Idziemy. Bo ona czeka na mnie i muszę do niej zadzwonić. To jest nasza koleżanka z Płaskiej. Poznaliśmy się w Płaskiej. Tak się przygląda. Ty miałaś czarne włosy chyba wtedy. No tak. Ja przesiwiałam, a ona blond się zrobiła. Ja cały czas blond byłam. Jakiś ciemniejszy. I brwi nowe, i ręko. Jesteś piękna. Lata już doszły kochana. Ja już jestem ten szpaczek, no taki siwy, widzisz. No ale buzię masz ładną. No ciągle tak sama. I żywa i wiesz. Ducha ma młodego, to najważniejsze. Kolano mam nowe, słuchaj, wiesz. Także jest świetnie. Mariusz, ja idę z rowerami tam, bo jeszcze na karę. Bo cię nie pozna. No proszę. Małgońku. Idę po rower.