Monika Malec "Tu jestem w tych światach"

Stan zdrowia nie pozwolił jej pozostać w tej technice. Miała uczulenie na farby olejne? Tak. Weronice Wawryn poświęciła część swojego życia, bo też przyjaźniła się z Weroniką Wawryn. Elżbieta to taki ewenement. Zaprzyjaźniała się ze swoimi nauczycielami, a później była też i pewnego rodzaju opiekunką swoich nauczycieli. Odwiedzała Weronikę Wawryn już w chorobie. Spotykały się przy okazji świąt, przy okazji imienin pani profesor, przy okazji urodzin. Ostatni swój wykład w Książnicy Zamojskiej, na pół roku przed chorobą, Ela poświęciła Weronice Wawryn.

Interesująco i ciekawie prowadzone lekcje plastyki rozbudziły w młodej dziewczynie zainteresowania malarstwem oraz wielką ciekawość i potrzebę poznania piękna i historii sztuki. Przy grupie nauczycieli, którzy wywarli duży wpływ na Elżbietę nie sposób było nie wymienić Zofii Kosiorek, malarki, która podjęła pracę w Zamościu tuż po studiach. I Elżbieta była pierwszym rocznikiem w szkole, pierwszą uczennicą, której wychowawczynią była Zosia Kosiorek. O takim pierwszym plenerze i o obecności Zosi Kosiorek w jej życiu i wpływie na jej późniejszą twórczość Elżbieta napisała artykuł Wyobraźnia z natury zamieszczony w Zamojskim Kwartalniku Kulturalnym z 2002 roku.

Ale Elżbieta wyszukiwała artystów z całej Polski i z zagranicy, którym chciała pokazywać Roztoczek, bo jej inspiracją była przyroda. Ale też nasze tereny. Elżbieta jako komisarz wystaw była taką patriotką lokalną i w Ośrodku Edukacyjnym Roztoczańskiego Parku Narodowego w Zwierzyńcu odbywały się wystawy poplenerowe. Tak powstała pierwsza kolekcja dzieł sztuki XX wieku. Stanowiąca własność Zamojskiego Towarzystwa Renesans, którego Elżbieta była prezesem. Dzisiaj ta pierwsza kolekcja jest w depozycie Muzeum Zamojskiego w Zamościu.

Moja mama kiedyś pracowała w drukarni zamojskiej w oficynie pałacowej, więc niedaleko, gdzie pracował Leśmian, miał swoją kancelarię. No i ten skromny, aczkolwiek bardzo elegancki mężczyzna, idąc do swojej kancelarii, przemierzał okna, w których pracowała przy jakiś tam maszynach. Takich drukujących moja mama i myślę, że jako młoda kobieta, no to budziło to zainteresowanie, któż to taki, bo był osobą, która była inna. No to ta inność budziła zaciekawienie chyba i dziewczyn, ale może i taką jakąś niepewność, że coś pisze, nie wiadomo co pisze.

Mama pani Eli, pani Regina i panie rodzice przyjaźnili się i stąd się znacie. I moja mama. Więc wy się znałyście od... Nie, nie. Ja Elżbietę poznałam z początkiem lat 80., kiedy wróciłam po studiach do Zamościa. Znałam Ela z jej twórczości, z jej artykułów publikowanych w naszych zamojskich publikatorach, głównie w Zamojskim Kwartalniku Kulturalnym. Chciałam i zostałam członkiem Zamojskiego Towarzystwa Renesans. I od tego czasu zaczęła się nasza znajomość, która się bardzo szybko przeradziła w przyjaźń i tak uzupełniałyśmy się w swoim różnorodnym życiu zawodowym, bo ja prawnik, Ela artysta, malarka i poetka, ale Ela też mnie inspirowała do tego, by pisać.

I te trawy zawsze gdzieś tam się kołysały na tym obrazie, tak jakby były po prostu sfilmowane, a nie narysowane. Elżbieta miała cykl pastelą wykonywany szept traw, później był rytm traw, później był powiew traw, więc tych tematycznie związanych z łąką, z trawą, z kwiatem, z gorejącym niebem i z mrocznym niebem jest bardzo wiele. Jednocześnie Ela uprawiała fotografię artystyczną. Woda, odbicie drzewa i traw, Elżbieta wykorzystywała fotografię nie tylko jako fotografię samą do prezentowania na wystawach, bo należała do Koła Fotograficznego Zamojskiego, prezentowała na różnych wystawach w kraju i za granicą, ale także wykorzystywała fotografię jako ilustratorka.

Nie tylko sztuki plastyczne, ale przecież mamy wydawnictwa. Była stałą osobą w składzie kwartalnika tutaj naszego kulturalnego, także ona była wykładowcą przez pewien czas w Warszawie, w uczelni wyższej. Do ostatniej chwili, przez prawie 20 lat, z Akademią Zamojską. Była wszędzie obecna i jak już ją raz spotkałeś na jakiejś drodze swojej, to już trudno było ją jakby nie spotkać drugi raz. W obecny wiek XXI Ela zajęła się kolejnym rodzajem techniki artystycznej. Zaczęła uprawiać sztukę cyfrową. Niewątpliwie to inspiracja nauka w polsko-japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie.