RZ#41 Kumple z ferajny | Podcast kryminalny

Protestujący założyli na siebie białe koszulki i trzymają w rękach białe balony. Biel symbol niewinności, który ma pokazać, że Usama, Tar, którego uwolnienia żądają, jest tak samo niewinny. Na placu pokazują się także zdjęcia chłopaka, który już od pięciu lat siedzi w więzieniu, do którego wsadzili go Amerykanie, podejrzewający mężczyznę o udział w organizacji przestępczej. Na zdjęciach może i ma 18 lat, no ale przecież od tamtej pory nie udało się nikomu dotrzeć do jego najbardziej aktualnych fotografii. To, że Usama jest zamknięty z powodu jakichś podejrzeń nie jest jednak tematem dzisiejszego protestu. Chodzi raczej o to, że do rodziny dotarły informacje o poważnej chorobie ich syna, który na chwilę obecną praktycznie walczy o swoje życie, a Amerykanie, według donosów, nie chcą mu udostępnić odpowiedniego leczenia.

To nie tylko zwykli ludzie stoją dzisiaj na placu, obecni są także politycy oraz przedstawiciele Amnesty International, stowarzyszenia założonego w Londynie, które zajmuje się walką o prawa ludzi. Wszyscy razem wzruszeni słuchają wypowiedzi siostry Usamy, która twierdzi, że jej brata należy jak najszybciej uwolnić. Nie jest żadnym ciężkim kryminalistą, a ma mniej praw od tych, co w ogóle nie powinno mieć na ten czas miejsca. Amnesty International zgadza się z siostrą i w takim samym tonie wypowiada się w mediach, kiedy zostają zapytani o swoje zdanie na temat sprawy Usamy. Po proteście wszyscy rozejdą się do domów, sprawa przycichnie, a przynajmniej w niektórych środowiskach, bo w rodzinie Usamy najprawdopodobniej będzie ciągle żywa. Jednak 6 lat później zostanie wszystkim bardzo dokładnie przypomniana.

W roku 2016 Amnesty International będzie się wypowiadać już w innym tonie, bo 6 lat po protestach w Brukseli zdarzy się coś, czego nikt z zebranych na placu Poulard ludzi nie mogło się wtedy spodziewać. A przepraszam. Z tej listy być może trzeba będzie jednak wykreślić polityków. Mieszkanie na placu Józefa Wilhamsa Czyli Józef Wilmsplein w mieście Laken położony jest nad wypożyczaniem kaset wideo i jest tym miejscem, w którym Usama Attar został wychowany wraz z szóstką swojego rodzeństwa. Pierwszym członkiem rodziny, który przybył do Belgii z Maroka był dziadek Usamy, który przyjechał tu, aby pracować w kopalni w mieście Heng. Dzieciństwo i nastoletnie lata chłopaka nie były szczególnie wyjątkowe, to znaczy chłopak żył tak, aby jego kartoteka nie miała prawa się rozrastać.

Jednak w jego otoczeniu dużo młodziaków miało zupełnie inne plany dotyczące swojego życia i żeby Usama nie kręcił się w takim towarzystwie, matka jego selekcjonowała mu, na tyle na ile to było możliwe, jego bliskie towarzystwo. Nie mógł on na przykład uczęszczać na zajęcia do domu młodzieży, bo tam, o dziwo, kręciły się dziwne i podejrzane typy. Jednak gdzieś Usama Attar musiał się bawić i robił to głównie na placu przed swoim domem, na którym jednak dziwnych typów też nie brakowało, a pomiędzy nimi wyłącali się np. weterani z Afganistanu, których historie fascynowały pewnie dużo młodych chłopców. Gdyby tego było mało, z czasem wyszło na jaw, że wypożyczalnia znajdująca się pod mieszkaniem służyła także jako przechowania dla propagandy dla pewnej organizacji przestępczej zaczynającej się na A.

I w tych okolicznościach Usama dorastał aż do wieku lat 19. Wtedy też postanowił wyjechać do Syrii. W roku 2003 udał się tam, żeby, jak głosi oficjalna wersja na tamten moment, podszkolić się w języku arabskim. Tak przynajmniej brzmiała wymówka, która uspokoi jego rodzinę. Po dwóch latach nauki języka Usama został złapany w Iraku przez amerykański patrol. 25 lutego 2005 przewozi leki dla rannych, nie jest jednak w posiadaniu odpowiednich dokumentów na owe medykamenty, ani nie ma też przy sobie odpowiedniego dowodu tożsamości. Taka jest oficjalna wersja wydarzeń, która będzie przekazana rodzinie Usamy. Tak naprawdę jednak Atar został złapany podczas akcji zamachowej. Niestety jego kumple z radykalnej organizacji pozostawili go na miejscu wydarzenia, czyli w szpitalu, w którym przygotowywał on materiały, które miały wybuchać.

Coś poszło jednak nie tak, nastąpiła eksplozja, Usama został zraniony, a później pojmany przez Amerykanów. Bo to właśnie przeciwko im, tym Amerykanom, walczył teraz ze swoją grupą radykałów, którzy tak jak on wyjechali za granicę w celu podszkolenia swojego języka arabskiego. Za takie niegrzeczne zachowanie Usama dostał od irackiego sądu dożywocie, które spędzał w różnych więzieniach na całym terenie Iraku. Ostatnim jego miejscem pobytu jest kamp Buka, leżący gdzieś na środku pustyni, uznawany za najgorsze więzienie stworzone przez USA, w którym niestety tworzył się też zalążek pewnego państwa, którego w skrócie nazwano dwoma literami I i literą S. Z tego też więzienia pochodzi 12 topowych przedstawicieli tej organizacji, z którymi Usama nawiązuje bliskie kontakty.

Belgia stara się uwolnić swojego obywatela, wcale o nim nie zapomina. W roku 2006 Belgia już wie o złapaniu Usamy w Iraku, a skoro to ich obywatel, to chcą jego uwolnienia. To znaczy nie za friko oczywiście, bo służby bezpieczeństwa chcą go ściągnąć do Belgii w zamian za to, żeby pracował dla nich jako szpieg wśród jego własnych kolegów. W roku 2009 Monarchia naciska na Amerykę, aby wypuściła Osamę do Belgii. W przeciągu paru lat złożyli nawet 200 takich zapytań. Niestety. W tym samym też więzieniu Atariu Sama z belgijskiego Laken rozchorowuje się bardzo poważnie, o czym dowiaduje się jego rodzina i to ona też skanduje w roku 2010 na placu Pollarta i będą też twierdzić, że belgijski rząd wie, że ich obywatel jest w niewoli i ma rakanerek.

Jednak Belgia jakoś o niego nie walczy i nie stara się, aby był bardziej humanitarnie traktowany. W związku z chorobą zniewolonego Belga, czerwony krzyż zostaje wysłany do amerykańskiego więzienia w Iraku i sprawdza stan zdrowia mężczyzny. Na miejscu okazuje się jednak, że to jedynie zapalenie jelit. Z jakiegoś powodu wyrok dla Usamy zostaje zmieniony z dożywocia na 25 lat, a następnie zmieszczony jeszcze do 10. Ostatecznie Usama wychodzi z Camp Booka 16 września 2012 roku, a następnie wysłany zostaje przez Amerykanów do Belgii. Czy to z powodów zdrowotnych, czy z tego powodu 200 zapytań, tego nie wiem. Wiadomo jednak, że i USA i francuskie służby bezpieczeństwa uważały Usama Atariego już wtedy za bardzo niebezpiecznego, w odróżnieniu od służb belgijskich, no ale za niedługo same się one do takiej oceny przekonają.

Pomimo dziwnego życiorysu Usamy, po powrocie do Belgii zostaje on prawie całkowicie zapomniany, I pozostawiony bez jakiejkolwiek kontroli ze strony służb bezpieczeństwa. Błąd, bo już po 16 miesiącach w roku 2013 Usama po cichutku wraca do Syrii. Być może dlatego, że jego pozycja w tym kraju jest dużo wyższa niż w kraju ojczystym. W Syrii Yatari jest już numerem trzecim w IIS. W Europie nadchodzi rok 2015 i piątek 13 listopada, którego toteż dnia rozpoczyna się seria zamachów w stolicy Francji, jako kary za to, że Francuzi popierają ataki w Syrii. Potem nadchodzi rok 2016 i marzec 15, a my przenosimy się do Belgii. W brukselskim Worst na ulicy Dristrad zbierają się antyterroryści.

Ibrahim el-Bakrawi, ten drugi zamachowiec z Aventem, był kuzynem Usama Attara, tego chorego na nerki. Tylko na tamten moment nikt jeszcze ze śledczych nie przywiązuje do tego faktu żadnej uwagi. Pozostaje do odnalezienia jeszcze trzeci zamachowiec z zawętem, pan w czapeczce. Oraz tych dwóch oczywiście ze stacji metra Petium. Policja koncentruje się na odnalezieniu kurtki przeciwdeszczowej, którą zbieg z zawętem porzucił podczas swojego porannego wtorkowego spaceru. Mają nadzieję, że pozostawi w niej jakiś liścik, albo może dowiedzą się, gdzie została na przykład i przez kogo kupiona. W poszukiwaniach zbiega ze stacji metra pomaga szwedzka służba bezpieczeństwa. Jest im łatwiej, bo poszukiwany pochodzi akurat z ich kraju. Zidentyfikowany zostaje jako Osama Krajem, syn palestyńskiego imigranta z Syrii, wykonującego w Szwecji pracę kierowcy taksówki.

Kim jest ten nieznany nikomu mężczyzna, którego wyglądu nikt nie zna ani nikt nie wie skąd on pochodzi? Kim jest ten, który zlecił zamachę w Paryżu z zawędem imałbik? Kim jest mężczyzna żonaty z farą, posiadający syna, mówiący po francusku i arabsku i chowający swoje oczy za ciemnymi okularami, pełniący funkcję wysokiego ranku członka IIS. Mężczyzna od 2015 roku zajmuje się też dodatkowym zadaniem, mianowicie wysyłaniem walczących w Syrii Europejczyków z powrotem do swoich krajów pochodzenia, aby tam przeprowadzali zamachy. Jest więc w tym roku, 2016, policji bardziej niż potrzebny. No kimże on jest, jeśli nie Usama Attarem? Prawda wychodzi na jaw, kiedy szwajcarska policja pokazuje paru zatrzymanych zdjęcia, na których pokazany jest Usama Attar.

Dopiero w grudniu roku 2016, 9 miesięcy poza Ventem i Malbik, francuski sąd wystawia nakaz aresztowania Usamy vel Abu Ahmeda. Jednak już 17 listopada 2017 do Europejskich Służb Bezpieczeństwa dociera informacja, że Usama Attar Ahmed Syli został zlikwidowany przez amerykańskich żołnierzy. Mało kto jednak wierzy w taką bajeczkę, bo wielu przed nim, jak i po nim, także będzie inscenizować swoją śmierć tylko po to, aby uniknąć kary. 11 grudnia 2022 roku, wcale nie tak dawno temu w sumie, o godzinie 9 rano na ulicy Birhetlan w Brukseli rozpoczyna się proces z udziałem ławy przysięgłych, który potrwa przez, jak zostaje to na razie zaplanowane, kolejne 9 miesięcy.

Dla 400 dziennikarzy i innych obecnych na procesie chcących wejść do budynku NAWO zostały ustalone specjalne zasady, ponieważ jest to owszem też specjalny proces. A o wejściówkę na salę trzeba poprosić mailowo i przynieść ją wydrukowaną na stronie A4. Tak dla informacji. Oprócz trójki oskarżonych, Nazima Mohameda i Osamy, przed sądem zostaje postawiony również Osama Attar. Ten nie zjawia się jednak na procesie, chociaż nikt tak naprawdę nie wierzy w 100% w jego najprawdopodobniej zainscenowaną śmierć. W stan oskarżenia zostaje również postawiona szóstka wspólników kumpli z ferajny, odpowiedzialnych za ukrywanie zbiegów, przemilczenie ich planów oraz za zorganizowanie im miejsc kryjówki, tzw. safe houses.

Wiadomość została podpisana jako Lettre Belle i oskarżała rząd Belgii o odpowiedzialność za śmierć ofiar z powodu prowadzenia takiej, a nie innej polityki zewnętrznej przeciw krajom muzułmańskim. Treść wiadomości ośmieszała również belgijskich śledczych i służby bezpieczeństwa, w którą Belgia miała pompować miliony euro. A i tak to, jak widać, nic nie daje. Jak się na końcu okazało, po wydarzeniach z 22 marca, członkowie całej szajki odpowiedzialnej za wydarzenia we Francji i Belgii zostali albo złapani, albo też wyeliminowani. Po 19 dniach deliberacji dotyczących 287 pytań dotyczących oceny winy oskarżonych, mała przysięgłych ustala co następuje. 39-letni Usama Attar dostaje do żywocie.