RZ#41 Kumple z ferajny | Podcast kryminalny

W roku 2016 Amnesty International będzie się wypowiadać już w innym tonie, bo 6 lat po protestach w Brukseli zdarzy się coś, czego nikt z zebranych na placu Poulard ludzi nie mogło się wtedy spodziewać. A przepraszam. Z tej listy być może trzeba będzie jednak wykreślić polityków. Mieszkanie na placu Józefa Wilhamsa Czyli Józef Wilmsplein w mieście Laken położony jest nad wypożyczaniem kaset wideo i jest tym miejscem, w którym Usama Attar został wychowany wraz z szóstką swojego rodzeństwa. Pierwszym członkiem rodziny, który przybył do Belgii z Maroka był dziadek Usamy, który przyjechał tu, aby pracować w kopalni w mieście Heng. Dzieciństwo i nastoletnie lata chłopaka nie były szczególnie wyjątkowe, to znaczy chłopak żył tak, aby jego kartoteka nie miała prawa się rozrastać.

Belgia stara się uwolnić swojego obywatela, wcale o nim nie zapomina. W roku 2006 Belgia już wie o złapaniu Usamy w Iraku, a skoro to ich obywatel, to chcą jego uwolnienia. To znaczy nie za friko oczywiście, bo służby bezpieczeństwa chcą go ściągnąć do Belgii w zamian za to, żeby pracował dla nich jako szpieg wśród jego własnych kolegów. W roku 2009 Monarchia naciska na Amerykę, aby wypuściła Osamę do Belgii. W przeciągu paru lat złożyli nawet 200 takich zapytań. Niestety. W tym samym też więzieniu Atariu Sama z belgijskiego Laken rozchorowuje się bardzo poważnie, o czym dowiaduje się jego rodzina i to ona też skanduje w roku 2010 na placu Pollarta i będą też twierdzić, że belgijski rząd wie, że ich obywatel jest w niewoli i ma rakanerek.

Jednak Belgia jakoś o niego nie walczy i nie stara się, aby był bardziej humanitarnie traktowany. W związku z chorobą zniewolonego Belga, czerwony krzyż zostaje wysłany do amerykańskiego więzienia w Iraku i sprawdza stan zdrowia mężczyzny. Na miejscu okazuje się jednak, że to jedynie zapalenie jelit. Z jakiegoś powodu wyrok dla Usamy zostaje zmieniony z dożywocia na 25 lat, a następnie zmieszczony jeszcze do 10. Ostatecznie Usama wychodzi z Camp Booka 16 września 2012 roku, a następnie wysłany zostaje przez Amerykanów do Belgii. Czy to z powodów zdrowotnych, czy z tego powodu 200 zapytań, tego nie wiem. Wiadomo jednak, że i USA i francuskie służby bezpieczeństwa uważały Usama Atariego już wtedy za bardzo niebezpiecznego, w odróżnieniu od służb belgijskich, no ale za niedługo same się one do takiej oceny przekonają.

Pomimo dziwnego życiorysu Usamy, po powrocie do Belgii zostaje on prawie całkowicie zapomniany, I pozostawiony bez jakiejkolwiek kontroli ze strony służb bezpieczeństwa. Błąd, bo już po 16 miesiącach w roku 2013 Usama po cichutku wraca do Syrii. Być może dlatego, że jego pozycja w tym kraju jest dużo wyższa niż w kraju ojczystym. W Syrii Yatari jest już numerem trzecim w IIS. W Europie nadchodzi rok 2015 i piątek 13 listopada, którego toteż dnia rozpoczyna się seria zamachów w stolicy Francji, jako kary za to, że Francuzi popierają ataki w Syrii. Potem nadchodzi rok 2016 i marzec 15, a my przenosimy się do Belgii. W brukselskim Worst na ulicy Dristrad zbierają się antyterroryści.

Na cichej wąskiej ulicy z małymi domkami, sprawiającej wrażenie jakby leżała w malutkiej wiosce, do pewnego apartamentu wchodzi trójka wyszkolonych funkcjonariuszy, którzy kierują się z bronią gotowo do strzału w stronę kolejnych pomieszczeń. Niby istniało podejrzenia, że apartament jest opuszczony, bo jak sprawdzono gaz i elektryczność już dawno była odłączona, ale jednak po zamachach w Paryżu postanowiono dmuchać na zimne i sprawdzić czy zbiegli zamachowcy na pewno nie przebywają w Belgii, a jeśli tak to gdzie dokładnie. I tak cztery poprzednie miesiące śledztw i przeszukiwań setki adresów doprowadza policję belgijską do Worst na południowym zachodzie Brukseli. Czy spodziewano się tego, co zaraz nastąpi? Nie wiadomo, bo niby dom miał być opuszczony, a jednak antyterroryści pojawili się na miejscu i prawie od samego progu zostają potraktowani kulami.

Tym samym odcinając się od braci kryminalistów, a przynajmniej oficjalnie. 18 marca, 4 dni przed zdarzeniami, które wstrząsnął Belgią i o których jest też ten podcast, ale ciągnie się, bo chcę, żebyście wciągnęli się w tę historię tak samo jak ja, belgijski premier i francuski prezydent świętują wspólnie i publicznie areszt Salama Abdeslama. Jako że sala został przez funkcjonariuszy jednostki specjalnej postrzelony w nogę, Humanitarnym wydawało się policji, aby najpierw zajęli się nim lekarze. No ale czas mija i dopiero po 18 godzinach od aresztowania sala zostaje zaproszona na przesłuchanie. Mężczyzna nie jest skromny i chętnie opowiada, co robił w Paryżu w zeszłym roku, jak zorganizowano atak i kto był za niego odpowiedzialny. Nie chcę jednak nic powiedzieć o swoich kolegach, z którymi siedział w mieszkaniu na Dristrad w mieście Worst, gdzie rozpętała się też strzelanina z 15 marca.

Więc w roku 2015 Nazim wraca po cichu do Belgii, nie powiadomiwszy nawet o tym swojej rodziny. Ojca, który już zgłosił go kiedyś na policję z powodu wyjazdu do Syrii i brata, który na ten czas reprezentuje Belgię w Tecundo i wcale nie ma zamiaru oficjalnie wspierać wybryków swojego brata. Co się tyczy dalszego śledztwa, w jednym ze scherbickich śmietników, w okolicach ulicy Max-Rostraat, policja znajduje porzucony laptop, na którym odczytuje dokumenty, które okazują się być testamentem spisanym przez Nazima. Mężczyzna zwraca się w nim do Abu Ahmeda, jest to ten, który podjął decyzję o miejscu i czasie zamku w Belgii. Drugim zamachowcem z lotniska z Aventem, którego policja zidentyfikuje po odciskach palców, jest znany już im kryminalista, który odsiadywał kiedyś wyrok 10 lat więzienia.

Jednak w roku 2014 wyszedł wcześniej. Warunkiem jego wolności było nieopuszczanie kraju na dłużej niż miesiąc. Niestety jest to bardzo ciężki do spełnienia warunek, dlatego Ibrahim El Bakrawi zostaje deportowany z Turcji do Holandii z podejrzeniem o bycie podejrzewanym terrorystą. Jako że Belgia na ten czas ignoruje ostrzeżenie Turcji, a Holandia nie potrafi ukazać, że El Bakrawi jest terrorystą, został on wtedy wypuszczony po prostu na wolność. Ibrahim El Bakrawi, rocznik 86, urodzony w Laken, na tej swojej wcześniejszej wolności zdążył jeszcze do grudnia 2015 pozyskać 25 000 euro ze świadczeń socjalnych. Mówię Wam Polacy, jest przyszłość w Belgii, wyjeżdżajcie. I gdybyście się zastanawiali, co to ma wspólnego z protestami z początku podcastu, to mogę Wam dać na razie jedną podpowiedź.

Wiadomość została podpisana jako Lettre Belle i oskarżała rząd Belgii o odpowiedzialność za śmierć ofiar z powodu prowadzenia takiej, a nie innej polityki zewnętrznej przeciw krajom muzułmańskim. Treść wiadomości ośmieszała również belgijskich śledczych i służby bezpieczeństwa, w którą Belgia miała pompować miliony euro. A i tak to, jak widać, nic nie daje. Jak się na końcu okazało, po wydarzeniach z 22 marca, członkowie całej szajki odpowiedzialnej za wydarzenia we Francji i Belgii zostali albo złapani, albo też wyeliminowani. Po 19 dniach deliberacji dotyczących 287 pytań dotyczących oceny winy oskarżonych, mała przysięgłych ustala co następuje. 39-letni Usama Attar dostaje do żywocie.

Szkoda tylko, że nie jest obecny na sali. Podejrzewa się, że już nie żyje, ale podejrzewa się także, że tylko zainscenizował swoją śmierć. Odpowiada on za zaplanowanie zamachów. Sąd nakazuje jego natychmiastowe zatrzymanie z powodu podejrzenia dużego zagrożenia dla społeczeństwa. Niestety nikt nie wie na ten moment, gdzie on jest. 38-letni Mohamed Abryni, zwiany też briożkiem oraz mężczyzną w czapeczce, Również zostaje uznany za winnego i otrzymuje karę 30 lat. 31-letni Osama Krajem dostaje do żywocie. 34-letni Salah Abdeslam ma już 20 lat zastrzelaniny na Dristrad Forst, dlatego nic mu sąd nie dokłada. Poza tym Salah chce odbywać karę w Belgii, ale sędzia jakoś nie widzi, żeby było udowodnione, że francuskie więzienia mają aż tak zaosławę, żeby Salah nie mógł tam sobie w nich przebywać.

Oboje podejrzewani byli o niecne zamiary już od dawna i byli na liście o kat. Owa lista to taka jakby powiedzieć baza danych, belgijska baza danych, na której widnieją nazwiska najbardziej poszukiwanych osób, głównie terrorystów. Osama Krajem, urodzony w Szwecji, rodzice z Palestyny, zradykalizowany po dwudziestce dzięki oglądaniu przemówień amerykańskiego imama Anwara al-Awlaki i w roku 2014 wyjeżdżał do Syrii. Jak przyznał, sam także starał się rekrutować innych szwedzkich Arabów do udziału w walkach w Syrii. Mohamed Abrini urodził się w Belgii, ma marokańskie korzenie. W młodości przyjaźnił się z Salah Abdeslamem. Od 17 roku życia rozszerzał swoją działalność przestępczą. W roku 2014 podczas odsiadki dowiedział się o śmierci młodszego brata, który na tamten czas walczył w Syrii.

W roku 2015 sam udał się do tego kraju, a następnie wyjechał do Birmingham, gdzie też został tam wysłany, aby zbierać fundusze dla syryjskich bojowników. Ibrahim al-Bakrawi i jego brat Khalid to Belgowie z marokańskimi korzeniami, synowie konserwatystów religijnych, którzy w takim razie z niewiadomych przyczyn wyjechali do Belgii, no bo Belgia tak zbytnio religijna to chyba nie jest. Obaj bracia byli znani policji z trochę bardziej poważnych przestępstw niż reszta oskarżonych, a był to np. napad z bronią w ręku na kantor wymiany walut czy też posiadanie nielegalnej broni. Obaj kiedyś zostali przedwcześnie wypuszczeni z więzienia. La Hrabi Najim urodził się w Maroku i wychował w Scharbek. Oceniany przez nauczycieli jako socjalny, wesoły i inteligentny, nigdy jednak nie godził się z tym, że społeczeństwo nie rozumiało jego religii, którą on stawiał na równi z wolnością, pokojem i nauką.