RZ#41 Kumple z ferajny | Podcast kryminalny

Jest małym kryminalistą, który nawet kiedyś przepracował legalnie przez jeden rok jako technik w zajezdni tramwajów. Niestety został wyrzucony, bo pewnego dnia przestał do tej pracy po prostu przychodzić. Jeszcze prowadził kiedyś kafejkę z zieleniną, a życie jego miłosne jak na ten moment ograniczało się do jednego ślubu i jednego rozwodu. Jednego dnia Salah przestaje przychodzić do pracy, a znowu kolejnego staje się sławny, bo postanowił przyczynić się do nieprzyjemnych wydarzeń w Paryżu. Salah ma jeszcze dwóch braci, to znaczy miał, bo jeden z nich, Brahim, postanowił zakończyć spektakularnie swoje życie wraz z ofiarami wybuchów w stolicy Francji. Drugi brat, Mohamed, należy do tych grzeczniejszych dzieci rodziny i w mediach wypowiada się o braciach komentarzami w stylu, nasza rodzina nic nie wiedziała o ich planach.

Jednak w roku 2014 wyszedł wcześniej. Warunkiem jego wolności było nieopuszczanie kraju na dłużej niż miesiąc. Niestety jest to bardzo ciężki do spełnienia warunek, dlatego Ibrahim El Bakrawi zostaje deportowany z Turcji do Holandii z podejrzeniem o bycie podejrzewanym terrorystą. Jako że Belgia na ten czas ignoruje ostrzeżenie Turcji, a Holandia nie potrafi ukazać, że El Bakrawi jest terrorystą, został on wtedy wypuszczony po prostu na wolność. Ibrahim El Bakrawi, rocznik 86, urodzony w Laken, na tej swojej wcześniejszej wolności zdążył jeszcze do grudnia 2015 pozyskać 25 000 euro ze świadczeń socjalnych. Mówię Wam Polacy, jest przyszłość w Belgii, wyjeżdżajcie. I gdybyście się zastanawiali, co to ma wspólnego z protestami z początku podcastu, to mogę Wam dać na razie jedną podpowiedź.

Ibrahim el-Bakrawi, ten drugi zamachowiec z Aventem, był kuzynem Usama Attara, tego chorego na nerki. Tylko na tamten moment nikt jeszcze ze śledczych nie przywiązuje do tego faktu żadnej uwagi. Pozostaje do odnalezienia jeszcze trzeci zamachowiec z zawętem, pan w czapeczce. Oraz tych dwóch oczywiście ze stacji metra Petium. Policja koncentruje się na odnalezieniu kurtki przeciwdeszczowej, którą zbieg z zawętem porzucił podczas swojego porannego wtorkowego spaceru. Mają nadzieję, że pozostawi w niej jakiś liścik, albo może dowiedzą się, gdzie została na przykład i przez kogo kupiona. W poszukiwaniach zbiega ze stacji metra pomaga szwedzka służba bezpieczeństwa. Jest im łatwiej, bo poszukiwany pochodzi akurat z ich kraju. Zidentyfikowany zostaje jako Osama Krajem, syn palestyńskiego imigranta z Syrii, wykonującego w Szwecji pracę kierowcy taksówki.

Opowiada szczegółowo nie tylko o planach zamachów, ale także o tym, że Ony nigdy nie wyruszył na lotnisko z planem wykorzystania swojego sprzętu. Był zresztą tym, który jako pierwszy miał odpalić ląd, ale stwierdził, że nie będzie tego robić, więc kolega Ibrahim al-Bakrabi zajął jego miejsce. Jako że materiały były niezbyt stabilne, Abrini postanowił swoje popchnąć w stronę słupa, mając nadzieję na to, że same wybuchną. Wtedy to też stanął właśnie pod ścianą i zatkał sobie uszy, jak to będzie później widać na nagraniach. Poza tym, Abrini twierdzi, że z tymi panami z lotniska to on się kumplował tylko i wyłącznie dlatego, że ukrywali go przed policją. Trzecim poszukiwanym z tożsamości oraz pierwszym kryminalistą, który zginął na stacji metra, jest Khalid al-Bakrawi, 27-latek, młodszy brat Ibrahima al-Bakrawiego, który też zginął za awantem.

Khalid, młodszy brat, a przyszły ojciec syna, który ma się mu urodzić w maju, Zostawia na tym samym laptopie, znalezionym w śmietniku w Scharbik, list do swojej żony, który ją przeprasza, że od teraz będzie sama musiała sobie ze wszystkim radzić. Zróbmy więc małą powtórkę z historii. Salah Abdeslam i Nazim Lahrabi uciekają z Dristrat, gdzie podczas strzelaniny z policją zostaje zlikwidowany ich kolega Mohammad Belkaid. Salah Abdeslam ukrywa się w domu kuzyna, ale zostaje aresztowany 18 marca. Za to Nazim Lahrawi wraz z Ibrahimem El-Bakrawi oraz Mohamedem Abrinim kontaktują się z Abu Ahmedem z Syrii przez internet i ustalają, że 22 marca pojadą na lotnisko z Aventem.

Z tej trójki przeżyje tylko Mohamed Abrini, zwany też facetem w czapeczce. Na stację metra 22 marca wchodzi Osama Krajem i Khalid El-Bakrawi. Osama nie ma jednak odwagi zrobić tego co kumpel i ucieka. Khalid postanawia poświęcić swoje życie dla większego celu i zostawia swoją duszę na stacji w Molenbeek. Kiedy wszyscy śledczy zajmują się aresztowaniami i przysływaniami pozostałych przy życiu mentalnie inaczej ludzi, nikt jakoś szczególnie już nie pamięta o Usamiatarze, tym przetrzymywanym w niewoli belgijskim więźniu, o którego bardziej humanitarne traktowanie walczyło kiedyś Amnesty International. W służbie bezpieczeństwa też nikt nie myślił o Atarze, a wszyscy tylko drapią się po głowach i myślą kim jest do jasnej ciasnej tej Abu Ahmed, do którego ze śmietnikowego laptopa zwracali się z zapytaniami antybohaterzy naszej akcji.

Dowiadujemy się z niej dodatkowo, że eksperymenty w kuchni na ulicy Rustrad były już przeprowadzane w mieszkaniu od lutego roku 2016. Nauczycielem instruującym swoich kolegów był Nazim Lahrawi, który w Syrii miewał okazję doszkalać się w tej specjalizacji. 21 marca w mieszkaniu znajdowało się 100 kg materiału przygotowanego według rozkazu Ahmad'a. Po przeszukaniu mieszkania przez policję zostało znalezione jedynie 15 pozostałych kilogramów. Reszta zmieściła się w trzech walizkach, które przewieziono na lotnisko. Tydzień przed wybuchem w mieszkaniu bywał też Osama Krajem i Khalid al-Bakrawi, którzy 16 marca przenieśli się do innej kryjówki, mieszczącej się na ulicy Kazernenlan w mieście Etterbeek.

Skąd udali się też o omówionej dacie i porze? Na stację metra wraz z 30 kilogramami materiału, które przenieśli do nowego domu zawczasu z mieszkania na Max Rostrath. Podczas jazdy taksówką na lotnisko kierowca miał okazję porozmawiać z trójką panów na temat polityki, ale kiedy po opłaceniu jazdy chciał pomóc wyciągnąć im walizki z kofra, został powstrzymany przez Ibrahima. W budynku każdy z panów położył swoją walizkę na wózek i tak pchali je przed sobą aż do momentu wybuchu. Mohamed Abrini, pan który uciekł z lotniska, twierdził, że w tym momencie był już święcie przekonany, że nie chce być odpowiedzialny za kolejną tragedię, chociaż pewno też nie chciał po prostu pozbawiać się życia w tak straszny sposób. Zanim panowie postanowili odpalić przysłowiowy ląd, trójkę wojowników z Syrii naszła ochota na napicie się kawy.

Mieli zamiar wybrać się do Starpaksa, ale wszystkie miejsca były tam zajęte. Skierowali się więc do Dille France, gdzie Najim Lahraoui podłączył kable do baterii. Teraz wystarczyło nacisnąć tylko guziki. Potem panowie skierowali się do hali odlotów, do bramek z lotami w stronę Stanów Zjednoczonych. Wtedy też Mohamed Abrini poinformował Nazima, że nie będzie tego robić, na co kolega odparł, żeby lepiej się teraz nie wycofywał. Jest już poszukiwany za Paryż i i tak go złapiał i będzie musiał spędzić całe życie w więzieniu. Drugi kolega Ibrahim rozzłościł się na Nazima, Ale następnie przytulił go i życzył mu dobrych wakacji. Po czym odszedł w stronę kolejki stojącej przy stanowisku oprawy nr 11 amerykańskiej linii lotniczej Delta Airlines.

Na tym miejscu służby zastanął później dziurę o rozmiarach 1,3 x 1,2 m z wkoło porozrzucanymi śrubami, gwoździami i kawałkami innych metali. Druga eksplozja nastąpiła w terminalu A na wysokości bramki odprawy nr 5 brukselskich linii lotniczych. Walizka Mohameda Abrini, który tuż przed swoją ucieczką z lotniska popchnął jeszcze w stronę słupa, aby sama się zdetonowała, co było też zresztą wielce prawdopodobne, bo jak sam twierdził, ich eksperymenty były bardzo nieprzewidywalne, niestabilne. Ta walizka odkończyła swojego żywota już po ewakuacji lotniska przez służby ratunkowe. W wyniku czego nikt na szczęście nie odniósł żadnych obrażeń. O 8.19 z domu na kazernę LAN wyruszył Osama Krajem i Khalid al-Bakrawi, każdy z 15-kilogramowym pakunkiem na plecach.

W końcu przecież też ma francuską narodowość. 38-letni Samil i 35-letni Ibrahim Farsi, bracia, zostają zwolnieni z zarzutów. Smajl podmajmował swój apartament na alei Kazernelan w Eterbik, dobremu przyjacielowi Khalidowi El-Bakrabi, temu, który później wybuchł w metrze. Z jego apartamentu, krajem i El-Bakrabi wyszli 22 marca w stronę metra. 23 i 25 marca bracia Farsi dokładnie wyczyścili mieszkanie, Ale zeznali, że nie wiedzieli nic o planach związanych z metrem w Malby. I pomimo tego, że po zamachu nie zgłosili się na policję, ława przysięgłych uznała ich za niewinnych. Co się zasztyczy strony technicznej procesu, to skąd podatników idzie na ten cały cyrk zaledwie 45 milionów euro, wliczając w to koszta przebudowy budynku dawnej siedziby NAWO oraz koszta opóźnień, ponieważ oskarżeni nie chcieli siedzieć zamknięci w szklanych klatkach.

A dlaczego cyrk, tak brzydko mówię? No dlatego, że chyba łatwiej byłoby zabronić czytania pewnej książki, niż biegać później po całym świecie w poszukiwaniu terrorystów. No ale może się mylę. Co ciekawe, żadnemu z oskarżonych, tych, którzy mieli odpowiednią narodowość, nie zasądzono odebrania belgijskiej narodowości. Chciano, ale adwokaci użyli magicznego słowa zaczynającego się na R i kończącego się na sizm. Co się jeszcze tyczy panów i ich tak ogólnego podejścia do życia, to mogę powiedzieć tylko, że ich scenariusze są bardzo podobne do siebie i szkoda w sumie, że wyrośli na takich ludzi, jakimi się później stali. Abdeslam Salah, Francuz pochodzenia marokańskiego, wychowany w pelgijskim St. Jan's Molenbeek, Którego 31-letni Bran Ibrahim zginął w zamachu we Francji w Bataclan.

W roku 2015 sam udał się do tego kraju, a następnie wyjechał do Birmingham, gdzie też został tam wysłany, aby zbierać fundusze dla syryjskich bojowników. Ibrahim al-Bakrawi i jego brat Khalid to Belgowie z marokańskimi korzeniami, synowie konserwatystów religijnych, którzy w takim razie z niewiadomych przyczyn wyjechali do Belgii, no bo Belgia tak zbytnio religijna to chyba nie jest. Obaj bracia byli znani policji z trochę bardziej poważnych przestępstw niż reszta oskarżonych, a był to np. napad z bronią w ręku na kantor wymiany walut czy też posiadanie nielegalnej broni. Obaj kiedyś zostali przedwcześnie wypuszczeni z więzienia. La Hrabi Najim urodził się w Maroku i wychował w Scharbek. Oceniany przez nauczycieli jako socjalny, wesoły i inteligentny, nigdy jednak nie godził się z tym, że społeczeństwo nie rozumiało jego religii, którą on stawiał na równi z wolnością, pokojem i nauką.