RZ#38 Rysa na szkle - Oelegem | Podcast kryminalny

Pan Pete, a tak naprawdę Stephen DeLume, urodził się w roku 1964 i dorastał w rodzinie robotniczej, u boku matki, ojca i trzech starszych sióstr. Boki też miały pewnie niejednoraz obite, bo jego tatuś, pan Julien, bardzo lubił grać rolę przywódcy stada, używając przy tym zbyt dużo agresji. Każdy wieczór spędzał w pijalni, a kiedy późną nocą wracał do domu, wyciągał dzieci z łyżyk i rozkazywał im opowiadać, co już takiego ciekawego robiły podczas swojego pobytu w szkole. Tatoś lubił także wykorzystywać damską część swojej bliskiej rodziny, co nie przyczyniało się do miłej atmosfery w domu. W wieku lat 16 Stefan zakończył swoją edukację i postanowił zająć się czyszczeniem okien. Kolejnym pozytywnym posunięciem dla smutnego żywota Stefana było postanowienie sądu, które sprawiło, że jego ojciec pewnego dnia musiał się udać na odsiadkę do więzienia.

Stifan rozwija interes i uznaje się go za bardzo dobrego pracownika, jednak niedługo potem idzie w ślad ojca i również staje przed sądem. W wieku lat 19 żeni się ze swoją ciężarną 17-letnią przyjaciółką o imieniu Chantal, ale w trakcie jej ciąży Stifan postanawia zająć się wykorzystywaniem innych kobiet. Po pół roku więzienia historia się powtarza, a młoda żona wręcza mu w końcu papiery rozwodowe. Po drugiej odsiadce Stefan żyje się po raz drugi z kobietą o imieniu Crystal, ale z nową rodziną robi to samo co niegdyś jego ojciec. Mężczyzna przez wiele lat nadal zajmuje się myciem okien, co nie raz i nie dwa, na pewno więcej niż trzy, Zbliża go do kobiet, które pozwalają mu bez problemu wejść do swojego mieszkania w celu umycia swojej szyby od wewnątrz, bo Stefan legalnie mył szyby tylko z zewnątrz.

Po godzinach mył je zaś od drugiej strony, co dla wielu pań, które płaciło mu mniejszą niż oficjalnie zapłatę, Było zresztą dosyć na rękę. Mężczyźni chyba jednak nie wystarcza na godne życie, bo oprócz oficjalnej pracy zajmuje się też kradzieżami i włamaniami. W roku 2011 Stefan Walpit próbuje wraz z kolegą Markiem okraść firmę kanalizacyjną znajdującą się w mieście Oelegem. Postawiony w skaną skarżenia nie ma zamiaru jednak pojawić się na sprawie sądowej odbywającej się w roku 2012. W tym też roku Stefan żeni się po raz trzeci, a że do trzech razy szczuka to tym razem mężczyzna ani nie wyzywa, ani nie jest agresywny, a żona Marta opisze go później jako miłego, spokojnego i lubiącego towarzystwo ludzi. Gdyby jednak wiedziała dlaczego Stefan tak aż do roku 2012 zdążył się zmienić, mogłaby się ją lekko zdziwić.

W roku 2015 mężczyzna składa apelację na wyrok 6 miesięcy od siatki zasąconego mu w roku 2012. Gdyby tylko Stefan albo jego obrońca uważniej śledziliby zmiany w prawie, Wiedzieliby, że w roku 2014 prawo dotyczące próbek DNA zostało całkowicie zmienione i od tego też roku każdy skazany w jakiejkolwiek sprawie miał obowiązek oddać próbkę swojego DNA. Przed rokiem 2014 dotyczyło to tylko skazanych za morderstwo. Ponieważ Stefan pozamówił ponownie walczyć o swoją niewinność, jego DNA znalazło się w bazie danych śledczych. W roku 2017 zostaje powiązany z próbką DNA znalezionej na nodze zamordowanej Ariany Mazain. Stefan zostaje zaproszony na posłuchanie, ale na zdjęciu pokazanemu przez funkcjonariuszy nie rozpoznaje kobiety, która została w roku 1992 brutalnie pozbawiona życia.

Pamiętaj jednak, że spłukował kiedyś w łóżku z jakąś kobietą, która mieszkała na tej samej ulicy, może nawet w tym samym budynku. To jednak według niego nie była Arianna. Dwa tygodnie później Stefan dodali na kolejnym przesłuchaniu, że jednak mogła to być ta sama kobieta i może to nawet on ją wykorzystał, a może nawet później kablem od łóżka do opalania udusił. Mężczyzna landuje w areszcie w roku 2018, a w głowach policjantów zostaje zapalona żarówka, bo nagle zaczynają dostrzegać podobieństwa tej sprawy do sprawy Eve Puppe z roku 1997. W roku 2019 sprawa Puppe zostaje ponownie otwarta, ale nie tylko z powodu Stefana, Ale także z powodu nieściśłości w opisie jej mieszkania, co najwidoczniej przyczyniło się do słabych wyników w śledztwie.

Szybko jednak policja nadrobi tę stratę, bo po paru miesiącach Stefan postanawia przyznać się policji do jeszcze innych niecnych czynów, które ma na swoim koncie, a które popełnił jeszcze przed rokiem 1997. To właśnie on w roku 1993 zabił 28-letnią Lutharde Boharts, a rok później jego kolejną ofiarą stała się 46-letnia Maria van den Rijk. Zapytaną o to, dlaczego Stefan sam z siebie przyznaje się do niezarzucanych mu wcale czynów, mężczyzna odpowiada, że chciał po prostu zrzucić ciężar ze swoich ramion. Śledczym w takim wypadku nie pozostaje nic innego, niż odkurzyć akta obu pań i ponownie otworzyć śledztwo. W roku 2020 Antwerpski Sąd postanowił rozszerzyć śledztwo w sprawie Seryniaka Duliona na cały kraj.

Kombinacja problematycznej sytuacji rodzinnej, jak i owych genów, musiała mieć wpływ na zostanie syreniakiem. Poza tym, dodaje obrona, Stefan przyznał się do popełnienia zbrodni, z którymi policja nigdy by go nawet nie połączyła, bo ani w sprawie Luthardy, ani pani Marie nie znaleziono żadnego DNA. A to już wskazuje na to, że mężczyzna był chętny do współpracy z wymiarem sprawiedliwości, co znowu powinno być wzięte pod uwagę przy ustalaniu jego wyroku. Obrona podkreśla, że wielu morderców się nawet nie przyznaje do popełniania zbrodni, jak np. Ronald Janssen, więc dlaczego ich klient miałby dostać taką samą jak on karę? Poza tym obrona zarzuca także belgijskiemu wymiarowi, że do dziś w Belgii nie znaleziono odpowiedniego leczenia dla ludzi z psychopatycznymi cechami charakteru, pomimo tego, że raptem 30 km dalej, w takiej Holandii, już w roku 2020 ludziom z podobnymi zarzutami daje się 18 lat od siatki, a potem poddawani są o niej przymusowemu leczeniu, w którym bierze udział cała grupa odpowiednich specjalistów.

Strona oskarżająca nie uznaje, jakoby młodość Stefana miała mieć na niego tak ogromny wpływ, bo nie zapomnijmy, że Stefan miał siostry, a one jednak nie poszły w ślady ani ojca, ani swojego młodszego brata. Poza tym nie zakończył swojej działalności po godzinach pracy na pierwszej ofierze, bo Ariane zdarzyło mu się to zrobić jeszcze trzy razy. Poza tym zeznania były, że wskazują na to, że kobiety nieraz starały się przekonywać Stefana, że doświadczenia z jego młodości nie mogły być powodem do niszczenia ich wspólnego życia rodzinnego, co jednak Stefan puszczał mimo uszu, gdyż zapewne takie wyjaśnienie swojego zachowania wydawało mu się najbardziej odpowiednie. Nie pomagają też zeznania trójki dzieci Stefana, które uznają go za negatywną osobę, która nie brała odpowiedzialności za swoje czyny.

Sam Stefan nie opowiada dużo o zbrodniach, które popełnił, detale przywołuje rzadko i oszczędnie. Wspomina, że Eve popy sama zaprosiła go do spialni i zaproponowała współżycie, bo jak sama przyznała nie miała jak mu oddać długu 3000 franków za wykonane wcześniej zlecenie. Toussaint jednak zauważa, że pieniądze Eve miała, bo znaleziono je później w jej kurtce. Kiedy jednak 6 dnia procesu swoją przemowę rozpoczyna córka Yves Poupée, pani Vanessa de Mares, Stefan zaczyna się łamać i stara się odpowiedzieć dokładnie o zdarzeniach z lat 90. Przyznaje nawet, że śmierć Yves nie była przypadkowa, ale działa wtedy z zamiarem jej uśmiercenia. Opowiada także, że słysząc syreny pojazdów policyjnych, był za każdym razem przekonany, że policja jedzie właśnie po niego.

Oraz brak okoliczności łagodzących, gdyż przysiędni nie uznają jego traumy z dzieciństwa za takową, powoduje, że Stéphane Douillon dostaje dożywocie. Dożywocie w Belgii oznacza jednak, że klucz do celi Stéphana zostaje wyrzucony w siną dal i Stéphane nie dostanie kolejnych szans na prowadzenie normalnego życia. Po 15 latach mężczyzna może wyjść wcześniej, jeśli spełnione zostaną pewne warunki, a jego prośba zostanie rozpatrzona pozytywnie. Pierwsze zapytanie Stefan może przedłożyć Radzie już w październiku roku 2033. W tym roku, 24, Stefan kończy 58 lat i jak sam twierdzi, w wywiadzie dla programu PAN-u, nadawanego przez publiczny kanał telewizyjny VRT1, wie, że może wcale nie zasługuje,