RZ#38 Rysa na szkle - Oelegem | Podcast kryminalny

Biorąc pod uwagę fakt, że jest era braków telefonów komórkowych, a syn jest na wycieczce do dalekiej Azji, sytuacja ta wydaje się być całkowicie normalna. Policja sprawdza stałą linię podejrzeń, kierując ją w stronę byłego partnera Marie, jednak nie może mu udowodnić, że jest sprawcą śmierci z dnia 24 listopada. Śladów w sprawce nie ma, apartament znowu jest czysty i nie ma w nim śladów włamania, a policja jest dalej na etapie słabej komunikacji międzydziałowej, także ani sprawa Ariany, ani Luthardy ze sprawą morderstwa pani Marie nie zostają na razie połączone. Śledztwo staje w martwym punkcie i nie ma widoków na pozytywne rozwiązanie sprawy. We wrześniu roku 1997 sąsiadka Claudinice, mieszkująca przy ulicy Argentinieland w antwerskiej dzielnicy Lutbal, zaczyna się poważnie martwić za swoją sąsiadkę, 38-letnią Eve Poppe.

Kobieta skończyła szkołę specjalną, jest rozwiedziona, a czwórkę jej dzieci wylądowała w rodzinie zastępczej. Nie uchodzi uwadze sąsiadki, że światło w mieszkaniu Eve pali się praktycznie przez cały czas. Telewizor jest ewidentnie już od dłuższego czasu na chodzie, A co najgorsze kot Eve nie przestaje miauczeć. Poza tym za drzwi mieszkania Eve dochodzi jakiś niepokojący zapach. Zaniepokojona Claudine zaczyna podejrzewać, że sąsiadce przydarzył się jakiś wypadek i postanawia 9 września zadzwonić pod numer służb alarmowych. Po niedługim czasie w sypialni mieszkania na drugim piętrze policja odkrywa ciało Eve, która została oduszona sznurem. Widać także, że sprawca miał przy sobie ostre narzędzie i najwidoczniej nie mógł się powstrzymać od użycia go do okaleczenia Eve.

Data śmierci zostaje ustalona na 5 września. Pięciu podejrzanych, których wyselekcjonowali śledczy, to zamęczony kochanek kobiety, sąsiad oraz bliżej niezidentyfikowany członek rodziny oraz dwóch innych. Żadnym z nich nie zostaje jednak przedstawiony zarzut morderstwa kobiety, a w roku 2005 śledztwo zostaje zamknięte. Przesłuchania nie przynoszą nic ciekawego i sprawcę także w tej sprawie trudno będzie znaleźć. Jak na razie na jedynego ciekawego świadka naprowadza funkcjonariuszy siostra Eve, która zaznaje, że Eve była winna pieniądze pewnemu panu, który zajmował się profesjonalnie myciem okien. I rzeczywiście okazuje się, że kobieta była mu winna około 3000 belgijskich franków, czyli jakieś 75 euro, ale kiedy pojawił się on pod drzwiami jej domu na umówione spotkanie,

Kobieta moich po prostu nie otworzyła. Jako, że mężczyzna nie był uznany za podejrzanego, nie było potrzeby, aby oddał próbkę swojego DNA do badania. Pomimo tego, że życie szybko się zaczyna i jeszcze szybciej kończy, rodzina Eve prosi policję o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przesłuchani zostają wszyscy mieszkańcy budynku na Argentinieland, a także wszyscy zajmujący się naprawami czy też usługami w danym obiekcie. Na horyzoncie pojawia się ponownie pan od mycia okien, 33-latek z miasta Borgerhout, którego znajomi nie nazywają po imieniu, ale wymyślili mu nawet inne. Zupełnie takie samo jak te, które miał pan siedzący w barze w lipcowe popołudnie roku 2011, którego rozmowę z jego kolegą Markiem podsłuchała twerbska policja, zajmująca się handlem białych proszków.

Pamiętaj jednak, że spłukował kiedyś w łóżku z jakąś kobietą, która mieszkała na tej samej ulicy, może nawet w tym samym budynku. To jednak według niego nie była Arianna. Dwa tygodnie później Stefan dodali na kolejnym przesłuchaniu, że jednak mogła to być ta sama kobieta i może to nawet on ją wykorzystał, a może nawet później kablem od łóżka do opalania udusił. Mężczyzna landuje w areszcie w roku 2018, a w głowach policjantów zostaje zapalona żarówka, bo nagle zaczynają dostrzegać podobieństwa tej sprawy do sprawy Eve Puppe z roku 1997. W roku 2019 sprawa Puppe zostaje ponownie otwarta, ale nie tylko z powodu Stefana, Ale także z powodu nieściśłości w opisie jej mieszkania, co najwidoczniej przyczyniło się do słabych wyników w śledztwie.

Standardowa formułka. Krzywda, którą Wam zrobiłem, jest nieodwracalna. Nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, żeby wyrazić ból i skruchę. Winy za popełniane czyny będę nosił ze sobą do końca życia. Nie umiem odpowiedzieć na pytanie, dlaczego to zrobiłem. Ta formułka nie jest jednak wystarczająca, aby uciszyć żal i niezrozumienie rodzin Luthierdy, Ariany, Marie i Eve. Oskarżyciel oczekuje dla Stefana kary dożywotniego więzienia, jednak jego adwokacie próbują zmienić negatywną ocenę swojego klienta, próbując wszystkim zebranemu dowodnić, że zachowanie Stefana jest skutkiem jego ciężkiej młodości i agresywnego ojca. Znowu psychiatrzy omawiają jego psychopatyczne cechy charakteru, które według obrony zostały najprawdopodobniej odziedziczone przez Stefana w spadku genetycznym po ojcu, a i nie jest wykluczone, że bicie będącej w ciąży ze Stefanem jego matki również nie przyczyniło się do uszkodzenia płodu i miało wpływ na osobowość oskarżonego mężczyzny.

Sam Stefan nie opowiada dużo o zbrodniach, które popełnił, detale przywołuje rzadko i oszczędnie. Wspomina, że Eve popy sama zaprosiła go do spialni i zaproponowała współżycie, bo jak sama przyznała nie miała jak mu oddać długu 3000 franków za wykonane wcześniej zlecenie. Toussaint jednak zauważa, że pieniądze Eve miała, bo znaleziono je później w jej kurtce. Kiedy jednak 6 dnia procesu swoją przemowę rozpoczyna córka Yves Poupée, pani Vanessa de Mares, Stefan zaczyna się łamać i stara się odpowiedzieć dokładnie o zdarzeniach z lat 90. Przyznaje nawet, że śmierć Yves nie była przypadkowa, ale działa wtedy z zamiarem jej uśmiercenia. Opowiada także, że słysząc syreny pojazdów policyjnych, był za każdym razem przekonany, że policja jedzie właśnie po niego.