RZ#38 Rysa na szkle - Oelegem | Podcast kryminalny

Kiedy DNA Pita zagościło więc w progach bazy danych, okazało się, że takie samo znajduje się w aktach innej sprawy sprzed 26 lat. I jest to sprawa dotycząca pewnej pani Ariany. Ariana Mazen jest socjalną, pomocną i wesołą kobietą, posiada trójkę rodzeństwa oraz zawodowy kurs kosmetyczki. Ariana nie zarabia na tym wielkich kokosów, bo pomimo tego, że robi manikur, To pracuje jeszcze w dwóch innych zawodach. Jest barmanką w klubie fitness oraz dozorczynią w bloku mieszkalnym. Pomimo tych dosyć socjalnych zawodów Ariane jest opisywana jako szara myszka bojąca się prawie wszystkiego i wszystkich oraz martwiąca się bardzo często na zapas.

17 czerwca roku 1992 Arianna nie pojawia się w pracy w barze. Ale dlaczego tak jest, tego nikt na razie nie wie. Nawet jej bliski kolega Daniel, jeden z 700 członków klubu, odwiedzający fitness codziennie i raczący się jednego wieczoru w barze ojrzeszwiającym trunkiem. Przy czym zawsze miał okazję pogadać z Arianą o swoim życiu miłosnym. 29-letni mężczyzna pracuje jako ochroniarz deskotezy, a po godzinach pracy, z racji swojego wyszkolenia, zajmuje się małymi pracami przy naprawach elektryki. Już niejeden raz dostał właśnie z tego powodu zaproszony do domu Arianę, żeby pomóc jej w małych naprawach. Ostatnia taka wizyta miała miejsce, kiedy kobieta chciała przestawić swoje łóżko do opalania, ale okazało się, że trzeba będzie przedłużyć jego kabel.

Daniel zajął się więc tą sprawą i przedłużył kabel tak, żeby sięgał do gniazda elektrycznego. Jednak mężczyzna Nie myślał już długo o kablach w domu swojej kumpeli, aż do dnia, kiedy policja zaprosiła go na przesłuchanie. 17 czerwca 1992 r. Joel, partner Ariany, wychodzi do pracy około 10 rano. Dzień wcześniej udali się z Arianą na koncert Erika Calptona, a dziś miał mężczyzna okazję trochę ten wypad odespać. O 15 wraca jednak do mieszkania Ariany leżącego przy ulicy Michelsesteinweg w Antwerpii, w której on też od paru miesięcy wspólnie z nią zamieszkuje. W godzinie 17 Ariany ma wychodzić do pracy w barze, a Joelle chętnie by jeszcze sobie z nią uciął małą pogawędkę.

Kiedy chłopak wchodzi do budynku i przymierza korytarz, wydaje mu się, że ze schowka, który służył Ariane jako biuro dozorcy, słyszy jakieś chlipanie. Nie zastanawia się jednak dużej nad tym faktem i zmierza na spotkanie z partnerką. Kiedy wchodzi do sypialni w ich mieszkaniu, odkrywa Arianę leżącą na łóżku, nieżywą, z zaczerwienionymi ranami na ciele oraz kablem od łóżka do opalania owiniętym tak, żeby wstrzymywał dopływ powietrza do jej płuc. Joel staje się pierwszym podejrzanym nie tylko dlatego, że jest partnerem Ariamy, ale także dlatego, że na policję wpływa na niego zgłoszenie od jego byłej partnerki, która usłyszawszy o podejrzeniach w stronę Joela, przypomina sobie, że ten, kiedy byli jeszcze w związku, raz miał ją uderzyć.

Pomimo tego, że Joelle przysięga, że Ariane była miłością jego życia już od 11 miesięcy, nawet rodzice kobiety zaczynają powątpywać teraz w jego niewinność. Policja sprawdza mieszkańców budynku, budowlańców i pracowników odpowiedzialnych za różne naprawy w owym kompleksie mieszkaniowym. Mieszkanie kobiety jest w nadzwyczajnym ładzie, nie ma śladów przeszukania ani włamania. Z powodu strachliwej natury kobiety śledczy wysyłają wniosek, że kobieta sama wpuściła do domu swojego mordercę. Musiał być on zapewnienie znajomym. Joel wpasowuje się idealnie w taką wizję, tak samo zresztą jak właściciel budynku, w którym Arianna była dozorczynią. Jak i elektryk, który przedłużył jej sznur do solarium. Kiedy Daniel zostaje zaproszony na przesłuchanie, dopiero wtedy dowiaduje się tak naprawdę, co stało się z jego znajomą z baru.

Tak jak i Joel, tak i Daniel oddają policji próbki swojej śliny, ale zostają na razie wykluczeni jako podejrzani. Przez lata Joel będzie uznawany za winę go śmierci swojej partnerki, chociaż nie będzie na to dowodów. Przejdzie on nawet test z wykrywaczem kłamstw oraz przesłuchanie pod wpływem hipnozy. Śladów jednak na jego przyczynienie się do śmierci Ariany policja nigdy nie będzie mogła znaleźć. Po jakimś czasie śledztwo umiera więc śmiercią naturalną, a Joelowi pozostaje jedynie patrzeć na zdjęcia Ariany, których nie pozbywa się przez jeszcze kolejne 20 lat i zapewne do dziś wiszą jeszcze u niego na ścianie. Rok po śmierci Ariany śledczy stoją przy kanale rzecznym w Lechem i przyglądają się ciału kobiety w beżowych spodniach, która ma związane z tyłu ręce, a na szyi zawiązaną gumkę,

12 lipca przemierzają ścieżkę, którą kobieta miała się poruszać i znajdują jej rower rzucony w krzaki. Nie mają jednak odwagi szukać dalej, na miejsce zostaje więc wezwana policja. Chociaż Lutharde przymierzała ścieżkę dość popularną i odwiedzaną przez wielu ludzi, funkcjonariusze nie potrafią znaleźć żadnych konkretnych świadków. Paru ludzi widziało Lutharde, ale oprócz niej nikogo, kto mógłby wydać im się podejrzany. Napatacza się im tylko jeden mężczyzna, który akurat w tym dniu łowił obok miejsca zdarzeń ryby. Podejrzanym staje się tylko dlatego, że miał już kartotekę. Mężczyzna przesiedzi dwa miesiące w areszcie, a dopiero po trzech latach okaże się niezaprzeczalnie, że ze śmiercią Luthardy nie mógł mieć nic wspólnego. Śledztwo w końcu wygasa i nikomu na razie nie udaje się dotrzeć ani do sprawcy, ani do poznania faktu, że śmierć Luthardy w jakiś sposób może łączyć się ze śmiercią pani Ariane.

Biorąc pod uwagę fakt, że jest era braków telefonów komórkowych, a syn jest na wycieczce do dalekiej Azji, sytuacja ta wydaje się być całkowicie normalna. Policja sprawdza stałą linię podejrzeń, kierując ją w stronę byłego partnera Marie, jednak nie może mu udowodnić, że jest sprawcą śmierci z dnia 24 listopada. Śladów w sprawce nie ma, apartament znowu jest czysty i nie ma w nim śladów włamania, a policja jest dalej na etapie słabej komunikacji międzydziałowej, także ani sprawa Ariany, ani Luthardy ze sprawą morderstwa pani Marie nie zostają na razie połączone. Śledztwo staje w martwym punkcie i nie ma widoków na pozytywne rozwiązanie sprawy. We wrześniu roku 1997 sąsiadka Claudinice, mieszkująca przy ulicy Argentinieland w antwerskiej dzielnicy Lutbal, zaczyna się poważnie martwić za swoją sąsiadkę, 38-letnią Eve Poppe.

W roku 2015 mężczyzna składa apelację na wyrok 6 miesięcy od siatki zasąconego mu w roku 2012. Gdyby tylko Stefan albo jego obrońca uważniej śledziliby zmiany w prawie, Wiedzieliby, że w roku 2014 prawo dotyczące próbek DNA zostało całkowicie zmienione i od tego też roku każdy skazany w jakiejkolwiek sprawie miał obowiązek oddać próbkę swojego DNA. Przed rokiem 2014 dotyczyło to tylko skazanych za morderstwo. Ponieważ Stefan pozamówił ponownie walczyć o swoją niewinność, jego DNA znalazło się w bazie danych śledczych. W roku 2017 zostaje powiązany z próbką DNA znalezionej na nodze zamordowanej Ariany Mazain. Stefan zostaje zaproszony na posłuchanie, ale na zdjęciu pokazanemu przez funkcjonariuszy nie rozpoznaje kobiety, która została w roku 1992 brutalnie pozbawiona życia.

Standardowa formułka. Krzywda, którą Wam zrobiłem, jest nieodwracalna. Nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, żeby wyrazić ból i skruchę. Winy za popełniane czyny będę nosił ze sobą do końca życia. Nie umiem odpowiedzieć na pytanie, dlaczego to zrobiłem. Ta formułka nie jest jednak wystarczająca, aby uciszyć żal i niezrozumienie rodzin Luthierdy, Ariany, Marie i Eve. Oskarżyciel oczekuje dla Stefana kary dożywotniego więzienia, jednak jego adwokacie próbują zmienić negatywną ocenę swojego klienta, próbując wszystkim zebranemu dowodnić, że zachowanie Stefana jest skutkiem jego ciężkiej młodości i agresywnego ojca. Znowu psychiatrzy omawiają jego psychopatyczne cechy charakteru, które według obrony zostały najprawdopodobniej odziedziczone przez Stefana w spadku genetycznym po ojcu, a i nie jest wykluczone, że bicie będącej w ciąży ze Stefanem jego matki również nie przyczyniło się do uszkodzenia płodu i miało wpływ na osobowość oskarżonego mężczyzny.

Strona oskarżająca nie uznaje, jakoby młodość Stefana miała mieć na niego tak ogromny wpływ, bo nie zapomnijmy, że Stefan miał siostry, a one jednak nie poszły w ślady ani ojca, ani swojego młodszego brata. Poza tym nie zakończył swojej działalności po godzinach pracy na pierwszej ofierze, bo Ariane zdarzyło mu się to zrobić jeszcze trzy razy. Poza tym zeznania były, że wskazują na to, że kobiety nieraz starały się przekonywać Stefana, że doświadczenia z jego młodości nie mogły być powodem do niszczenia ich wspólnego życia rodzinnego, co jednak Stefan puszczał mimo uszu, gdyż zapewne takie wyjaśnienie swojego zachowania wydawało mu się najbardziej odpowiednie. Nie pomagają też zeznania trójki dzieci Stefana, które uznają go za negatywną osobę, która nie brała odpowiedzialności za swoje czyny.